Agim Vuniqi, Vashington
___
Largimi nga jeta i Skënder Oruçit lë pas një boshllëk të thellë dhe të pazëvendësueshëm, jo vetëm për familjen e tij të dashur, por edhe për të gjithë ata që patën fatin ta njohin, ta takojnë apo të bashkëpunojnë me të. Humbja e tij nuk është thjesht humbje e një njeriu, por e një bote të tërë vlerash: qetësisë, urtësisë, kulturës dhe humanizmit të rrallë.
Jeta e hershme dhe prejardhja familjare
Skënder Oruçi u rrit në një familje me traditë të thellë të angazhimit publik dhe përgjegjësisë shoqërore. Bir i Bahri Oruçit, ish-Kryetar i Këshillit Ekzekutiv të Kosovës, ai mbarti me vete një trashëgimi të rëndë, por e ktheu atë në motiv për punë dhe dinjitet personal.
Megjithatë, Skënderi nuk u mbështet kurrë në emrin e familjes. Ai e ndërtoi vetveten me heshtje, me punë të ndershme dhe me një modesti që e bënte të veçantë në çdo mjedis ku ndodhej.
Kontributi profesional në Kosovë
Në Qendrën Krahinore për Produktivitet dhe Inovacione të Kosovës, Skënder Oruçi la gjurmë të pashlyeshme. Ai ishte pjesë e një brezi profesionistësh që besonin në zhvillimin e vendit dhe në fuqinë e dijes si mjet transformimi.
Si bashkëpuntorë profesional gjatë hartimin të librit “Ekonomia e Kosovës”, ai kontribuoi në një vepër që synonte të pasqyronte potencialin ekonomik të vendit, burimet e tij natyrore dhe strukturën zhvillimore. Ky botim mbetet dëshmi e përkushtimit të tij intelektual dhe të besimit në të ardhmen e Kosovës.
Angazhimi rinor dhe projektet infrastrukturore
Në rininë e tij, Skënder Oruçi u dallua si komandant i Aksionit Rinor Vullnetar në Ajvali, ku udhëhoqi me energji dhe përgjegjësi të rinjtë në punë vullnetare me rëndësi të madhe shoqërore.
Ai ishte pjesë e një epoke kur entuziazmi rinor ndërtonte ura, rrugë dhe jetë të reja. Kontributi i tij në projekte si Ajvalia, Badovci, Batllava dhe sistemi i Ibër-Lepencit mbetet pjesë e kujtesës së zhvillimit infrastrukturor të Kosovës.
Përvoja ndërkombëtare dhe përfaqësimi
Në detyrat e tij profesionale, Skënder Oruçi pati nderin të shoqëronte delegacione të ndryshme ndërkombëtare, përfshirë përfaqësues të Ambasadës së Shteteve të Bashkuara, ambasadorin e Japonisë dhe Dr. Saxena nga New Delhi.
Ai linte gjithmonë përshtypjen e një njeriu të qetë, të matur dhe të sigurt në dijen e tij. Nuk fliste shumë, por kur fliste, fjala e tij kishte peshë dhe respekt.
Jeta dhe angazhimi në Suedi
Edhe pas largimit nga Kosova dhe vendosjes në Suedi, Skënder Oruçi nuk u shkëput kurrë nga ndjenja e përgjegjësisë shoqërore. Ai vazhdoi të kontribuonte në integrimin e të huajve, duke u bërë mbështetje për shumë njerëz që kërkonin një fillim të ri në një vend të huaj.
Në heshtje, pa zhurmë dhe pa kërkuar vëmendje, ai vazhdoi të jetë i njëjti njeri: i përkushtuar, i drejtë dhe thellësisht human.
Karakteri dhe trashëgimia njerëzore
Skënder Oruçi do të kujtohet mbi të gjitha për njeriun që ishte. Për qetësinë e tij që qetësonte të tjerët, për buzëqeshjen e lehtë që nuk kërkonte vëmendje, për fjalën e matur dhe për respektin që u jepte të gjithëve pa dallim.
Ai ishte nga ata njerëz që nuk bëjnë zhurmë në jetë, por lënë gjurmë të thella në zemrat e të tjerëve. Trashëgimia e tij nuk matet vetëm me punët që ka bërë, por me mënyrën si i ka prekur njerëzit: me mirësi, me dinjitet dhe me njerëzi të pastër.
Familja dhe të afërmit
Ai la pas bashkëshorten e dashur Afijete Mulliqi Oruçi, djalin Vigan, vajzën Valentina, nënën Tevushë, vëllain Kadri, motrën Kumrije Oruçi në Kanada, si dhe një rreth të gjerë familjarësh, miqsh e bashkëpunëtorësh që do ta mbajnë gjithmonë në kujtesë me mall dhe respekt.
Kujtim personal
Për mua, Skënder Oruçi nuk ishte vetëm bashkëpunëtor dhe baxhanak, por një njeri i rrallë që dinte të dëgjonte, të kuptonte dhe të respektonte. Në çdo takim, në çdo bisedë, ai sillte qetësi dhe një ndjenjë sigurie që rrallë gjendet.
Humbja e tij është e rëndë, por kujtimi për të mbetet i gjallë dhe i ngrohtë, si një prani që nuk shuhet lehtë nga zemra.
I qoftë i lehtë dheu dhe i përjetshëm kujtimi i tij.
