Kreu Blog Faqe 238

Kurti po e radikalizon pushtetin, Kosova nuk është laborator ideologjik

1
Postimi i fundit i Albin Kurtit për “ardhjen” në Vetëvendosje të Mustafa Bajramit nuk është një njoftim i zakonshëm politik. Është një sinjal i qartë për drejtimin që po merr pushteti për ta prishur shtetin.
Kur një kryeministër e ngre në piedestal një figurë kaq kontroverse dhe i shkruan një biografi që të çon “deri në qiellin e shtatë”, kjo nuk është rastësi. Në politikë rastësitë nuk ekzistojnë. Ato janë mesazhe.
Dhe mesazhi është i qartë: rreth pushtetit të Kurtit po konsolidohet një rreth ideologjik që bashkon islamin politik me një të majtë radikale anti-perëndimore.
Në njërën anë shohim figura si Durim Berisha, Mustafa Bajrami, Arbër Vokrri dhe Hysamedin Ferraj, njerëz që për vite kanë përfaqësuar narrativat më problematike në raport me identitetin kombëtar dhe orientimin perëndimor të Kosovës.
Në anën tjetër janë Dejona Mihajli, Elvis Hoxha dhe Bojken Abazi përfaqësues të një të majte radikale që shpesh ka shfaqur nostalgji për ideologji të dështuara dhe për modele autoritare.
Pra kemi një përzierje të çuditshme: islam politik në njërën anë dhe romantizëm ideologjik enverist në anën tjetër.
Dy rryma që në dukje janë të ndryshme, por që bashkohen në një pikë: skepticizmin dhe armiqësinë ndaj Perëndimit.
Kosova nuk është ndërtuar mbi këto ideologji.
Kosova është ndërtuar mbi një aleancë të fortë me botën demokratike dhe veçanërisht me Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Pa këtë mbështetje nuk do të kishte as liri, as pavarësi dhe as shtet.
Prandaj çdo politikë që ushqen narrativa antiamerikane apo që krijon distancë me aleatët strategjikë është një lojë e rrezikshme me fatin e Kosovës.
Kur pushteti fillon të mbështetet në rrethe ideologjike të mbyllura, në figura radikale dhe në retorikë përjashtuese, demokracia fillon të dobësohet.
Jo menjëherë. Por gradualisht.
Historia e shumë vendeve e ka dëshmuar: autokracia nuk vjen me një shpallje publike. Ajo ndërtohet hap pas hapi.
Kosova nuk ka luksin të bëhet laborator i eksperimenteve ideologjike të një lideri apo të një grupi rreth tij.
Është një shtet i ri, i brishtë dhe i rrethuar nga sfida gjeopolitike. Rruga e vetme e sigurt është demokracia dhe orientimi euroatlantik.
Çdo devijim nga kjo rrugë është një hap drejt izolimit.
Prandaj zgjedhjet që duket se po afrohen nuk janë vetëm një garë mes partive politike.
Ato janë një referendum për drejtimin e shtetit:
demokraci euroatlantike
apo autokraci ideologjike.
Vendimin e merr populli, urojmë që ky vendim të mos jetë i kobshëm për Kosovën e vet popullin e saj.
Si përfundim do të thoja:
1. “Kurti po ndërton një aleancë të rrezikshme: islam politik dhe e majta radikale në zemër të pushtetit”
2. “Kosova po largohet nga rruga euroatlantike? Rrethi ideologjik që po ndërton Kurti ngre alarmin për të mos qëndruar duarkryq”
3. “Kurti nga populizmi po na qon te radikalizmi: duke na rreziku seriozisht të ardhmen e Kosovës”!.

New York Post: Kujdes nga ambiciet e Turqisë në vakumin e pushtetit pas Iranit

0

Varret që flasin…, kushtuar Familjes Jashari

Varret që flasin

(Kushtuar familjes Jashari)

Varre… vetëm varre kudo.
Një i panjohur do të pyeste:
Kush janë dhe nga janë këta njerëz?

Kurora lulesh dhe qirinj të ndezur
do t’i përgjigjeshin, porsi një orator i shkëlqyer:

Këtu prehen eshtrat e burrave, grave dhe fëmijëve
më të mirë të Dardanisë.

Ata, me gjakun e tyre, i dhanë emër Kosovës
dhe ia shuan përgjithmonë iluzionet e rreme
shtrigës së vjetër të Siberisë.

Këto varre, tempull lirie, e bëjnë botën të flasë.

Arif Ejupi
Gjenevë, 5 mars 2004

Kur fantazmat e diktaturës hyjnë në zyrat e demokracisë

0

Isuf Bajraktari, Suedi

Ndryshimi i sistemeve politike nuk është gjithmonë ndryshim i mentaliteteve. Ndonjëherë historia largohet nga institucionet, por mbetet në mënyrën si ushtrohet pushteti. Demokracitë e reja shpesh besojnë se historia ka përfunduar me rënien e diktaturës. Por historia nuk largohet kaq lehtë. Ajo mbetet në mentalitete, në mënyrën si ndërtohet pushteti dhe në mënyrën si kuptohet autoriteti. Pikërisht aty ku mendojmë se e kaluara ka vdekur, ajo shpesh fillon të shfaqet përsëri. Ka raste kur një shoqëri mendon se ka hyrë në një epokë të re, por papritur kupton se e kaluara nuk është larguar aq sa mendohej. Regjimet rrëzohen, flamujt ndryshojnë dhe institucionet marrin emra të rinj, por mentalitetet e pushtetit shpesh mbijetojnë shumë më gjatë se sistemet që i kanë krijuar. Në hapësirën shqiptare, përvoja e diktaturës së udhëhequr nga Enver Hoxha nuk ishte vetëm një sistem politik i mbyllur. Ajo ishte një shkollë e tërë mendësie, një mënyrë e organizimit të pushtetit dhe e formimit të besnikërisë politike. Ideologjia nuk synonte vetëm të kontrollonte shtetin; ajo synonte të kontrollonte edhe mënyrën si qytetarët mendonin për pushtetin. Në një realitet të tillë, besnikëria ndaj sistemit shpesh shpërblehej më shumë se mendimi kritik. Individët mësonin të përshtateshin me rrethanat dhe të ndërtonin karrierën brenda strukturave ekzistuese. Kështu formohej një kulturë politike ku konformizmi bëhej strategji mbijetese.

Por historia na mëson se mentalitetet e krijuara në sisteme autoritare nuk zhduken me ndryshimin e një regjimi. Ato transformohen, përshtaten dhe shpesh gjejnë rrugë të reja për të mbijetuar brenda institucioneve të reja. Kosova, si një shtet i ri që ende po ndërton themelet e institucioneve të saj, përballet me këtë sfidë historike. Demokracia nuk ndërtohet vetëm me kushtetuta, ligje apo zgjedhje periodike. Ajo ndërtohet edhe me kulturën politike që përcakton mënyrën si kuptohet pushteti dhe si ushtrohet ai. Kur pushteti fillon të shihet si privilegj dhe jo si përgjegjësi, institucionet rrezikojnë të shndërrohen në struktura formale që mbajnë brenda tyre logjika të vjetra. Pikërisht në këtë moment, fantazmat e së kaluarës fillojnë të shfaqen përsëri në zyrat e demokracisë. Prandaj sfida më e madhe e shoqërive tona nuk është vetëm ndërtimi i institucioneve të reja. Sfida është transformimi i kulturës politike. Sepse vetëm kur ndryshon mënyra si shoqëria e kupton pushtetin, demokracia fillon të jetë reale dhe jo vetëm formale.

Adem Jashari në kohën e pasluftës

Jusuf Buxhovi, historian e shkrimtar nga Prishtina
_______
Opinioni kosovar prej kohësh është i mbërthyer brenda kllapave: presidenti historik dhe komandanti legjendar. Realiteti brenda të cilave sot jeton qytetari ynë në vazhdimësi bën trysni mbi ndërgjegjen e tij historike sa epitetet e tilla duken si eufemizma që mbulojnë një gjendje irracionale të jetës shoqërore të këtij aktualiteti tonë. Sa më shumë kohë që shkon dhe sa më shumë që konsolidohet një proces historik gjithnjë e më shumë vjen duke u kristalizuar ndërgjegjja historike, e cila shtron shumë imperativë jo vetëm nga individë dhe grupime shoqërore, por edhe nga qytetari i zakonshëm, të bëjë një ridimensionim të këtij procesi historik.
Kush është në të vërtetë komandanti legjendar Adem Jashari në këtë kostelacion të ndryshueshëm mental, cila është përmasa e tij reale dhe vendi në këtë proces historik?
Dy janë pozicionet reale:
a)Madhështia e sakrificës, dhe
b)Roli i tij në formacionet së pari politike e së fundi ushtarake.
Adem Jashari, si prijatar i gjithë familjes Jashari, së bashku më të vëllain, Hamzën, për shkak të një sakrifice të jashtëzakonshme, që tejkalon modelin e Oso Kukës, ofron shembullin e sakrificës sublime për një ide, idenë e shtetit të Kosovës dhe lirisë së popullit të Kosovës. Në këtë sakrificë kaq të dhembshme sa është shndërruar në një metaforë që përfshin sakrificën kolektive pa çmim, për një ideal. Përmasa e kësaj sakrifice ka bërë që emri i Adem Jasharit, që nënkupton të gjithë familjen, të marrë një referencialitet jo vetëm politik, por edhe shpirtëror. Nuk është i rastit lindja edhe sloganit të njohur, me rastin e shpalljes së Kosovës shtet i pavarur: “Bac, u krye!”, e cila më vonë pëson modifikime të ndryshme, por gjithnjë duke ruajtur në thelb atë mesazhin kryesor se sakrifica është me vend apo edhe se ajo po shpërdoret. Mirëpo, esenca e mesazhit mbetet e pandryshuar: ideali për të cilin u bë sakrifica duhet të jetë i përhershëm dhe se është figura e tij duke u mitizuar është ngritur në piedestalin e lirisë prej nga sheh gjithçka dhe që na qorton.
Mirëpo, figura e Adem Jasharit, duke qenë se është reale, se ka një histori, e cila ka pësuar transformime të ndryshme, na detyron ta trajtojmë këtë histori të personalitetit brenda një kornize reale aq sa edhe historike.
Adem Jashari, Hamzë Jashari dhe e gjithë familja Jashari që nga fillimi i viteve të nëntëdhjeta ka qenë e angazhuar në procesin politik të shtetndërtimit, të cilës i ka prirë LDK-ja. Madje në këtë angazhim shtetndërtues kjo familje është dalluar për seriozitetin e angazhimit, qoftë kur është fjala për organizimet e aktivitetit në nivel politik, por edhe në nivele të tjera, siç është kontributi i Rifat Jasharit rreth Fondit të Republikës së Kosovës, i cili më vonë në mënyrë pezhorative u quajt si “Fondi i Tre përqindëshit”, që realisht i mbante gjallë segmentet kryesore të jetës institucionale në Kosovën e atëhershme. Mirëpo, aktiviteti i tij nuk përmbyllet vetëm në aktivitetet rreth përditshmërisë politike në jetësimin e një projekti ideal, sepse përfundimi i këtij procesi kërkonte edhe angazhime të formave të tjera.
U pa qartë se pa një veprim ushtarak nuk mund të jetësohet deri në fund projekti historik i Kosovës shtet i pavarur dhe sovran. Me kohë, duke evoluar proceset, edhe lëvizja shqiptare në Kosovë për pavarësi ndryshoi modalitetet e veprimit, duke e hetuar qartazi se pavarësia nuk mund të realizohet vetëm me metoda paqësore.
LDK-ja madje që vitet e hershme e kishte të ashtuquajturin planin “B”, domethënë organizimin ushtarak. Opinionit tonë nuk i është shumë e njohur një marrëveshje midis dy shteteve, atij shqiptar me atë kosovar për një bashkëpunim ushtarak, problematikë kjo që shtrohet te vepra “Kosova” në pesë vëllime si dhe në botimin anglisht. Prandaj Adem Jashari është ndër prijatarët e zbatimit të marrëveshjes mes dy presidentëve, Ramiz Alisë dhe dr. Ibrahim Rugovës, për përgatitjen e formacioneve ushtarake dhe shndërrimin e tyre në formacione operative që në rrethana të caktuara do të futen në territorin e Kosovës dhe do të merren me organizimin e luftës në të gjitha nivelet.
Të gjithë e dimë përbërjen e formacionit të djemve të rinj që ushtruan në Surrel, midis të cilëve shquhen Adem Jashari, Sali Çekaj, Zahir Pajaziti dhe shume emra të tjerë që me të drejtë trajtohen si nismëtarë të organizmit ushtarak në territorin e Kosovës.
Cili ka qenë roli i Adem Jasharit dhe i këtij formacioni ushtarak mbetet që më vonë të trajtohet nga historiografia ushtarake, e cila do të merret me shqyrtimin e strategjive dhe doktrinave ushtarake që do të zbatoheshin në rast të fillimit të luftës në Kosovë, gjë që e cila edhe ndodhi. Mirëpo, një gjë është e qartë: lufta në Kosovë momentin e vet të fillimit e ka në sulmin e policisë dhe ushtrisë serbe mbi familjen Jashari dhe me sakrificën e Jasharajve.
Roli i Adem Jasharit në këtë luftë është trajtuar në mënyra të ndryshme. Rënia e tij jo në ditët kur ndodhi sakrifica e madhe, por pak kohë më vonë, filloi të mistifikohet dhe vetë personaliteti i tij të vishet me një vel mistik sa që për një kohë të shkurtër nga realiteti historik kalon në legjendë.
E vërteta është se Adem Jashari e filloi luftën, por jo bashkë me formacionet ushtarake, si ato të Labinotit e as të tjera, që u formuan paralelisht, me synimin që ta zënë një hapësirë boshe e krijuar atëherë nga paqartësitë edhe te subjektet tona institucionale, por edhe nga vetë defensiva e faktorit ndërkombëtar në raport me zhvillimet e reja. Në këtë konstelacion figura e Adem Jasharit na del tejet komplekse. Në njërën anë, ai vishet me një vello legjende, duke ia mbyllur një histori të jetës dhe të veprës, dhe në anën tjetër, megjithatë, si personalitet i mistifikuar apo pa këto elemente, ai mbetet një nyje kyçe në zhvillimet ushtarake.
Është e vërtetë se ai i ka takuar vetëm një formacioni ushtarak, grupacionit që në vijën institucionale është dërguar të ushtrojë në poligone të ndryshe ushtarake me qëllim që të krijohet një kuadër i përgatitur për ta organizuar dhe zhvilluar një luftë çlirimtare. Si i tillë ai ishte dhe duhej të mbetej një ndërlidhës, personalitet që si pak kush do të mundësonte të lidhej politika me luftën.
Dihet mirëfilli për një dhjetëvjeçar është zhvilluar një politikë dhe një proces shtetndërtimi, ku në sipërfaqe ka qenë parimi i politikës pa luftë. Pas disa viteve në sipërfaqe del koncepti tjetër, prapë i çalë, i luftës pa politikë. Këto mangësi sot po i vuan shteti i ri sepse në momentet kyçe të historisë nuk arriti të bëjë një unifikim, një front të përbashkët lufte dhe një përfaqësim politik. Ky vakum, të cilin është përpjekur ta përmbush personaliteti i Adem Jasharit, por që mbeti i parealizuar për shkak të ngjarjeve në të cilat rolin kryesor e pati Adem Jashari dhe familja e tij. Po të përmbushej ky vakum institucional sot as do të kishte nevojë për gjykata speciale e as për status dualiteti të shtetit, sovraniteti i të cilit jo vetëm se është i brishtë, por cenohet në të gjitha mënyrat.
Vetëm me Adem Jasharin, si personalitet pa aureolë mitike e legjendare, Kosova do të kishte atë homogjenitetin e domosdoshëm politiko-ushtarak, të cilin nuk e ka dhe për të cilin sot po paguan një tagër të rëndë.
Vepra dhe jeta e Adem Jasharit nga pozicioni i sotëm shtron nevojën për një rishqyrtim të pozicionit që domethënë heqjen e aureolave të tymit mbi të dhe kthimin e meritave reale historike. Nëse vitet e nëntëdhjeta, deri në shpërthim të luftës, janë shquar më një homogjenizim nacional para rrezikut të mundshëm të një konflikti më të gjerë që do të pasonte pas dekompozimit të ish federatës jugosllave, me fillimin e luftës ky lloj homogjeniteti ra, u bë fragmentimi i forcave politike dhe i popullatës në përgjithësi, duke e kaluar popullatën nëpër Kalvarin e një përndjekje që e quajtën biblike, periudha e pasluftës kaloi në përpjekjen për monopolizim të institucioneve në fillim parashtetërore e pas shpalljes së pavarësisë edhe shtetërore.
Prandaj ky despotizëm që po e karakterizon gjendjen e këtij shteti është pasojë edhe e mjegullimit të rolit të personaliteteve të caktuara që na i dha ajo periudhë e vrullshme. U harrua sakrifica e madhe e Jasharëve, Deliajve, Ahmetajve dhe e Reçakut, që ishte uvertura për një ndërhyrje ushtarake të Perëndimit në emër të shpëtimit të një populli nga gjenocidi.
E vërteta është se Adem Jashari dhe familja e tij, bashke me shume familje të tjera të njohura të Kosovës, ranë në emër të shtetit, në emër të përfundimit të një procesi historik të filluar nga shumë breza para nesh për një shtet që dikur quhej Dardani dhe që ishte epiqendër e zhvillimeve botërore.
Kështu, Adem Jashari mbetet shembull i sakrifikimit për shtetin. Edhe të gjithë luftëtarët e tjerë që dhanë këtë e vetë e dhanë pikërisht për këtë shtet, që duhet të jetë shenjtëri.
Klasa e sotme politike e ka harruar mesazhin e përjetshëm të sakrificës së Jasharëve dhe të familjeve të tjera, duke e shndërruar këtë shtet në një monedhë për kusuritje për shkak të ambicieve vetjake, në një projekt që nuk po i dihet fundi.
Me tradhtinë ndaj amanetit të Jasharëve nuk po tradhtohet vetëm mesazhi i një sakrifice, por edhe një investim ndërkombëtar. Miqtë tanë ndërkombëtarë, falë të cilëve na sot e kemi këtë shtet, janë shumë të dëshpëruar me ne, me mungesën e logjikës së shtetformimit, me personalizimin e pushtetit, me monopolizimin e institucioneve. Dhe që të gjitha këto janë larg praktikave demokratike të botës .
Ky vend nuk ka nevojë për praktika revolucionare, nuk ka nevojë për ikonografi dhe stoli revolucionare, të cilat nxjerrin në pah një gjë: monopolin mbi të vërtetën e aq më tepër monopolin mbi pushtetin institucional të të gjitha niveleve. Sukseset në jetë nuk maten me disfata po me fitore. Është koha që kjo mendësi sllave të hiqet nga të menduarit tonë për historinë dhe filozofia jonë historike.
Ridimensionimi i një procesi historik dhe i figurave përfaqësuese të saj shtron një nevojë të paevitueshme: kthimin e dëshmorëve dhe gjithë atyre që kanë luftuar për shtetin e Kosovës nga prona partiake në pronë të përgjithshme se ata janë personalitete që dolën prej popullit dhe duhet t’i kthehet popullit, të jenë pronë e të gjitha partive e jo instrumente për luftën për pushtet.
Vetëm kështu mund të kemi histori reale dhe një të ardhme jokonfliktuale.
Prishtinë, më 8 mars 2015.

Dritan Goxhaj nga Tirana për “zhurmuesit e partisë në shërbim të Serbisë”

1

Dritan Goxhaj, Tiranë

Të shtunën që lamë pas, boshti nazi-fashist, kristiona-sionist Amerikë + Izrael sulmuan Iranin dhe normal të tëra mediat kudo në botë edhe këtu te ne u morën me këtë lajm të rëndësishëm për gjithë botën.

Ditën e hënë në disa media shqiptare u shfaqën disa individë të cilët nuk ishin shumë të interesuar për atë çka ndodhte e diskutohej rreth këtij konflikti, por ata ngritën shqetësimin “e tyre” se disa individë që merren kryesisht me analiza ushtarake dhe gjeopolitike (këtu nuk e kam llafin për veten time) po përhapnin panik në Shqipëri se gjoja Irani do godasi kampin e MEK në Manzë të Durrësit.

Askush deri më sot nuk ka shprehur se kampi do goditet, por askush, përfshi edhe mua nuk e ka mohuar se Irani ka kapacitete ta godasi këtë kamp, dhe se aktiviteti politik i pjesëtarëve të këtij kampi, në kundërshtim me statusin e tyre të refugjatit humanitar në vendin tonë, po e rezikon edhe Shqipërinë në rast se ky konflikt që ka nisur përshkallëzohet edhe më tutje.

E gjithë kjo fushatë mediatike e inicuar nga struktura të caktuara të Policisë së Shtetit dhe të SHISH, që i përkasin kryesisht drejtorive të Antiterrorit në të dy këto institucione, po bëhet me urdhër direkt të njeriut më të paditur dhe më antishqiptar e më antikombëtar që ka pasur deri më sot ndonjëherë Shteti Shqiptar që nga themelimi i tij, Kryetarit të këshillit të Ministrave të Republikës (private) të Shqipërisë Ed(vin) Ramës.

Po do thonë gjithë patronazhistat dhe ata që nuk po kuptojnë akoma gjë, se pse do merret Rama me këto gjëra?!!

Ja ta sqarojmë se kështu edhe do të kuptojmë se kujt në të vërtetë po i shërbejnë këto institucione dhe të tërë këta individë që kanë marrë përsipër të bëjnë zhurmuesin e patronazhistin e partisë.

Ditën e hënë, ndërkohë që bota dhe media zienin për konfliktin, Rama publikon një letër në gazetën gjermane “Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ)”.

Do thoni ju që nuk ka asgjë të keqe të botosh letra. Jo, vërtet nuk ka as të botosh letra e as të shkruash letra, përjashto rastet kur ato janë anonime dhe kur ato janë në dëm të kombit.

Dhe letra që Rama ka publikuar nuk e ka shkruar vetëm vetë, por kësaj rradhe ai ka zgjedhur që këtë letër ta shkruajë sëbashku me “dashurinë e tij të jetës politike”, presidentin e Serbisë Aleksandër Vuçiç.

Dhe në këtë letër që të gjithë të interesuarit mund ta gjejnë në internet Rama dhe Vuçiç i kërkojnë Europës dhe vendeve anëtare të saj që të pranojnë në Europë pa kushte dhe sa më parë këto dy vende.

E theksoj – sa më parë, dmth pa plotësuar asnjë kusht.

Po cili është kushti kryesor që BE i ka vendosur Serbisë? – Që ajo të njohi Kosovën.

Pra Rama bëri atë që di të bëjë më mirë, ti nguli Kosovës dhe në këtë rast gjithë kombit shqiptar një thikë pas shpine.

Rama që para një jave u jargavit te Trump duke përdorur UÇK dhe disa drejtues të saj, ai që nuk la gjë pa thënë kundër Dhomave të Specializuara të Kosovës dhe Zyrës së Prokurorit të Specializuar të Kosovës , duke e paraqitur veten dhe partinë e grupin e vet parlamentar sikur këta janë mbrojtësit e vetëm të UÇK dhe Kosovës, të hënën i shiti të gjithë.

Por ja që dardha thotë populli ynë e ka bishtin mbrapa.

Dhe bishti i kësaj dardhës paskish qënë thika e helmatisur që i nguli Kosovës dhe gjithë sakrificës së UÇK -së e kombit shqiptar, ditën e hënë me këtë kërkesë me shkrim.

Për Ramën nuk ka rëndësi më Kosova, nëse ajo njihet nga Serbia apo jo, për të ka rëndësi vetëm Serbia dhe vetvetvetja e tij.

Dhe për të hequr gjithë vëmendjen nga ky akt antikombëtar që bëri, atëherë ai lëshoi gjithë patronazhistët dhe zhurmuesit e partisë nën kontrollin e zyrave përkatëse të antiterrorit, nëpër media të shkruara e vizive që të zhurmojnë për rrezikun që analistët po i sjellin popullit shqiptar se gjoja këta po përhapin panik në popull, ndërkohë që ai që ka për detyrë t’i shërbejë popullit, i shiti haptazi interesat kombëtare dhe shtetërore të këtij populli, që fatkeqësisht një pjesë e tij edhe e ka votuar dhe e voton akoma.

Të gjithë ata që deri më sot kanë bërë zhurmuesin e patronazhistin e partisë do bëjnë mirë që t’i vënë gishtin kokës e ti thërresin mendjes e të shohin se kujt janë duke i shërbyer, dhe këtë duhat ta bëjnë edhe gjithë institucionet e këtij shteti, dhe në veçanti institucionet e lartpërmendura.

Pasi tashmë është e shkruar e zeza në të bardhë nga Rama, se ky po i shërbën interesave antikombëtare të Serbisë, dhe si rrjedhojë të gjithë ju jeni duke i shërbyer interesave Serbe.

Më këtë letër Rama e vulosi se ai dhe qeveria e tij, partia e tij dhe edhe parlamenti shqiptar që nuk reagon sëbashku me opozitën, janë vetëm një tufë Kuislingësh në këtë vend.

 

Zaçe Islami, avokat nga Tirana: “Pak janë 45 vjet burg për Thaçin e të tjerët në Hagë, në qoftë se …?!”

1
Nga Ismet M. Hasani, Suedi
Avokati nga Tirana, publikisht ka deklaruar: “Pak janë 45 vjet burg për Thaçin e të tjerët në Hagë, në qoftë se …?!”
TV KOJSHIA SHOW, udhëheqësi i emsionit Sadri Imeri (SI), e ka ftuar në emision z. Zaçe Islami (ZI) avokat nga Tirana, lidhur me deklarimin e tij se “Janë pak nga 45 vjet burg për Hashim Thaçin e tre të tjerët në Hagë!”
Me të hapur TV në ekran është e shkruar:
                  ”V Ë M E N D J E!
         Mendimet dhe veprimet e musafirëve të
         e misionit, nuk paraqesin qëndrimet e
         a utorit dhe Redaksisë se emisionit
                   Kojshia Show”
 
SI: Sonte do të flasim për Gjykatën Speciale në Hagë dhe çka mendojnë shqiptarët për këte. Sonte kam të ftuar një mysafir special, i cili ka një mendim ndryshe nga shumica e shqiptarëve, thuaja se 90-95% të tyre. Mysafiri ëhtë avokat me profesion, njihet edhe për teoritë e tij konspirative, Me né është sonte avokati nga Tirana, Zaçe Islami, Mirë se erdhe!
SI: Tash i ke mendimet ndryshe?
ZI: Nuk i kam mendimet ndryshe, por varet se ku i kam!
SI: Falëminderit që erdhe, por unë i kam parë disa deklarata te guximshme, avokat? Keni thënë se pak është me dënuar Hashim Thaçin 45 vjet?
ZI: Të ndalemi  pak këtë udhë, ta sqarojmë për ty dhe për publikun tënd këtë çështje?
SI: PO!
Përshkrimi i fotografisë nuk është i disponueshëm.
Zaçe Islami, avokat – Tiranë
ZI: Kam thënë kështu: «Në qoftë se këta të 4-tër që gjykohën në Hagë, akuzohen për krime që i kanë bërë popullatës shqiptare, kanë vrarë shqiptarë, dhe kundër opozitës, që opozitë e tyre është LDK-ja, pak është ajo që ju bëjnë në Hagë, pra pak janë nga 45 vjet burg!»
Në qoftë së akuzohen pë luftë kundër Serbisë, Serbia këtu ka qenë agresor, ka qenë shtet pushtues, për 100 vjet ka vrarë, ka shkelë me çizmen e saj, ka vrarë ka grí, ka bërë shka i dashur qejfi.
SI; Këtu du´ me të ndërprerë pak?! Aty ke thanë së ata që janë në Hagë, kanë vra njerëz?
ZI: Po, se jam mbështetur në deklaratat e atyre të LDK-ës, që ata kanë thënë se janë vra eksponent të LDK-së: ju e dini më mirë këtu se janë vrarë – unë nuk ke di atë, ju e dini.
SI: Avokati duhet të flas’ me fakte. A keni ju fakte?
ZI: Po Gjykatën e Hagës kush i themeloi?
SI: Po, e ka bâ se s’kan pas çare pa e bâ! Qé po t’kallxojë pse e kanë bo: për me i tregue botës se UÇK-ja e ka bo luftën e pastër çlirimtare!
ZI: Kush e kërkoi themelimin e kësaj Gjykate?
SI: E ka kërkue Bashkimi Evropian dhe Amerika!
ZI: Po n’Kosovë, kush e kërkoi?
SI: Qe unë tash pot ë tregoi: e kanë themelue me i tregue botës se UÇK-ja e ka bo luftën çlirimtare dhe të drejtë! Mos me e pas votuar, keta kishin thonë: « E qe këta i kanë fajet e s’po e bojnë! Gjykata asht themelua ne bazën e raportit të Dik Martit, për të Shtëpia e Verdhë. Asht ra ajo akuxë, asht ngritë tjetra akuzë. Sa për informaion po te tregoj, Gjykata e Hagës asht formue deri në vitin 1999 e jo pas vitit 1999: ka pas eksponent te LDK që janë shkue në Hagë e kanë thanë: m’u kav ra filani, e kur ata në Hagë e kanë pyetur: në cilin vit tu kas vra, ky ju ka thanë në vitin 2001, e ata i kanë thanë: na këtu jemi vetëm deri për 1999, ma vonë s’na intereson»
ZI: Unë këtë e kam parasysh, se gjatë luftës, përveq serbëve janë vra, sipas deklaratave të LDK-es, janë vra edhe shqiptarë të LDK-ës!
SI: Hajde ta zemë se janë bo vrasje, po shumicas prej tyre janë bo pas 1999.tës,
ZI: Unë e di se janë bërë vrasje, se kur janë bërë, datat i dini ju këtu!
    Do te kisha nevojë që këtu ta kisha një nga LDK- që të na i sqaronte keto…t’i pranonte, ose t’o rrëzonte?!
SI: Po keni folur edhe për Ahmet Krasniqin: keni thanë se e kanë vra në Tiranë? Kush e vrau atë?
ZI: Nuk kam bërë akuza, kam bërë pyetje! – Kush e vrau Ministrin e Mbrojtjes së Kosovës – Ahmet Krasniqin?
SI: Po keni bërë akuza ndaj Hashim Thaçit: keni tthanë se ai asht nji rrugaç dhe asht sjell kah vila…
ZI: Mos i deformoni fjalët e mia! S’kam thënë se është “rrugaç”. Komunistët shqiptar duan që hedhi baltë mbi fjalët e mia, e unë nuk jam i tillë që mund të hidhet baltë mbi mua. Asnjëherë s’kam hedhur  baltë, as që kam folur keq për UÇk-në; përkundrazi, me flamurin e UÇK-së, në mars të 1998-tës kemi bërë demonstrate para ambasadës në Athinë.
SI: A e njihni ju Hashim Thaqin dhe prej nga e njihni.
ZI: Unë nuk e njoh, e as që e kam takua ndonjëherë Hashim Thaqin! Por dihet se, siç kanë folur këta të Edi Ramës dhe Partisë Socialiste, kanë thënë se Hashim Thaqi ka banuar të vila e Enver Hoxhës nr. 31, unë nuk e di, atëherë s’kam qenë këtu (në Shqipëri) kam qenë në Greqi. Por ashtu flitej…! Prandaj, thashë së s’e kam parë unë.
SI: Bravo! Këtu po më pëlqen! Për ata thashë unë, avokati duhet me folë me prova! 
ZI: Dhe kam thënë se, meqë është themeluar Gjykakta e Hagës, të presim verdiktin e Gjykatës.
SI: Po çka të mos e kishim pranue. Ta zamë s’kishte pranue Hashim Thaqi, ishin dale njerëzt dhe kishin thane se nuk e ka pranue Hashim Thaq se ka vra njerëz?!
SI: Nuk e di as keni ndegjue se kundra Sllobodan Millosheviqit- si “kasapi I Bazllkani, kanë dëshumuar në Hagë 60 shqiptarë, e kundër Hashim Thaqit kan dëshmuar 100 shqiptarë?
ZI: Ta nap një dëshmi që ti nuk e ké?
SI: Ani, ma jep!
ZI: Në TV greke dhe ato shqiptare, në Tiranë etj. kam thënë se Millosheviqi është kasapi i Ballkanit!
SI: Nuk dyshoj në ate, se keni thanë. Por a mund tëe besoni ju, si avokat, se një dëshmitar ka thanë në Hagë se ”në vitin 1997, Hashim Thaqzi ma ka vra viçin, ose lopën?!
ZI: Prandaj unë thashë se Gjykata është ajo që do të verifioi për të gjitha…! Po shtoj edhe për një personazh tjetër, Ramush Haradinaj, ka vajtxur 4 herë në Gjykatën e Hagës dhe është shpallur i pafajshëm. Gjykata, atë që është fajtor do ta dënoi- -gjykata nuk gjykon me opinione. Në kohën e Enver Hoxhës, në Shqipëri është gjykuar dhe ëdnuarx njeriu me opione dhe ka shkuar atje, në Spaq. Dhe, tani po them se atta të 4-tër që janë atje, deri tash janë të pafajshëm.
SI: E bravo, këtu po më pëlqen! Po çka, nëse DALIN TË PAFAJSHËM?!
ZI: Shyqyr Zotit, dhe i ngriti duart në shënje lutjeje! Dhe do vijë unë, siç kam ardhë më 19 shtator 2003-shin. Unë nuk jam fanatik, gëzohëm nëse lirohen.
SI: Avokat, për sonte jam pregaditë shumë, por më paska shkue mundimi huç, se ju e paskeni ndryshue mendjen, po folni krejt ndryshe!?
ZI: Unë nuk kam ndryshua mendjen! Atë që thëm njëherë nuk e ndryshojë.
SI: Po deklaratat që i keni dhanë në Tiranë?
ZI: Ato m’i kanë ndryshuar, shkoni e pyesni ata, që pas reagimit tim i kanë ndryshuar dhe i kanë publikuar ashtu si kam thënë unë. I keni në “Ju Tube”
SI: Po për Ahmet Krasniqin, që keni thanë se e kanë vra në Tiranë; për ké  keni dyshime?
ZI: S’kam thënë se kam dyshime, kam thënë se është vra midis Tiranës. Janë vrarë shumë si Ahmet Krasnqi, që nuk u dihet adresa – kush i vrau?!
Dhe këtu drejtësia do të shkoi në vend, dikush do japi llogari!? Në qoftë se nuk ka drejtësi njerëzore, ka Drejtësi Hyjnore.

81 vjet nga aneksimi i Dardanisë nga Republika e Serbisë, këta ishin delegatët shqiptarë që votuan në Kuvendin e Prizrenit

Flori Bruqi, Prishtinë

81vjet nga aneksimi i dhunshëm i Dardanisë nga Republika e Serbisë: Kuvendi i Prizrenit dhe delegatët shqiptarë që votuan pro-aneksimit sllavë.
Inline image
“Patriotët shqipatrë ” nën tytat e armëve jugosllave ,votojnë aneksimin e Dardanisë nga Shqipëria (1945)

Nga data 08 .07.deri me 10 .07. 1945 u mbajt Kuvendi Krahinor i Prizrenit ku u legjitimua aneksimi i Dardanisë  nga Serbia.

Ky kuvend, ishte vazhdimësia e përpjekjeve paraprake e qarqeve serbe për ta bërë edhe zyrtarisht Kosovën pjesë integrale të Serbisë.

Me të përfunduar të Luftës së Dytë Botërore ,Republika e Serbisë duke e shfrytëzuar situatën e favorshme që sollën rrethanat e fundit të luftë së madhe, filloi punën për rianeksimin e Dardanisë .
Inline image
Nënshkruesit e aneksimit të Dardanisë nga SHqipëria.
Në këto rrethana, kjo çështje fillimisht u ngritë në mbledhjen e KQ të Partisë Komuniste Jugosllave, ku aty doli propozimi që, meqë rrethanat ndërkombëtare nuk lejojnë që Dardania  t’i bashkohet Shqipërisë dhe Shqipëria të bëhet pjesë e Federatës Jugosllave, atëherë Dardania t’i bashkohet Serbisë , si Republika e 7-të        në kuadrin e Jugosllavisë.
Inline image81vjet nga aneksimi i dhunshëm i Dardanisë nga Republika e Serbsë: Kuvendi i Prizrenit dhe delegatët shqiptarë që votuan pro-aneksimit sllavë.

Nga dokumentacioni historik i procesverbaleve që dalin nga kuvendet antifashiste të çlirimit të Serbisë në Beograd, rezulton që bashkimi i Dardanisë me Serbinë u bë në mënyrë arbitrare, por formalisht u desh një argument i një deklarimi të popullsisë së Dardanisë.

Në funksion të këtij qëllimi, u organizua Kuvendi Krahinor i Prizrenit, ku morën pjesë 137 delegatë të cilët cilësoheshin si përfaqësues të Dardanisë, por vetëm 32 nga ta ishin shqiptarë.

Nën presionin e autoriteteve serbe, me votat e delegatëve, u miratua rezoluta e cila e nxjerr dokumentin e parë që e legjitimon aneksimin e Dardanisë nga Serbia.

Disa nga delegatët përkrahës ishin  Fadil Hoxha, Xhavit Nimani, Ali Shukrija, Asllan Fazlia, Zekeria Rexha, Mehmet Hoxha e të tjerë.

Në tekstin e kësaj rezolute të imponuar thuhet: Kuvendi Popullor Krahinor i Dardanisëdhe i Rrafshit të Dukagjinit deklaron, unanimisht, se popullsia e kësaj krahine, si të gjithë popujt e Jugosllavisë, se nuk e kanë pranuar copëtimin e krahinës së vet që e kanë bërë okupatorët (Italia dhe Gjermania), as copëtimin e Jugosllavisë, dhe shfaqë dëshirën e tërë popullsisë së krahinës që t’i bashkohet Serbisë Federale si pjesë përbërëse e saj.
Inline imageThuhet se në këtë kuvend pati shumë pak diskutime. Ata të pakët që ngritën zërin ndaj këtij imponimi, më vonë u përndoqën dhe u persekutuar nga shërbimi i fshehtë serb.

Më 23 .07.1945 kjo rezolutë u aprovua nga Kuvendi Federativ i Jugosllavisë, ndërsa me 01 .09. 1945 u miratua edhe në Kuvendin e Serbisë.

Pas ripushtimit dhe aneksimit të Kosovës më 1945 dhe pas ngritjes së murit të ndarjes ndërmjet Shqipërisë dhe shqiptarëve në Dardani , çështja e Dardanisë dhe e trevave tjera që ngelën nën ish-Jugosllavi edhe më tutje do të mbetej e pazgjidhur.

Në Kuvendin e Prizrenit, mbajtur më 8-10 korrik 1945, Kosova edhe zyrtarisht do të aneksohej nga Serbia. Me aprovimin e Rezolutës nga Kuvendi Federativ, më 23 korrik 1945 dhe nga ai serb më 1 .9.1945 çështja e Dardanisë  do të konsiderohej çështje e mbyllur.

Pavarësisht se gjatë LANÇ-it ishin marrë shumë vendime dhe ishin bërë shumë marrëveshje për vetëvendosjen sipas vullnetit të popullit, ato jo vetëm që nuk u respektuan, por në mënyrën më të vrazhdë u shkelën, dhe u quajtën vendime armiqësore, kurse njerëzit, që i përpiluan ato, u quajtën armiq të popullit, të cilët si të tillë u ndoqën dhe u likuiduan.

Në Rezolutën e Kuvendit të Prizrenit (Mbledhja e dytë e Këshillit Nacionalçlirimtar të Kosovës), u shpall se Kosova “me dëshirë të popullsisë së saj i bashkohej Serbisë federale në kuadër të Federatës jugosllave”.
Inline imagePrizren , viti 1945

Një zgjidhje e tillë e çështjes “me dëshirë të vetë popullsisë së Kosovës” kundër logjikës së karakterit objektiv të strukturës kombëtare të Kosovës dhe të hapësirës së gjerë e, me vazhdimësi të shumicës etnike shqiptare në Ballkan, jo vetëm që nuk mbyllte historikisht problemin e Kosovës dhe atë shqiptar, por e rihapte këtë çështje në mënyrë virtuale në kontekst të ri historik, në masë gjeopolitike në Ballkan.

E tërë kjo ndikoi që forcat nacionaliste në Kosovë të reagojnë ashpër për vendimet që solli kuvendi në mënyrë arbitrare.

Pas këtyre akteve, problemi i aneksimit të  Dardanisë  u bë çështje e mbyllur.
Më 4 mars 2026

Irani kërcënon Izraelin me sulme në mbarë botën nëse prekin ambasadën në Bejrut

0

Residents inspect a damaged house struck by a rocket fired from Lebanon, in Hatzor HaGlilit, northern Israel, Wednesday, March 4, 2026. (AP Photo/Ariel Schalit)

Hans Rustad / Document.no

Irani ka frikë se do të humbasë bazën e tij të fundit në Liban dhe thotë se do të sulmojë ambasadat izraelite në mbarë botën nëse Izraeli sulmon ambasadën në Bejrut.

“Nëse Izraeli kryen një krim të tillë, do të na detyrojë t’i konsiderojmë të gjitha ambasadat izraelite në mbarë botën si objektiva legjitime”, tha një zëdhënës i forcave të armatosura të Iranit, Abolfazl Shekarchi.

Kjo ishte në përgjigje të një ultimatumi izraelit se Irani kishte 24 orë kohë për të dalë nga Libani.

Avichay Adraee të martën u dha “përfaqësuesve të regjimit terrorist iranian” një afat 24-orësh për t’u larguar nga Libani.

Hezbollahu u tregua mjaft i pazguar për të lëshuar raketa ndaj Izraelit në solidaritet me Iranin, gjë që bëri që Izraeli të godiste fort.

Raketat i dhanë Izraelit pretekstin që i nevojitej për të eliminuar ose çarmatosur Hezbollahun.

Solidaritet me Izraelin dhe përkrahje për lirinë e popullit iranian

Nga Luan Dibrani, Prishtinë
Populli shqiptar ka gjithmonë qëndruar në krah të së drejtës, lirive themelore dhe mbrojtjes së jetës njerëzore. Sot, bota po përballet me një skenar historik ku këto vlera janë kërcënuar seriozisht — dhe ne nuk mund të qëndrojmë indiferentë.
Një konflikt global, një realitet i dhimbshëm
Së fundmi, konflikti midis Izraelit dhe Republikës Islamike të Iranit është përshkallëzuar në një luftë me karakter ushtarak dhe humanitar me pasoja të rënda për civilët. Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli kanë nisur operacione ajrore dhe ushtarake ndaj infrastrukturës së regjimit iranian, pas kërcënimeve dhe sulmeve të Iranit. Këto zhvillime janë kthyer në konflikt të gjerë që po prek jo vetëm dy shtete, por mbarë rajonin e Lindjes së Mesme.
Irani dhe ekstremizmi i shtypjes
Regjimi islamik iranian, i udhëhequr për dekada nga figura të tilla si Ajatollah Ali Khamenei, ka përdorur emrin e fesë islame për të justifikuar represionin, shtypjen e disidentëve dhe shkeljen e të drejtave njerëzore në nivel masiv. Gjatë protestave të viteve të fundit, mijëra njerëz janë arrestuar, torturuar dhe ekzekutuar në mënyrë arbitrare nën akuza të paqena dhe politike. Sipas të dhënave të grupeve të të drejtave të njeriut, dhjetëra deri në qindra të arrestuar janë ekzekutuar gjatë valës së represionit në janar 2026.
Këto akte brutale të shtypjes dhe ekzekutimet e politikanëve apo disidentëve, shpesh me justifikime të motivuara politikisht apo nën etiketimin e “terrorizmit”, janë shembull i një sistemi që përdor terrorin shtetëror për të izoluar dhe ndëshkuar popullin e tij.
Përshkallëzimi i konfliktit dhe rreziku për paqen
Konflikti ka marrë përmasa edhe më të gjera: Irani ka nisur sulme me raketa balistike dhe dronë kundër vendeve të Gjirit Persik si Emiratet e Bashkuara Arabe dhe Omani, duke shkaktuar viktima dhe dëme materiale, ndërsa tensionet gjeopolitike në rajon janë në nivele alarmante.
Sulmet e vazhdueshme, goditjet ajrore në Teheran dhe Bejrut, si dhe kërcënimet ndaj vendeve të tjera arabe dhe europiane, tregojnë qartë se konfliktualiteti është në një pikë kritike, duke kërcënuar paqen dhe stabilitetin global.
Pse duhet t’i rreshtohemi së mirës dhe së drejtës
Në këtë situatë historike dhe komplekse, ne si shqiptarë duhet të zgjedhim të qartë:
• Të rreshtohemi me popullin mik izraelit që po përballet me kërcënime ekzistenciale dhe po mbron të drejtën për të jetuar në paqe dhe siguri.
• Të përkrahim aspiratat e popullit iranian për liri, duke dënuar shtypjen dhe dhunën që regjimi përdor kundër qytetarëve të tij.
• Të kundërshtojmë ekstremizmin fetar dhe politik që përdoret si justifikim për shkelje masive të të drejtave njerëzore.
Kjo nuk është thjesht një çështje politike, por një mision moral. Ne duhet të jemi zëri i atyre që vuajnë nën regjim të padrejtë, duke kërkuar drejtësi dhe liri për çdo qenie njerëzore, pavarësisht raca, feje apo kombësie.
Thirrje për veprim dhe ndërgjegjësim
Populli shqiptar është një komunitet që e njeh vlerën e lirisë dhe të dinjitetit njerëzor. Sot, më shumë se kurrë, duhet:
✔️ Të informojmë pa u shtyrë nga ideologjitë e urrejtjes.
✔️ Të mbështesim paqen dhe të dënojmë çdo formë të dhunës sistematike.
✔️ Të ngrisim zërin kundër padrejtësive dhe përkrahjes për ata që kërkojnë lirinë.
Historia do na gjykojë për vendimet që marrim sot. Le të jemi në anën e së mirës, drejtësisë dhe njerëzimit.