Kreu Blog Faqe 495

Hera e parë kur Adem Demaçi u mat me rreh dikënd

Drini.us
-
0
Hera e parë kur Adem Demaçi u mat me rreh dikënd
___
Redaksi e revistës «Forumi», revistë që doli në vitet 1993-94, ishte shtëpia e Bacës Adem. Në katin e dytë, djathtas. Ishte kohë kur Serbia klerofashiste kishte vendosë me i mbyllë edhe gazetat dhe revistat në gjuhën shqipe. Kjo, sipas Demaçit, do të shkaktonte një terr informativ dhe mundësi me përhapë lajme të rreme e spekulative, prandej kishte vendosë me e nisë këtë revistë.
Adem Demaçin e kisha taku vetëm një herë, gjatë intervistës që i pata ba, bashkë me Blerim Shabanin, derisa punoja në gazetën e studentëve «Bota e re», rreth një muej mbasi kishte dalë nga burgu, në vitin 1990 . Dhe njoftimin për daljen e revistës ma dha Haqif Mulliqi. Mbas muhabetesh të ndryshme në redaksi mbetëm unë dhe Lulzim Mjeku. Të dy punonim të gjitha punët që duheshin: edhe gazetarë, edhe lektorë, ndërsa unë edhe si ilustrator. Drejtor ishte Shaip Beqiri, ndërsa kryeredaktor Baca Adem.
Sidoqoftë, përpunimi grafik i gazetës bahej në një godinë në rrugën përballë «Rilindjes», në kompaninë «Infotrade». Revista dilte një herë në javë dhe duhej një punë mjaft e madhe për me mujtë m u ba ballë dinamikës dhe kërkesave të një reviste javore. Një nga punët ma të mundimshme ishte korrektimi dhe redaktimi gjuhësor. Shumica e shkrimeve vinin me shumë gabime drejtshkrimore dhe gjithë barra e kësaj pune binte mbi ne të dy, mbi Lulin dhe mbi mue. Sado që mundoheshim të kryenim punën tonë, nuk mund t’u shpëtonim gabimeve që na iknin gjatë korrektimit. Ishte punë me vëllim të madh dhe përballje me tekste që ndonjëherë duhej me i deshifru si hieroglifet egjiptase. Ndonjëherë, kur ishim të stërngarkuem, na vinte në ndihmë Shaipi.
Baca Adem vazhdimisht shkrunte kryeartikullin në faqen e tretë. Si lexues i vëmendshëm, aj kontrollonte çdo numër pas botimit. Mbas disa numrash, si me humor, në një nga mbledhjet në shtëpinë e tij, na tha, Lulit e mue:
– Shumë gabime po jo dalin në gazetë, për besë. Nuk jeni tue punu qysh duhet. Kam me jua ndalë cërkavicën!
Na qeshëm. I thamë që na po përpiqemi me ba çfarë po mundemi, por ishte e vështirë mos me na shpëtu ndonjë gabim, sepse vëllimi dhe dinamika po na imponojnë një rezultat të tillë.
E aj na ktheu:
– Jo, jo, duheni me i hapë sytë ma shumë!
Kaluen edhe nja dy javë dhe, qe, Baca Adem në zyrat e «Infotrade»-it. E kishte sjellë shkrimin e tij dhe kur na e dorëzoi na tha:
– Prapë i kam lexu dy numrat e fundit dhe prap ka shumë gabime! Për besë, kam me jua ndalë cërkavicat!
– Eu, Binak, eu! – thamë me vete unë e Luli!
Unë mora shkrimin e Bacës Adem dhe i hodha një vështrim. Në çast m’u kujtu një shteg shpëtimi për ne e i thashë:
– Baca Adem, a asht ky shkrimi yt për këtë numër?
– Po, – tha.
– A asht gati për botim? A duhemi me korrektu na ndonjë gja?
– Jo, jo, e kam shkru dhe e kam lexu disa herë. Nuk jua la ma juve në dorë! Se ju s’jeni tue ba kurrfarë pune të hajrit, ashtu se ashtu.
– Mirë shumë, por, të lutem lexoje edhe një herë e masandej e shtypim dhe e shohim edhe na.
– Jo, bre, – nguli kambë aj, – gjithçka asht në rregull, veç qiteni dhe botojeni. Pse a po dyshoni në mue a, në ujkun e vjetër?
– Jo, bre, Baca Adem, nuk po dyshojmë në ty asnjë fije, veç a ban për hatrin tonë me e lexu edhe një herë. Qe lapsin e kuq dhe veç shikoje edhe një herë.
Si zemërbutë që ka qenë, iu bind lutjeve tona dhe u ul. E lexoi me seriozitet, dalngadalë. Dhe lapsi i tij i kuq ia nisi me i ly buzët e ndonjë fjale me të kuq. Unë dhe Luli buzëqeshnim fshehtas, derisa Baca Adem bante “Qy, qebesa, edhe një! Qysh s’e paskam pa!”, e pak ma vonë “Qy, edhe një! Eu!”, e dikur, kur e përfundoi, na ktheu fletët tue thanë: ”Për besë, për pak e me u koritë! Boll mirë që e lexova edhe një herë!”
– A e përfundove Baca Adem?
– A, – tha aj, – tash e kam ba gati si nuse!
– A je i sigurtë, Baca Adem?
– A hajgare po bani me mue a? Shtypeni lirisht.
– Ma mirë kish me qenë me lexu edhe një herë, Baca Adem, sepse me korrektim kurrë s’i dihet. Gjithmonë diçka të ik.
– Jo, jo, s’ka pasë çka me më ikë ma. Tash asht fishkëllimë.
– Mirë, – i thamë na dhe ia dhamë një vajze që punonte në kompjuter që t’i bantë përmirësimet. Sapo e keru punën, shtypi disa kopje. Unë prapë e mora njënën dhe i thashë Bacës me lexu. Aj qeshi e ma bani me dorë që mund ta lexoja tash unë.
Edhe unë, edhe Luli nisëm korrektimin. Mbas disa minutave, kur e kryem korrektimin, ia dhamë Bacës Adem. Aj u ndal, u përqendru, u mërrol pak. E la kopjen e Lulit dhe e mori timen. E kqyri, sikur u habit pak. Mori frymë thellë. Ne po prisnim me kurreshtje reagimin e tij.
– Për besë… – shfryni Baca Adem dhe u ndal.
Ne desh na u ndal fryma tue pritë fjalët e radhës.
– …qebesa… veç mos të kisha qenë unë qeky vetë që e ka shkru këtë, se pa e rrehë këtë kurrë s’e kisha lanë!
Një buzëqeshje e ambël ia ndriti fytyrën.
Luli e unë ia plasëm të qeshunave. Na u bashku edhe e qeshuna e matun e Bacës Adem. E nëpër të qeshuna tha:
– Tash po e kuptoj që ju e paskeni punën të vështirë, qebesa! S’po jua ndali cërkavicën.
Aj bani huxhum me rrehë veten, por na, natyrisht, nuk e lamë.

Pse nuk nuk revoltohen më kosovarët?

Drini.us
-
0
Pse nuk nuk revoltohen më kosovarët?

Fadil Maloku, sociolog nga Prishtina

(Një Rrëfim Sociologjik për Shoqërinë e Lodhur)

Hyrje

Në dekadat e fundit, shoqëria kosovare ka përjetuar një sërë transformimesh politike, ekonomike dhe kulturore, të cilat, në vend se të “prodhonin” një emancipim të përgjithshëm qytetar, duket se ka gjeneruar një regres theksuar dhe shumë i çuditshëm në ndërgjegjen e saj kolektive! Duket që indiferenca, apatia e madje edhe neglizhenca e qytetarëve për të adresuar pakënaqësitë e tyre elwmentare ndaj problemeve sociale dhe politike është bërë një fenomen i dukshëm e madje do shtoja edhe alarmues! Ky fenomen nuk mund të kuptohet vetëm në mënyrë sipërfaqësore dhe vetëm me interpretime politike e mediatike, por kërkon një analizë më të thelluar përmes paradigmave të sociologjisë së njohjes. Në këtë ese, do provoj të shqyrtoj përmes shtatë paradigmave kryesore arsyet e kësaj apatie e “lodhjeje” të çuditshme (kur dihet se sa të zhurmshëm e sa senzibilues ishin demonstrimet civilizuese, të para luftës!) të mosangazhimit qytetar në Kosovë.

1. Sindroma e zhgënjimit të përsëritur (learned helplessness)

Paradigma e parë ndërlidhet me konceptin psikologjik të learned helplessness, që në fushën e sociologjisë interpretohet si një gjendje e braktisjes së shpresës kolektive për ndryshimiin e statuseve politike e ekonomike. Qytetarët kosovarë, duke qenë të ekspozuar për një periudhë të gjatë ndaj premtimeve të pambajtura—veçanërisht ato që lidhen me luftimin e korrupsionit sistemik dhe mbylljen e tranzicionit politik—kanë zhvilluar një ndjenjë të thellë mosbesimi. Ku për pasojë, çdo synim e përpjekje për të ndryshuar status quo-n, në “sytë” e tyre është duke u perceptuar gjithnjë e më shumë si e kotë. Duke e krahasuar këte lloj “kotësie” me mitin e Sizifit, ku përpjekja kthehet në gjithnjë në absurditet, fitohet përshtypja se qytetaria kosovare nuk është në “binarët” e një shoqërie dinamike, por, të një shoqërie të stërlodhur, të stërngarkuar, e madje edhe tejet të frustruar!

2. Konsumimi i kapitalit shoqëror (The Depletion of Social Capital)

Paradigma e dytë flet për konsumimin e kapitalit shoqëror, koncept ky i zhvilluar nga Putnam dhe autorë të tjerë, që nënkupton dobësimin e lidhjeve horizontale ndërmjet qytetarëve. Në shoqërinë kosovare, pas luftës ka ndodhur një “shkurorëzim” i shpejtë dhe i pavetëdijshëm nga ndjenjat e solidaritetit të njohur hishtorikisht

komunitar dhe familjar. Kjo ka çuar në një atomizim social, ku qytetarët janë bërë më indiferentë dhe më pak të prirur për të reaguar ndaj padrejtësive dhe deformiteteve individuale e kolektive.

3. Fragmentimi identitar dhe mungesa e solidaritetit klasor (Identity Fragmentation and the Absence of Class Solidarity)

Paradigma e tretë lidhet me fragmentimin identitar dhe dobësimin apo zbehjen e ndjenjës së përkatësisë kolektive. Ku në mungesë të një vetëdije të formuar e normuar klasore apo komunitare, qytetarët nuk mobilizohen për të mbrojtur interesa të përbashkëta si drejtësia sociale apo siguria e tyre kolektive. Në këto rrethana, ndjenja “NE” (kolektiviteti) po shndërrohet ngadal por sigurt në sintagmën e “UNË”-s së frikësuar (individualizmit). Ndjenjë, kjo e cila simbolizon një shoqëri të tërhequr dhe të shpërndarë.

4. Normalizimi i anomisë (The Normalization of Anomie)

Sociologu Émile Durkheim e ka përshkruar këtë gjendje si anomi — pra, një çrregullim i thellë i normave sociale. Në Kosovë, anomia është kthyer në standard. Korrupsioni, krimi dhe sjelljet devijante janë institucionalizuar, duke u pranuar gjerësisht si pjesë e zakonshme e jetës publike. Kjo situatë ka prodhuar një dorëzim kolektiv, ku padrejtësitë më nuk provokojnë revoltë, por vetëm përshtatje pasive dhe akomodim me gjendjen e krijuar nga elitat e dështuara (për të mos thënë edhe të kriminalizuara!) ekonomike e politike

5. Kolonializmi administrativ dhe delegimi i përgjegjësisë(Administrative Colonialism and the Delegation of Responsibility)

Paradigma e pestë analizon ndikimin e administratave ndërkombëtare (UNMIK, EULEX, KFOR) në strukturën e ndërgjegjes qytetare kosovare. Në vend që të fuqizonin qytetarin, këto struktura të hueja e kanë zvogëluar dukshëm ndjenjën e përgjegjësisë kolektive. Të gjitha përgjegjësitë për zhvillimet socio-politike janë deleguar jashtë vetes—në organizata ndërkombëtare dhe ambasada—duke prodhuar një qytetar pasiv dhe të përjashtuar nga jeta publike. Gjë që lë për të dyshuar për rolinn tyre faktik në instalimin e vlerave dhe normave demokratike ne shoqërinë e dalur nga lufta.

6. Kultura e heshtjes kolektive(The Culture of Collective Silence)

Kjo paradigmë përkufizon një fenomen të përhapur në shoqëritë me mungesë të edukimit kritik: kultura e heshtjes. Kur mungon emancipimi qytetar, padrejtësitë tolerohen dhe mbështeten heshturazi. Qytetarët, të paaftë për të artikuluar kritika apo për të ndërtuar alternativa, i përshtaten në vazhdimësintë çuditshme jsistemit përmes servilizmit, nepotizmit ose konformizmit ekstrem. Debati publik për këto dukuri e sjellje deviante, ose kalon në “duart” e opinionistëve mediokër, ose shuhet tërësisht! Ndërkaq, heshtja bëhet normë dhe standard mburrës për pjesën akademike dhe ate intelektuale;

7. Individualizmi i theksuar dhe ikja nga sfera publike (Hyper-Individualism and the Withdrawal from the Public Sphere)

Paradigma e fundit ka të bëjë me individualizmin e theksuar, që në kontekstin kosovar nuk është shprehje e emancipimit, por e tërheqjes nga përgjegjësia kolektive. Gjeneratat e reja, të magjepsura nga modeli perëndimor i suksesit personal, ndjekin “ëndrrën e tyre” përmes emigrimit, punësimit në sektorin publik apo mbylljes në sferën private. Ky individualizëm nuk është progresiv, por më shumë simptomë e zhgënjimit dhe traumës së pashëruar që e “mbollën” dhe e ndoqën kryesisht politikanët e magjepsur pas gllabërimit të pasurisë shtetërore! Duke e shndërruar vetën e tyre me automatizëm në “kapitalist” dhe pronar të rinjë të begative të vendit;

P.S. Apatia qytetare në Kosovë nuk është as rastësore dhe as kalimtare. Ajo buron pa asnjë dyshim edhe nga një histori e ndërlikuar zhgënjimesh, deformimesh normative dhe ndërhyrjesh të jashtme, të cilat e kanë dobësuar ndjeshëm ndërgjegjen kolektive të qytetarisë kosovare. Përmes shtatë paradigmave të sociologjisë së njohjes, mund të kuptohet më mirë pse shoqëria jonë e ka humbur si  kapacitetin ashtu edhe sensin e reagimit apo revoltes qytetare. Kjo ese nuk synon vetëm diagnostikimin e fenomenit, por vetëm nxitjen e një reflektimi  më të thellë social e politik mbi domosdoshmërinë e rikthimit të vetëdijes qytetare si bazë e një demokracie funksionale dhe gjithëpërfshirëse në Kosovë.

Kjo opozitë nuk i duhet kombit shqiptar

Drini.us
-
0
Kjo opozitë nuk i duhet kombit shqiptar

Afrim Caka, Gjakovë

Nga njëherë pyes veten:
“Përse vepruan në këtë mënyrë, në dëmë të DARDANISË dhe Kombit Shqiptar”?
Populli nuk e meriton vëmendjen e tyre dhe nuk duhet të jetojnë mendjet e votuesve.
Një shembull është filozofia politike, e cila pyet se si duhet të organizohet partit opozitare. Disa opozitar thonë se forma më e mirëe debateve në parlamentë e në media është diktatura e oligarkëve. Këta kanë një teori të thjeshtë në filozofinë politike të shantazheve dhe pazareve.
A është e vërtetë? Politika e oligarkëve është në të vërtetë një formë e dredhive, ka edhe rrugë të tjera të prostitucionit politik, sepse egoizmi i tyre është një materjal strukturor, është thjeshtë një tipar psikologjik që mund të ndodhë te këta opozitar: çfarë na siguron që diktatorët e vjetër do të jenë dashamirës ndaj atdheut? A duhet të fajsohen këta për këto, apo të „lavdërohen“ …. Megjithëse opozitës i nevojiten verdikte të tilla, atyre gjithashtu i nevojitet një strategji për të trajtuar rrezikun e gabimeve në sjelljet e tyre.

Kjo klasë opozitare analfabetesh e pa karakter kombëtar ka votuar Zajednicën, demarkacionin, amnestimin e kriminelëve serbo-malazez, kanë bashkpunuar dhe bënë pazare me Radojçiqin, e kanë votuar Gjykatën Speciale, Debellden Polari ja dha Maqedonisë, Çakorrin Ramushi ja dha Cërnagorëve. Ndërsa Dulla Vuçiqit i thotë “Razumem” në Bruksel e shumë të tjera… Ne duhet të zgjedhim përfaqësuesit tonë shqiptarë në të gjitha nivelet e opozitës. Aty ku kemi mundësi na duhet të zgjedhim shqiptarin më të mirë, që nga pleqësia, deri tek kreu i bashkësisë dhe i shtetit.
Unë them që kjo ishte e “nevojshme” pasi që zullumçarët aktual nuk i kanë mjetet e mundshme të diturisë për durimin e barrës (më mirë të themi pasigurinë) e akuzave që kanë vënë mbi të një politike antishqiptare, e brendëshme dhe të jashtëme. Dhe këtu problemi tjetër me politikën e brendëshme me anë të menyrave kriminale të përfaqësimit të interesave të Dardanisë, do të mbetën gjithmonë tradhtarë për shpirtin e popullit tonë.

Njeriu i zakonshëm i opozitës nuk janë profesor të filozofisë politike. Për t‘a filozofia politike ka vetëm një emison, të japë një sasi njohurish politike, historike e kulturore për të krijuar një opinion të pavarur mbi çështjet politike në vend. Kush do të bëhet politikanë i mirfilltë mund t‘i kushtohet më vonë të gjitha hollësive e jo gënjeshtrave, shantazheve e shpifjeve.
Thelbi i veprimit politik është se do të veprohet në emër të kombit, për kombin dhe për ndërtimin e shtet-kombit. Pra, nuk ka rëndësi a je i papunë, a je komandantë, profesor, akademik, apo a je ndërmarrës apo sipërmarrës: po e deshëm kombin tonë e të mirën tonë siç duan të gjithë të tjerët. Mbi të gjitha opozita duhet jo vetëm të vetëdijësohetë, por edhe të organizohet në nivel shoqëror e kombëtar. Rezultati i kësaj përpjekje do të jetë ajo që kanë arritur të gjithë kombet normalë. Dardania duhet me kenështeti i shqiptarëve dhe jo i maskarenjve, i të huajve dhe i tradhëtarëve që ne kemi kaq shumë dhe që shiten për pak lekë dhe për një mirënjohje të të huajve.

Këta janë një fenomen thjesht politik në shërbim të Serbisë u shfaqën gjatë epokës kur Perandoria e PDYKYS, AAKYS, LDYKYS ishin në një gjendje ezauruar e të kriminalizuar. Këta përfaqsonin si shkakun dhe pasojat e korrupsionit, zhvatjeve, pasigurisë, krimit politikë dhe shpërbërjes së atdheut tonë. Këta opozitar kosovali mund të krahasoheshin me „ushtarët rezervë të Zajednicës“.
Kjo është drama e madhe e këtij vendi! Kjo është opozita e jonë. A përmbyset kjo rrugaqëri? Ky shkrim shpjegon se si filozofia e tyre fillon me kureshtjen mbi natyrën e tyre politike dhe vendin tonë e në te, siç i njohim ata nga mendja e shëndosh, dhe zhvillohet nëpërmjet eksperimenteve imagjinare, shantazheve, kërcënimeve, mashtrimeve dhe shpifjeve më të ulëta….

Supozoni se jeni të interesuar në problemet politike. A do të pengohet aftësia juaj për të bërë progres me to nëse e injorojnë filozofin e së kaluarës opozitare?
Nëse me të vërtetë injorojnë të gjithë opozitarët e së kaluarës, kjo përfshinë njëzet e një vjetë vitet e kaluara. Ne dhe shoqëria shqiptare do të përpiqenë të rizbulojnë filozofinë e tyre politike nga e para. Kjo nuk do të ishte më kuptimplotë sesa përpjekja për të zgjedhuu Kryetarën e parlamentit dhe organet tjera, duke injoruar votën e Sovranit. Me pak fat, do të shpikin sërish rrotën e sulmeve verbale e antishqiptare.
Në të gjitha seancat parlamentare, kemi arritur aty ku jemi përmes përpjekjeve të kombinuara të qindra gënjeshtarëve “brilante” për dhjetëra vite. Ekziston një mit gjeniut analfabet të vetmuar në burgun e Holandës, që mendonte gjithçka nga vetja në një izolim të lavdishëm, miti tjetër i gjeniut dhe diferencuesit më të madh gjatë viteve ’80 në (Akademin e Shkencave) dhe miti i gjeniut tjetër i Çakorrit dhe i hektarëve. Kjo nuk është mënyra se si funksionojnë filozofët e mashtrimeve, gënjeshtrave dhe luftës hibride.

Gjatë kohës që e dëgjoja Hashim Thaçin, po mendoja me vete: a thua këtë fjalim e ka shkruar Grenelli apo vetë Thaçi?

Drini.us
-
1
Gjatë kohës që e dëgjoja Hashim Thaçin, po mendoja me vete: a thua këtë fjalim e ka shkruar Grenelli apo vetë Thaçi?

Lis Bukuroca, Gjermani

Duket se intervista e Hashim Thaçit ishte një njoftim për një rikthim të mundshëm – ndoshta si një figurë që mund t’i nevojitet Trump-it.
Në intervistë, ai u përpoq të paraqitej si viktimë e vendimeve që vetë i ka marrë, dhe të fitojë empati e simpati si në Kosovë, ashtu edhe jashtë saj.
Ai bëri një lloj “flirti” me Perëndimin dhe Serbinë, ndërsa akuzoi Qeverinë e Kosovës duke përmendur, sipas tij, dyshime për inskenime terroriste me qëllime elektorale.
Krejt fjalimi i tij ishte një përzierje mes flirtit ndaj Perëndimit dhe akuzave të nënkuptuara ndaj Kurtit. Madje, sulmin në Bajë nuk e quajti as terrorist
Gjatë kohës që e dëgjoja, po mendoja me vete: a thua këtë fjalim e ka shkruar Grenelli apo vetë Thaçi?
Kishte pranim të gabimeve, por jo edhe të dëmeve që janë shkaktuar. Tha se kishte gabuar, por nuk përmendi askund që shteti i Kosovës e paguante, ndërkohë që ai e dëmtonte.
Qoftë në administratë, në arsim, prokurori, gjykata, në ndërtimin e shtetit, Çakorin, veteranët, mbi 10.000 agjentë të udbës në Kosovë, dy a tre të zbuluar, okupimi i veriut, oligarkët, shitja e tokës me disa euro hektarin, e shumë të tjera…

Besa & Tradhtia

Drini.us
-
0
Besa & Tradhtia

Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgores – Mitrovicë 

Ekzistojnë shumë forma të tradhtisë – por më e rënda nga të gjitha është tradhtia ndaj atdheut, kombit, gjuhës, zakoneve dhe besës shqiptare.
Kjo është tradhti që nuk falet as nga historia, as nga ndërgjegjja. Të tjerat – qofshin në marrëdhënie personale apo shoqërore – janë ordinere, të zakonshme dhe shpesh të përkohshme. Por tradhtia ndaj qenies kombëtare është e përhershme në peshën e saj.
Besa shqiptare nuk është thjesht një fjalë nderi – është një kod i shenjtë, një zakon i rrënjosur në vetë ndërgjegjen tonë kolektive.
Shqiptari e ka mbajtë besën si jetë, dhe kush e thyen – quhet me plot gojën: tradhtar apo tradhtare.
Dilema që shtrohet është kjo:
A duhet të falim ata që na prejnë në besë?
A duhet t’i pranojmë në shoqëri si të barabartë, apo t’i konsiderojmë si të përjashtuar nga ndërgjegjja kombëtare?
Nëse i falim tradhtarët, rrezikojmë të legjitimojmë pabesinë.
Nëse nuk i falim – atëherë duhet të kemi kurajën të themi:
Ai që të pret në besë, është tradhtar. Ajo që shkel mbi besën, është tradhtare.
Por ka dhe një pyetje të ndjeshme që s’mund të shmanget:
A është tradhti ndaj kombit mbajtja e fesë së pushtuesit?
Nëse një popull për shekuj është sunduar me zjarr, hekur dhe predikim fetar – a nuk është vazhdimi i asaj feje, edhe pas çlirimit, një formë e butë, por e thellë e nënshtrimit të vetvetes?
Dhe përkundrazi:
A është kthimi në besimin e të parëve një akt i vetëdijshëm patriotik?
Jo si urrejtje ndaj tjetrit, por si kthim në rrënjë, si dëshmi se ne s’mund të jemi as turq, as arabë, as persianë – por shqiptarë, me identitetin tonë, me besimin dhe shenjtërinë tonë.
Besa na mban të gjallë. Tradhtia na shpërbën.
Në këtë udhëkryq, secili duhet ta zgjedhë vetë rrugën – por historia nuk do ta harrojë asnjërën zgjedhje.

Nga vjen tharmi i verës?

Drini.us
-
0
Nga vjen tharmi i verës?

Rexhep Merlot Kryeziu

Disa studiues madje kanë pohuar se tharmi i verës Sacharamyces cerevisiae nuk gjendet fare në natyrë, por gjendet vetëm në mjedisin e bodrumit të verës. Ky është plotësisht konstatim i gabuar. Kjo ka herë është vertetuar se tharmi Sachsrsmyces cerevisiae është i pranishem në rrush dhe hyn në tharmim me mushtin.
Tharmet janë kërpudha mikroskopike, embrione njëqelizore, në formë veze, që gjenden natyrshëm në qindra lloje. Ato jetojnë në lëkurat e kokrrave të rrushit në një mbulesë pushi ngjyr hiri mbi lekuren e kokrrave te rrushit, në trungjet e hardhisë, në gurin gëlqeror të mureve, në lëkurën tonë, në duart tona gjat punës me rrushin, ose edhe çdo kundi në ajër ne mjedisin e lokalëve te tharmimit ne kantinën e verës.
Tharmet futen me rrushin në verë. Që lëngu i rrushit të bëhet verë, ai duhet të tharmohet. Ky proces përfshin tharmet që gjenden natyrshëm në rrushin e pjekur ose shtohen artificialisht në musht. Këto tharme kërkojnë sheqer për t’u shumuar dhe për ta metabolizuar atë në alkool.

Injorantë që flisni për genocidin në Gaza dhe e krahasoni Palestinen me Kosovën, ju i mohoni gjenocidet turke-osmane ndaj shqiptarëve

Drini.us
-
0
Injorantë që flisni për genocidin në Gaza dhe e krahasoni Palestinen me Kosovën, ju i mohoni gjenocidet turke-osmane ndaj shqiptarëve

Evi Kokalari ka reaguar ashpër pas protestës së mbajtur një ditë më parë në Tiranë për Palestinën, ku ishte sjellë edhe Greta Thunberg. Postimi i Kokalarit Kushdo që organizoi në Tiranë protestën pro-Palestinës duke sjellur dhe Greta Thunberg për efekt të opinionit të jashtëm, nuk është vetëm anti-UÇK dhe anti-Kosovë, por dhe anti-shqiptarë.

Nga: Evi Kokalari

Ju jeni llumi i krijuar nga Vëllazeria Muslymane dhe jeni kthyer në kancer të një kombi që akoma s’po merr veten nga 500 vjet sundim otoman, 45 vjet sundim komunist dhe 35 vjet abuzim të regjimit post-komunist. Idiotëve të dobishëm që më referohen si zioniste dhe sataniste, ju them me gojën plot, më shumë më drejtoheni sidomos si satanistë, më mirë ndjehem, sepse të sulmohesh nga islamistët që janë kancer i kombit, ndjehem sikur sapo kam fituar medaljen e nderi.

Për injorantët që flasin për genocidin në Gaza dhe krahasojnë Kosovën me Palestinën, ju jeni grupi më ekstremist me nesh, sepse vini Mohamedin përpara kombit dhe nuk thoni një fjalë për genocidin ndaj shqiptarëve që:

1- Ndodhi nga regjimi otoman – 500,000 të shperngulur dhe vjedhje të pronës, gjuhës, dhe fesë, pra të gjithë identitetit tonë

2-Genocidin nga sërbët që deri në fillim të viteve 1900-s, njihej si ‘Nation of Servia’, sepse ishin në fakt skllevër që u sollën në Balkan (Illyrian Peninsula) pikërisht nga muslymanët. Po nga myslumanët këta sërb u përdorën si skllevër të hapni tunelet nëntokësore dhe nën-ujore, që të futeshin në Konstantinopol dhe të rrëzonin civilizimin bizantikë, një civilizim në të cilin ne Shqiptarët kishim një kontributë shumë më të madh se grekët.

Sot, kontributi ynë nuk përmëndet fare dhe bota njeh Greqinë si themel të civilizimit bizantin, dhe ne trajtohemi thjeshtë si njerëz kriminal, mafioz dhe trafikant droge.

Ja, kjo është çfarë bëri genocidi i otomanëve ndaj kombit. Të na krahasosh ne sot me Palestinën, nuk është më injorancë, se shume nga ju keni diploma akademikësh, por ju jeni të vetëdishëm për çfarë bëni dhe keni një qëllim shumë të fortë për këtë: doni shkatërrimin përfundimtar të historisë tonë dhe konvertimin e Shqipërisë në një vënd Islamik.

Kjo është dhe moto e Vëllazërisë Muslymane, diplomo njerëzit e tu dhe shty islamizmin në të gjithë botën nëpërmjet atyre që hiqen si ‘intelektual’. Për këtë arsye disa nga ju thonë se nëna e Gjergj Kastriotit ishte Sërbe.

Kushdo muslyman Shqiptarë që nuk vë kombin përpara muhamedit, duhet të trajtohet si element i rrezikshëm që kontribon në shkatërrimin e kombit Ilir. Ndryshe, kuptoni që disa nga ne nuk do ndalen dhe fal jush, lufta dhe përçarja ndërfetare do thellohet. Kuptuat? Detyra të pastrojmë kombin nga këto mbetje bie vetëm mbi muslymanët e ndershëm që kuptojnë rëndësinë e mbrojtjes së identitetit kombëtar ndërkohë që ndërtojnë harmoni ndërfetare. Mbrojtja e identitetin tonë si Ilir dhe historia paraprirëse e regjimit Otoman është super e rëndësishme sepse për t’ju referuar George Orëell: “He ëho controls the past, controls the future.”

Fakti që Xheni Karaj dhe Greta Thunberg janë në krye të protestës tregon shumë mirë kush e financon këtë idiotllik.

Xheni Karaj ka marrë boll para nga Soros dhe organizata të majta për të shtyrë ‘të drejtat’ e homoseksualëve në Shqipëri dhe arriti deri aty që hidhte në gjyq për ‘diskriminim’ të krishterët që refuzonin që në një familje të hiqeshin emërtimet ‘nënë dhe baba’, e të zëvëndësoheshin me ‘prindi 1’ dhe ‘prindi 2’, pra Xheni Karaj është element që përdoret për degjenerimin total të shoqërisë civile nga ata të Davos Greta Thunberg është produkt direkt i Partise së Davos dhe u përdor që kur ishte minorene.

Shto të gjithë ata që ju bashkuan këtyre sepse mendojnë se muhamedi i lindur diku nga shekulli i 7të, ka më shumë vlerë se Konstandini i madh, Justiniani, apo se mbreti Bardhyl dhe mbreti Agron dhe Gjergj Kastrioti, që ndërtuan themelet e këtij kombi.

Jam gati ti blej Xheni Karaj një biletë avioni (madje business) për të shkuar në Gaza dhe të bëhet ‘spokeperson’ për Hamasin dhe Gazën, të cilën e shkatërroi Hamasi vet, ama kur ta hedhin nga tarraca e ndonjë pallati sepse është GAY, mos të kërkoj ndihmë për t’u kthyer në atdhe. Boll dëme po i bën shoqërisë tonë.

“TRUMP 2.0: Premtimet e Dhëna – Premtimet e Mbajtura”

Drini.us
-
0
“TRUMP 2.0: Premtimet e Dhëna – Premtimet e Mbajtura”

Me Amerikën që arriti një rritje të paparë ekonomike nën Presidentin Trump 2.0, libri nxjerr në pah se si politikat e tij përmbysën stagnimin e lënë nga administratat e mëparshme. Pas fitores së tij historike në zgjedhjet e vitit 2024, kthimi i Trump në Shtëpinë e Bardhë shënoi një epokë të re – një ku optimizmi u rrit, me mbi 85% të amerikanëve që besonin se vendi ishte më në fund në rrugën e duhur.

Nga sigurimi i kufirit kundër emigracionit të paligjshëm deri te rivendosja e lirisë së fjalës dhe çmontimi i korrupsionit burokratik, lidershipi i guximshëm i Trump riformësoi kombin. Administrata e tij ndërmori veprime vendimtare – duke ndaluar burrat të garonin në sportet e grave, duke shkurtuar rregulloret e tepërta dhe duke rimarrë pavarësinë energjetike të Amerikës duke hedhur poshtë ekstremizmin klimatik.

Në politikën e jashtme, Trump i barazoi kushtet me tarifa strategjike, ndërkohë që rigjallëroi industritë vendase si prodhimi i qymyrit dhe mineraleve. Libri gjithashtu shqyrton 100 ditët e tij të para në detyrë, duke detajuar se si politikat e tij trajtuan inflacionin dhe çështje të tjera kritike – duke vërtetuar edhe një herë se lidershipi i tij jep rezultate.

“TRUMP 2.0: Premtimet e Dhëna – Premtimet e Mbajtura” është një libër që duhet lexuar nga kushdo që është i interesuar në ringjalljen e forcës amerikane nën udhëheqjen vizionare të Donald J. Trump. 

***

“TRUMP 2.0: Promises Given – Promises Kept” by Klajd Kapinova is a compelling addition to Albanian-language literature, offering valuable insights into contemporary American politics. This book serves as both a historical diary and an analytical exploration of recent events, providing readers with a detailed look at the Trump presidency’s second chapter.

With America achieving unprecedented economic growth under President Trump 2.0, the book highlights how his policies reversed the stagnation left by previous administrations. Following his historic victory in the 2024 election, Trump’s return to the White House marked a new era-one where optimism surged, with over 85% of Americans believing the country was finally on the right track.

From securing the border against illegal immigration to restoring free speech and dismantling bureaucratic corruption, Trump’s bold leadership reshaped the nation. His administration took decisive action-banning men from competing in women’s sports, slashing excessive regulations, and reclaiming America’s energy independence by rejecting climate extremism.

In foreign policy, Trump leveled the playing field with strategic tariffs while revitalizing domestic industries like coal and mineral production. The book also examines his first 100 days in office, detailing how his policies tackled inflation and other critical issues-proving once again that his leadership delivers results.

“TRUMP 2.0: Promises Given – Promises Kept” is a must-read for anyone interested in the resurgence of American strength under Donald J. Trump’s visionary leadership. 

“TRUMP 2.0: Premtimet e Dhëna – Premtimet e Mbajtura” nga Klajd Kapinova është një shtesë bindëse në letërsinë në gjuhën shqipe, duke ofruar njohuri të vlefshme mbi politikën bashkëkohore amerikane. Ky libër shërben si një ditar historik dhe një eksplorim analitik i ngjarjeve të fundit, duke u ofruar lexuesve një vështrim të detajuar në kapitullin e dytë të presidencës Trump.

Në Theth, ligji ndëshkon ata që përpiqen ta respektojnë …

Drini.us
-
0
Në Theth, ligji ndëshkon ata që përpiqen ta respektojnë …
Shkodra Sot
Ndërsa turizmi në Alpet shqiptare njeh rritje, banorët vendas përballen me një realitet të zymtë: kërkesat e tyre për restaurimin e objekteve me vlera historike vazhdojnë të mbeten në sirtarë.
Zef Çuni, ish-zv.ministër i Kulturës dhe arkitekt me përvojë në çështjet e trashëgimisë kulturore, ngre alarmin për një situatë absurde në Theth, ku ligjet, sipas tij, po penalizojnë vetë ata që përpiqen t’i zbatojnë.
“Kulla e familjes Rupa në Theth është një monument kulture i mbrojtur nga shteti. Familja prej 10 vitesh kërkon që ta restaurojë me të gjithë elementët historikë që ka pasur. Edhe pse projekti është miratuar nga Ministria e Kulturës, Bashkia e Shkodrës e ka refuzuar në mënyrë të përsëritur,” tha Çuni për median.
Sipas tij, ky bllokim administrativ është kthyer në një pengesë të madhe për banorët, që përballen me zvarritje të pajustifikuara dhe humbje kohe e shprese. “Ky është realiteti: në Theth, ligji ndëshkon ata që përpiqen ta respektojnë,” theksoi arkitekti, duke shtuar se një pjesë e mirë e ndërhyrjeve ilegale në zona të mbrojtura lind pikërisht nga mungesa e përgjigjeve institucionale.
Rasti i kullës Rupa është vetëm një nga shembujt ku burokracia vë në pikëpyetje vetë qëllimin e mbrojtjes së trashëgimisë duke lënë në harresë ata që duan të ndërtojnë mbi historinë, jo ta fshijnë atë.

Kisha Katolike e Shkupit u shemb nga tërmeti me 26 korrik 1963, por nuk u lejua kurrë më të rindërtohej…!

Drini.us
-
1
Kisha Katolike e Shkupit u shemb nga tërmeti me 26 korrik 1963, por nuk u lejua kurrë më të rindërtohej…!

Gonxhe Bojaxhiu, Shkup 

Shkup, 26 Korrik 
___
Nga tërmeti fizik i vitit 1963 në Shkup, deri tek ai kulturor dhe kombëtar.
Kjo foto që e shihni, jua sjellim sot, më 26 korrik – në përvjetorin e tërmetit të madh që në vitin 1963 shkatërroi Shkupin. Aty nisi jo vetëm rrënimi fizik i qytetit, por edhe një tërmet i heshtur kundër pranisë shqiptare katolike.
Kisha Katolike e Shkupit u shemb nga tërmeti, por nuk u lejua kurrë të rindërtohej. Sot, 61 vite më vonë, shtatorja e Nënë Terezës, shenjtores shqiptare që lindi në këtë qytet, është pothuajse e padukshme. Para saj, qëndron një kioskë ushqimi – e vendosur pikërisht aty ku duhej të ishte vend nderimi.
Brenda Shtëpisë Përkujtimore të saj mungon flamuri shqiptar dhe çdo përmendje e origjinës së saj. Fshirja e kombësisë, mohimi i historisë dhe harresa kulturore po vazhdojnë në heshtje.
1...494495496...1,772Faqja 495 nga 1,772