Kreu Blog Faqe 502

Krimineli më i madh që po shpopullon Shqipërinë është më i rrezikshmi nga të gjitha kafshët

Drini.us
-
0
Krimineli më i madh që po shpopullon Shqipërinë është më i rrezikshmi nga të gjitha kafshët

Nga: Aurel Dasareti

Atdhetari i vërtetë është intensiv, i vendosur dhe i padepërtueshëm. Ashtu si akrepi, ai përballet me vështirësitë me qetësi dhe qëndrueshmëri. Është një shenjë që ringjallet nga hiri i saj, më e fortë se më parë. Ata që e nënvlerësojnë, shpesh pendohen.

***

Edvin Kristaq Rama është një nga tradhtarët më të pistë në historinë e botës!

I plotfuqishmi (i gjithëpushtetshëm) me portofolin e Shqipërisë në duart e tij të ndyra, Rama ka vendosur ta shesë dhe ta zhdukë përfundimisht ekzistencën e saj. Mallkuar qoftë në ferr! Përballuni me hajdutët, merrni mbrapsht gjithçka që armiku ju ka vjedhur.

Shqiptarët kozmopolit mbrojnë dhe i çmojnë dallaveraxhinjtë, banditët, hajdutët, spiunët, vrasësit, pedofilët, tradhtarët dhe mercenarët që ua shkatërrojnë vendin dhe jetën e tyre.

Sovraniteti zakonisht përcaktohet në dy nivele, brenda shteteve dhe në marrëdhëniet e shteteve me botën e jashtme. Thelbi është vetëqeverisja absolute.

Nëse një popull ka një udhëheqje, ka kuptim të pyesësh për marrëdhënien e udhëheqjes me popullin. A zgjidhet udhëheqja apo imponohet? A i përgjigjet udhëheqja popullsisë, apo sundon në mënyrë autoritare, ndoshta totalitare? A i jep udhëheqja popullit të drejta, apo sundon pa i njohur të drejtat?

Sipas konceptit klasik të sovranitetit, kushtet e jetesës së njerëzve në shtete janë përgjegjësi e shteteve.

Imigracioni masiv është një politikë e papërgjegjshme dhe duhej të ishte ndaluar shumë kohë më parë. E njëjta gjë vlen edhe për Shqipërinë. Autoritetet tradhtare kriminale shqipfolëse nuk dëshirojnë ta ndalojnë këtë dhe shqiptarët rrezikojnë të bëhen pakicë në vendin e tyre i cili do të kontrollohet nga ardhacakët. Kryetradhtari Edvin Kristaq Rama, me qentë e tij përreth, është në fazat e fundit të shpopullimit të Shqipërisë nga popullsia vendase shqiptare dhe zëvendësimit të saj me emigrantë nga India, Filipinet (nga e gjithë Azia, Lindja e Mesme, Afrika, Serbia, Rusia…). Ndryshime alarmante demografike në Shqipëri. Vendi po shpopullohet me një ritëm të frikshëm.

Shqipëria do të ndryshojë në mënyrë drastike për shkak të nivelit të ulët të lindshmërisë, rritjes së emigracionit dhe rritjes së imigracionit.

Zhvillimi vdekjeprurës do të ketë pasoja të mëdha për mbijetesën e popullit shqiptar, i cili tashmë po përballet me zhdukjen përfundimtare.

***

Përpara Shqipërisë ekzistojnë vetëm dy rrugë:

  • Ose vendi duhet të fillojë të ketë familje të mëdha, të ndalojë emigrimin (mërgimin e shqiptarëve, ikjen jashtë Shqipërisë) dhe të ndalojë plotësisht imigracionin (ardhjen, vendosjen e përhershme të të huajve në tokën shqiptare).
  • Ose vendi do të vazhdojë të vdesë.

***

Të gjithë e kemi ndjerë pafuqinë e madhe të humbjes kur armiku na ka vjedhur diçka: financat (ekonominë-pasuritë) tona, shëndetin tonë, paqen tonë, një premtim ose mundësi, madje edhe familjen dhe miqtë tanë. Por edhe në situatat më të pashpresa, mund të kaloni nga të qenit viktimë në një fitues.

Me mësime frymëzuese dhe një depërtim të mprehtë “profetik”, unë (dhe jo vetëm unë) përpiqem të zbuloj taktikat e armikut për të vjedhur, vrarë dhe shkatërruar – dhe motivimin e veprimeve tona, rezistencën tonë, për ta përballuar dhe asgjësuar.

Zoti i ilirëve-shqiptarëve erdhi për të dhënë jetë me bollëk. Është koha për të luftuar kundër armikut të vdekjes dhe shkatërrimit, për t’u ngritur në forcë dhe mençuri dhe për të marrë mbrapsht gjithçka që ai ju ka vjedhur.

Vetëm nëpërmjet besnikërisë ndaj rrënjëve dhe vetes, gjyshi im mundi të arrinte madhështinë si luftëtar, intelektual dhe patriot i vërtetë.

Ku kanë ikur të gjithë “heronjtë”, “burrat” e feminizuar?! A kanë kaq shumë frikë nga krimineli më i madh saqë e kanë lënë vendin, në vend që të luftojnë për të?

Ide të reja se si të rrëzohet kryepisi gjakprishur Edvin Kristaq Rama vërshojnë vazhdimisht, por është si të përpiqesh të kapësh flutura pa rrjetë. Nuk ka asnjë veprim.

Deri kur do të gënjesh, o frikacak dembel, kur do të zgjohesh dhe do të ngrihesh në këmbë?

22.07.2025

https://www.youtube.com/watch?v=ETbm3G3X3Bw

Aurel Dasareti, USA, është ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike .

Ishim fëmijë të pa fëmijëri

Drini.us
-
0
Ishim fëmijë të pa fëmijëri

Nga Arif Ejupi

Kur isha nëntë apo dhjetë vjeç, gjatë pushimeve të verës, xhaxhai im, Xhelili, këmbëngulte që ta shoqëroja me tufën prej rreth tridhjetë delesh dhe katër-pesë ugiçëve në kullosat e Shatorrit, që shtriheshin sipër fshatit, Gllamnik të Podujevës.

Për të nxjerrë kopenë në Malet e Shatorrit duhej paguar një taksë vjetore në Zyrën e Kadastrit të Komunës së Podujevës, zakonisht në fillim të prillit.

Në mungesë të kësaj pagese, po të zinin rojet e pyllit si njëfarë Millaqiqi, Spasojeviqi e Simiqi, pasonin ndëshkime të rënda, madje edhe konfiskimi i bagëtisë.

E, them hapur: çdoherë e kundërshtoja daljen me dele në kullosa. Sajoja arsye nga më të ndryshmet, vetëm për t’iu shmangur diellit përvëlues të korrikut dhe gushtit. Nuk e doja as atë ngushticë në formë patkoi me vetëm një apo dy kroje, të mbushura me lëmyshqe, llucë dhe dushk.

Kot i merrja me vete librat “Lugjet e verdha” të Rexhep Hoxhës dhe “Posta e porositur” të Mark Krasniqit. Axha Xhelil ishte i rreptë siç ishin burrat e asaj kohe. Zinte vend nën hijen e ndonjë bungu, me kutinë e duhanit dhe qelibarin para vetes.

Me pallton mbi supe dhe plisin e bardhë në kokë, që i ngjante dëborës së maleve të Sharrit, nën tymin e cigares më urdhëronte: “Eja, mere shtampën dhe mbushe ujë të freskët te djemtë e plakut Rexhepi apo Shahini!”


Rruga deri atje ishte e gjatë. Shpesh kthehesha me shtampën përgjysmë, nga frika se mos e thyeja.

Po të ndodhte një gjë e tillë, do të përballesha me zemërimin e tij. Shtampa prej allçie, me një dekor të veçantë, ishte kujtim i çmuar nga Ymer Ymeri, oficer i lartë në Mbretërinë, Zogu -I-.

Duke parë që nuk po tregoja fare përgjegjësi si bari, axha Xhelil, deri më 1972,  këtë detyrë ia besoi djalit të axhës, Aliut, dhe vëllait tim, Ahmetit.

Por, edhe ata, përballë mungesës së ndonjë pune në vendlindje, edhe pse të mitur, migruan në mars të vitit 1973, në Gjermani, përkatësisht Austri.

Axha Xhelil, i zhgënjyer, vendosi të shiste kopenë. Largimi nga bagëtia jo vetëm që e mllefos, por edhe i ftoh raportet tona. Sa herë mallëngjehej për Laroshin, prijësin e grigjës, dhe zilen e tij kumbuese, më mallkonte.

Nëna, ime pastë dritë dhe prehje të qetë, më këshillonte të heshtja e të mos i kundërshtoja të moshuarit. “Shih punën tënde dhe mësimet në shkollë” më thoshte ajo.

Kur, Ahmeti u stabilizua në Vjenë, dërgonte çdo muaj para në emër të axhës Xhelil. Mirëpo, edhe ky si Zoti i shtëpisë nuk i shpenzonte kurrë vend e pa vend, ruante çdo qindarkë me shumë kujdes.

Do të ishim të padrejtë po të mos përmendnim edhe ndihmën e axhës Rexhep, i cili punonte si nëpunës në Zyrën e Gjendjes Civile në Podujevë. Ai i përgatiti Ahmetit një kërkesë me sqarimet e kërkuara nga sipërmarrësi.

Kjo letër funksionoi dhe Ahmeti u punësua  edhe pse ende i mitur në një ndërmarrje të madhe tregtare në Vjenë, “Julius Meinel” themeluar më 1862.

Kjo ndermarrje e njohur tregtare ishte ndër të parat që ofronte produkte të ambalazhuara paraprakisht, që garantonin cilësi dhe pastërti.

Deri në mesin e shekullit XX, kishte mbi 1,000 dyqane në Austri dhe në Evropën Qendrore dhe Lindore.

Kompania pati ulje-ngritje, por emri “Julius Meinl” mbeti sinonim i cilësisë, në tregtinë ushqimore.

Që nga momenti i punësimit të Ahmetit në këtë gjigant tregtar, jeta e familjes sonë ndryshoi për mirë. Nuk kishim më hallin e bukës, veshjes apo strehimit.

Axha Rexhep, përveç vëllait tim, kishte ndihmuar edhe shumë të rinj të tjerë që migrimin e kishin si zgjidhjen e vetme.

Tek kjo ngjarje e pesëdhjetë viteve më parë më ktheu rrëfimi i të riut Muharrem Ahmeti nga Mazhiqi i Shalës së Bajgorës së Mitrovicës. Një histori e ngjashme, një fat i përsëritur brez pas brezi.

Muharrem Ahmeti, sot 53 vjeç, që miq e shokë e thërrasin me dashuri “Remo” ishte vetëm 17 vjeç kur i vdiq babai, Syla, minator në Stantërg. Ai mbeti jetim në një familje me shumë fëmijë dhe në gjendje të rëndë ekonomike.

Edhe pse ende i mitur, Remo mori guximin të zbriste në thellësitë e galerive të Minierës së Stantërgut, për të siguruar ekzistencën e familjes, duke zënë vendin e të atit, Sylës.

Pas pushtimit të Kosovës nga Serbia, ai, sikurse shumë minatorë të tjerë, mbeti i papunë. Përveç kësaj, dhunshëm u mobilizua në Armatën Jugosllave dhe u dërgua në Travnik të Bosnjë e Hercegovinës, pas disa muajve u transferua në Viroviticë të Kroacisë.

Më 7 shtator 1991, Remo  i heshtur dhe pa zhurmë vendosi të dezertojë, pasi me sytë e tij pa se kjo Armatë vriste pamëshirshëm popujt jo-serbë.

“Do të pranoja vdekjen thotë ai e kurrë nuk do të pranoja të vrisja qytetarë të pafajshëm. E kisha kuptuar me kohë se kjo ishte një ushtri e politizuar, fashiste dhe e verbër ndaj çdo vlere njerëzore.”

Muharrem Ahmeti – Remo, që për një fije floku u shpëtoi kurtheve të asaj Armate që shqiptarët i përdorte mish për top, fillimisht u vendos në kantonin Tiçino, më pas në Bernë dhe përfundimisht në Gjenevë.

Aty hapi një restorant me emrin “Te Remo”, ku angazhoi gjithë familjen e tij. Me përkushtim, mikpritje dhe cilësi në shërbim, ai u bë emër i respektuar në fushën e gastronomisë, sidomos në kantonin e Gjenevës.


Remo, dikur minatori më i ri në historinë e bujshme të Kombinatit Metalurgjik “Trepça”, u shndërrua në simbol të punës, krenarisë dhe suksesit të diasporës shqiptare.

Shqiptarët, edhe nën trysninë e pushtimeve të gjata, nuk u gjunjëzuan. Ata gjetën rrugë alternative, ecën përpara dhe u bënë zot të vetvetes.

Këto rrëfime nga e kaluara nuk janë vetëm histori personale, por janë kapituj të pavdekshëm të sakrificës sonë kolektive.

Gjenevë, 21 korrik 2025

Policia e Kosovës duhet të përkrahet dhe të fuqizohet

Drini.us
-
0
Policia e Kosovës duhet të përkrahet dhe të fuqizohet

Nga: Arif Ejupi

Policia në vendet me demokraci të avancuar është në marrëdhënie të përhershme me popullin. Ajo punon për të siguruar qetësinë dhe sigurinë e qytetarëve, veçanërisht në rast incidentesh të shkaktuara nga individë problematikë apo grupe kriminale.

Kalimi nga një sistem një partiak, që për më shumë se dyzet vjet ka funksionuar përmes dhunës dhe frikës, drejt një sistemi demokratik, nuk është aspak i lehtë.

Në emër të tolerancës dhe demokracisë, në asnjë mënyrë nuk duhet lejuar rrënimi i rendit shoqëror.

Në Kosovë dhe Shqipëri, ku ende nuk vlerësohet sa duhet roli i eprorit apo i policit, shënohen raste të shumta të krimit individual dhe të atij të organizuar.

Përballë këtyre problemeve, organet e rendit nuk mund të qëndrojnë duarkryq. Edhe pse me mungesa të mëdha në aspektin logjistik, ato përpiqen të kryejnë punën e tyre siç duhet. Mirëpo, nga popullata gëzojnë pak përkrahje, për të mos thënë fare.

Ai vend që ka polici të shëndoshë dhe të organizuar mirë, ka edhe siguri më të lartë. Fatkeqësisht, kohëve të fundit është rritur kudo numri i keqbërësve dhe i grupeve të organizuara kriminale.

Andaj, sigurinë tonë mund ta garantojë vetëm një polici e strukturuar mirë, me djem dhe vajza të aftë për të vepruar në çdo rast. Policia fuqizohet dhe konsolidohet edhe përmes bashkëpunimit të ngushtë dhe profesional me gjykatat.

Po ashtu, ajo duhet të ketë domosdoshmërisht mbështetjen e popullit, ngase ky bashkëpunim është në të mirë të vetë qytetarëve.

Masandej erdhi “koha e kurveleshokomunistave”; çdo andër, projekt, gjithçka u rrokullis nan kambët e tynë me tërsëllime e tmerr

Drini.us
-
0
Masandej erdhi “koha e kurveleshokomunistave”; çdo andër, projekt, gjithçka u rrokullis nan kambët e tynë me tërsëllime e tmerr

Ndoc Bushgjoka, Tropojë – Tiranë

U SHOFTE kombi anglezl !
“Minjtë s’kanë një vendbanim të caktuar gjeografik. Miku im i vjetër A. Tenisoni ka thënë, dhe e ka thënë me vend:
Profet, mallko gjuhën e gjatë,
Dhe mallko miun e ndyrë britanik.
(O’HENRY “Qyteti pa ngjarje’ faqe 4)
Ajo ishte vieneze. Në moshën e rinisë kishte kënë grua fort e bukur. Masandej, vitet, rrethanat, dhëmbja për atdheun e humbun, malli pë gjinden e saj, shtypja e komunistëve etj, e kishin thinjë para kohe.
I shoqi, Gasperi, djalë shkodran, kishte shkue për studime në Austri.
Ishin njohë në universitetin e Vienës. Ai dallohej mes tanë studentave, si për pamjen, zgjuarsinë, shkathtësinë, humorin e kandshëm. Dhe ajo e deshi marrëzisht.
– Po a do vish me mue në Shkodër ? – e kishte pyetë ai.
– Deri në fund të botës, – ishte përgjigja e prerë e saj.
U martuan në Vienë dhe masandej u kthyen në qytetin që i fillonte historia në kohët e pashkrueme.
Gjithçka u shkonte për së mbari. U lindi një djalë dhe e pagëzuen Gaspar. Shkurt e thirrshin Gac.
Masandej erdhi koha e kurveleshokomunistave. Çdo andërr, çdo projekt, gjithçka u rrokullis nan kambët e tynë me tërsëllime e tmerr.
Me shumë zori e përpjekje ajo mundi të mbetej profesoreshë në gjimnaz. Gaci rritej e i ngjante aq shumë të atit. Po, ky i fundit u dha mas gotës, dhe u katandis pijanec.
Profesoresha, nuk shkonte dot me pa prindët. Edhe letrat nuk u shkonin. Ndoshta edhe letrat që ata i shkruanin përfundonin në degën e punëve të mbrëndshme.
Dhe ajo u mbyll në vetvete. E gjithë përkushtimi dhe dashtunija e saj ishin tek i biri, dhe lutej për të gjithë kohën si katolike e devotshme.
Gaci, Gac Sharkaxhia, i kishte tre shokë. Vetë i katërti luanin, shetisnin, e argëtoheshin deri vonë me sa u lejonte koha. Shokët e tij, e donin fort. Ishte kanakari i grupit. Gjoka ishte i gjatë e krenar, përherë i qeshun e zgjidhës i çdo situate. Ademi, nuk shquhej vetëm për dashamirësine dhe korrektësinë. Beqiri ishte lojcak, tanë humor e fantazi. profesoresha i donte fort, por me Beqirin bisedonte veçanarisht.
Djemte rrinin deri natën vonë dhe ajo shqetësohej. Kur Gaci kthej ajo i thosh:
– Gac, zëmra e nanës, m’banë marak, mos kah shkove.
– Nanë m’zuni bulluri, – përgjigjej ai.
– Tanë kohës bulluri ma mban djalin, – mendonte ajo.
Dhe një ditë ajo i thote Beqirit:
– Beqo, o bir, ma sill pash Zotin, ta shoh i herë atë “bullurin”, kush asht. Se po ma vonon çdo natë Gacin deri vonë.🤣
Kur binte në mendime i thosh Beqirit gati tuj folë vet me veti:
– Ndij mor bir: U ndava me njerëzit e mi për së gjalli. Tash unë për ata e ata për mue kanë dekë. Burri m’u ka ba gjysë njeri. Por, desht Zoti e kam i kyt djalë. Po t’baj be, se edhe kët djalë e jap t’kish me u shue kombi anglez.

“Kufiri Administrativ”: Një kthesë e rrezikshme për Sovranitetin e Kosovës!

Drini.us
-
0
“Kufiri Administrativ”: Një kthesë e rrezikshme për Sovranitetin e Kosovës!

Fadil Maloku, sociolog nga Prishtina

1. Që prej përfundimit të luftës në Kosovë më 1999 dhe vendosjes së administratës ndërkombëtare nën mandatin e Rezolutës 1244 të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, diskursi mbi statusin kufitar ndërmjet Kosovës dhe Serbisë mbetet një çështje e pazgjidhur dhe mjaft e ndjeshme. Një nga format më të dukshme të kësaj paqartësie është përdorimi i termit “kufi administrativ” nga aktorët ndërkombëtarë, e sidomos nga misioni ushtarak i NATO-s në Kosovë – KFOR-i. Ky term, që përshkruan vijën ndarëse ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, nuk është as neutral në përmbajtje, e as i padëmshëm në pasoja. Përkundrazi, ai përfaqëson një simbolikë të fortë politike dhe juridike që rrezikon të minojë sovranitetin e shpallur të Kosovës dhe të legjitimojë pretendimet territoriale të Serbisë.

2. Kuptimi dhe natyra e “kufirit administrativ”

Në fushën e së drejtës ndërkombëtare dhe të administrimit shtetëror, termi “kufi administrativ” i referohet zakonisht një vije ndarëse brenda një shteti, e cila shërben për të përcaktuar juridiksione administrative të brendshme. Pra, ai nuk përfaqëson një ndarje ndërmjet dy shteteve sovrane, por një vijë menaxhimi territorial brenda të njëjtit shtet. Në kontekstin e Kosovës, përdorimi i këtij termi është problematik, sepse e mohon faktin që Republika e Kosovës është një entitet i pavarur dhe sovran, i njohur ndërkombëtarisht nga mbi 117 shtete. Ajo që e bën këtë çështje edhe më shqetësuese është se përdorimi i termit “kufi administrativ” i hap rrugë Serbisë për të ruajtur alibi politike, madje edhe ushtarake, për ndërhyrje të mundshme në territorin e Kosovës. Meqë ky kufi nuk njihet si ndërkombëtar nga shumë aktorë ndërkombëtarë, Serbia mund të pretendojë, të paktën në mënyrë formale, se ndërhyn brenda juridiksionit të saj “të brendshëm”, duke e shfrytëzuar këtë paqartësi si një pretekst të legalizuar.

3. Neutraliteti ndërkombëtar dhe mandati i KFOR-it

KFOR-i dhe UNMIK-u, si misione ndërkombëtare me mandate neutrale ndaj statusit të Kosovës, janë të detyruar të përdorin një gjuhë të tillë që nuk nënkupton njohje të drejtpërdrejtë të sovranitetit të Kosovës. Në këtë kuptim, termi “kufi administrativ” është një kompromis diplomatik që reflekton pozicionin zyrtar të tyre për të mos e paragjykuar rezultatin përfundimtar të statusit politik. Përdorimi i këtij termi është në funksion të ruajtjes së neutralitetit të mandatuar nga OKB-ja, por në të njëjtën kohë, ky neutralitet ushqen pasigurinë dhe pengon konsolidimin e sovranitetit të Kosovës në arenën ndërkombëtare. Kjo qasje, ndonëse juridikisht e kuptueshme nga këndvështrimi i një misioni paqeruajtës, politikisht është e dëmshme, sepse mban të hapur një konflikt të ftohtë territorial, në vend që ta ndihmojë Kosovën në ndërtimin e një shteti funksional dhe të njohur plotësisht.

4. Sovraniteti i Kosovës dhe kundërshtimi i diskursit administrativ

Në të kundërt, për institucionet e Republikës së Kosovës, vija kufitare me Serbinë përfaqëson kufirin shtetëror të një shteti të pavarur dhe sovran. Prandaj, çdo referencë ndaj kësaj vije si “kufi administrativ” jo vetëm që është e papranueshme, por shihet si një akt delegjitimues dhe poshtërues për shtetësinë e Kosovës. Më shumë se kaq, vazhdimi i përdorimit të kësaj terminologjie nga brenda institucioneve të Kosovës ose nga disa qarqe të paqarta politike, përbën një rrezik real të vetë-nënvlerësimit institucional dhe juridik. Përpjekjet për të shtrirë sovranitetin shtetëror në veri të Kosovës nuk janë vetëm veprime administrative, por një akt patriotik dhe juridik që synon të mbyllë një kapitull të gjatë të paqartësisë territoriale. Kosova, në këtë drejtim, nuk duhet të lejojë që kufijtë e saj shtetërorë të trajtohen si çështje teknike, por si çështje thelbësore të ekzistencës dhe identitetit të saj politik.

5. Pasojat politike dhe juridike të dualizmit terminologjik

Përdorimi paralel i termit “kufi administrativ” nga aktorët ndërkombëtarë dhe i termit “kufi shtetëror” nga autoritetet e Kosovës përbën një dualizëm diskursiv dhe juridik me pasoja të thella politike. Kjo gjendje e paqartë ndikon në çdo aspekt të marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë — nga kontrolli i territorit dhe siguria kufitare, deri tek legjitimiteti ndërkombëtar dhe procesi i njohjes reciproke. Ky dualizëm, në vend që të kontribuojë në normalizim, e përjetëson gjendjen e përkohshme dhe e ngulfat perspektivën për një marrëdhënie të qartë ndërshtetërore. Prania e Serbisë në jetën politike të Kosovës përmes strukturave të tilla si “Lista Serbe”, është rezultat i drejtpërdrejtë i kësaj paqartësie që u lejua të zhvillohet në vitet e pasluftës. Gabimet e së kaluarës, përfshirë lehtësimin e kësaj prezence, janë tani jashtëzakonisht të vështira për t’u korrigjuar.

6. Termi që po e vret shtetësinë; Ose si na robëroi fjala “administrativ’”?

Si përfundim, nuk mund të thuhet se termi “kufi administrativ” është thjesht një formë e padëmshme e diskursit diplomatik. Ai është, në thelb, një mjet i fshehtë i relativizimit të sovranitetit të Kosovës, i cili për hir të një neutraliteti të tejzgjatur, rrezikon të ruajë një gjendje të përhershme paqëndrueshmërie në rajon. Derisa të ndodhë një njohje reciproke dhe të vendoset një kornizë e qartë ndërshtetërore, termi “kufi administrativ” do të vazhdojë të funksionojë si një formë e ndërmjetme e diplomacisë ndërkombëtare që ruan balancën, por jo domosdoshmërisht drejtësinë, stabilitetin dhe sigurinë e Ballkanit Perëndimor.

7. Rekomandimet për Qeverinë, institucionet dhe mekanizmat tjerë shtetëror të Kosovës;

a) Fillimi i zëvendësimit gradual të termit “kufi ndërkombëtar” si në në komunikimin e brendshëm ashtu edhe ate ndërkombëtar;

b) Insistimi publik (përmes aprovimit të një Rezolute në Parlament) që në Institucionet e Kosovës, në komunikatat zyrtare dhe përfaqësimet ndërkombëtare, të nus përdorimi ekskluzivisht i termit “kufi shtetëror” ose “kufi ndërkombëtar me Serbinë”;

c) Ushtrimi i ca kërkesave zyrtare ndaj KFOR-it/OKB-së për rishqyrtim të terminologjisë dhe gjetjen e një termi fillimisht të pranueshëm për gjitha palët (Qeverinë OKB-n, dhe KFOR-in, me një qëllim të vetëm; Harmonizimin e diskursit ndërkombëtar me realitetin kushtetues të Kosovës.

ç) Integrimi i terminologjisë në marrëveshjet e ardhshme finale Kosovë–Serbi. Ku në një marrëveshje të ardhshme gjithëpërfshirëse për normalizimin e marrëdhënieve, të përfshihet edhe njohja e kufijve aktualë si shtetërorë;

d) Thellimi i sovranitetit përmes kontrollit doganor, policor dhe atij diplomatik, Kosova mund të konsolidojë funksionalisht kufijtë, edhe nëse termi nuk ndryshohet menjëherë. Model: Rasti i Tajvanit, që ka kufij funksional edhe pse jo të pranuar zyrtarisht nga OKB;

e) Hartimi i një Platforme të përbashkët me vendet njohëse për përdorimin ekskluziv të termit “kufi shtetëror”. Ku Qeveria e Kosovës mund të propozojë një memorandum të koordinuar me SHBA, BE, Mbretërinë e Bashkuar, etj., për të përdorur ekskluzivisht termin “kufi shtetëror” në dokumente dhe deklarata;

f) Nisja e një iniciative në formë fushate akademike mediatike për delegjitimimin dhe dekonspirimin e termit “administrativ”. Bartës mund të jenë stafi akademik, studentët e Universitetet publike, OJQ-ët! Ku do të zhvilloheshin fushata edukative senzibiluese për shpjegime e argumente për kohën e tejkaluar të këtij termi diskriminues e jorealist.

Mirëpo, i gjithë kjo Projekt nuk mund të zhvillohet me një “diplomaci partiake” përtace (si është aktualisht) por me një diplomaci ofensive, praktike e pragmatike…

GJND-ja konfirmon tapinë e shtetit të Kosovës, që sot po rrezikohet nga klasa politike e saj!

Drini.us
-
0
GJND-ja konfirmon tapinë e shtetit të Kosovës, që sot po rrezikohet nga klasa politike e saj!

Jusuf Buxhovi, historian e shkrimtar nga Prishtina

Përkujtesë historike
Më 22 korrik 2010, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë (GJND) shpalli vendimin e saj me rëndësi të jashtëzakonshme lidhur me Deklaratën e Pavarësisë së Republikës së Kosovës, e cila u miratua më 17 shkurt 2008. Në këtë vendim, Gjykata konfirmoi me qartësi se Deklarata e Pavarësisë nuk përbën shkelje të ligjit ndërkombëtar dhe se është plotësisht në përputhje me normat dhe parimet e së drejtës ndërkombëtare.
Ky vlerësim ligjor, me të cilin përforcohet më tej legjitimiteti i shtetësisë së Kosovës dhe të drejtën e saj të pakontestueshme për vetëvendosje dhe pavarësi, konfirmon aktin e shpalljes së Republikës së Kosovës, në Kuvendin e Kaçanikut, më 7 shtator 1990.
Kjo përkujtesë, në rrethanat e sotme, kur klasa politike e Kosovës, siç po ngjet me cirkun në Parlamentin e Kosovës dhe në përgjithësi me mosrespektimin e institucioneve të shtetit (gjykatën Kushtetuese, Gjykatën Supreme dhe gjyqësorin në përgjithësi), paraqet një alarm për rrezikun e tij nga brenda, që po vazhdoi kështu, krijon gjendjen e një puçi të heshtur institucional!

Afrim Gashi, tashmë si Kryetar i Kuvendit të Maqedonisë Veriore, megjithëse i shkëputur formalisht nga partia, vazhdon të jetë i pranishëm me frymën neootomane-erdoganiste!

Drini.us
-
0
Afrim Gashi, tashmë si Kryetar i Kuvendit të Maqedonisë Veriore, megjithëse i shkëputur formalisht nga partia, vazhdon të jetë i pranishëm me frymën neootomane-erdoganiste!

Bekim David Asani, Shkup

Afrim Gashi dhe neo-otomanizmi institucional
Afrim Gashi, që nga themelimi i Alternativës në vitin 2019 e deri më 2024, udhëhoqi një parti politike me orientim të qartë ideologjik dhe fetar, shpesh të lidhur me agjenda pro-turke dhe me simpati të hapur ndaj presidentit turk Ersogan.
Tashmë, si Kryetar i Kuvendit, ai është shkëputur formalisht nga partia, por fryma politike që e ka karakterizuar vazhdon të jetë prezente.
Brenda mureve të Parlamentit, Gashi promovon dhe mban në dorë libra të botuar nga Bashkësia Islame e Maqedonisë, duke i dhënë hapësirë institucionale ideologjive që shpesh nuk përputhen me pluralizmin dhe laicitetin që duhet të karakterizojnë një Kuvend demokratik.
Është shqetësuese të shohësh se si institucioni më i lartë ligjvënës po përdoret për të normalizuar simbolika dhe retorika që i shërbejnë më shumë agjendave neo-otomane sesa interesit të qytetarëve shqiptarë dhe gjithë shoqërisë.
Edhe më problematike është përfshirja e fëmijëve në aktivitete që shërbejnë për legjitimimin e këtyre agjendave, në vend të një edukimi qytetar të shëndetshëm dhe demokratik.
Kuvendi duhet të mbetet mburojë e interesit publik, jo platformë për propagandë të ideologjive të huaja. Heshtja sot është bashkëfajësi nesër.

Enkela Voci , 16 vjeçarja e Samadraxhes, xhevahiri që ia ngrit namin volejbollit europian e botëror

Drini.us
-
1
Enkela Voci , 16 vjeçarja e Samadraxhes, xhevahiri që ia ngrit namin volejbollit europian e botëror

Enkela Voci duke marrë Kupën si më e mira

Shkruan: Hajriz Mamaj

  • Një Xhevahir që Samadraxhës dhe Kosovës do ia ngritë namin në sportin e Volejbollit Evropian dhe Botëror është 16 Vjeqarja Enkela Voci

Ditë më parë lajmi i plasuar në rrjetët sociale se Enkela Voci,volibollistja e KV” Gjinoci” është transferuar në Turqi për të zhvilluar aktivitetin e saj në Kampionatin Turk të volejbollit, më lindi kurreshtja  dhe u emnocionova shumë qe së paku me një shkrim të solidarizohem më Enkelën e cila po e bënë krenar fshatin tim të lindjes dhe mbarë qytetarët e Suharekës dhe Kosovës.

Duke e ndier krenarinë si bashkëfshatar i Enkelës e kontaktova menjëherë babain e saj Blerim Vocin dhe i shpreha urimet më të mira për arritjet e vajzës  dhe e përgëzova për këtë sukses.  I kërkova një termin për bisedë. Për fatin tim Blerimi ishte në sherbim  të pacientëve në Shtepinë e Shendetit në Suharekë  ku punon si teknik medicinal në ndihmën e shpejt .E luta që së paku  t” mi ofron disa të dhëna ngase unë rrallë shkoj në Samadraxhë dhe shumë pakë i njohë fëmitë e fshatit që për fat të keq janë rrallu shumë. Të presim për vikend në fshat , e hamë një fli dhe flasim se edhe ashtu rrall po vjen në fshat. Nën vrullin e emocioneve dhe sukseit të vajzës së Blerimit ia mësyva  Samadraxhës. Me Krenari për mbesën  më pret gjyshi i Enkelës dhe babai i saj Blerimi. Baci Hajriz të them të drejtën edhe ne si familje jemi të priviligjuar që ke shprehë interesim të shkruash për vajzën tonë e bashkëvendasën tënde sepse që të dy keni lind në Samadraxhë dhe gjithëmonë arritjet e  vendlindjes ia shtojnë krenarinë çdo Samadraxhasi që ka lind dhe është rritur këtu. Duke bisedu me babin dhe mamin të cilët janë bashkohanik tu dhe keni punuar bashkë si mësues në Samadraxhë dhe në shumë aktivitete tjera  në SHKA” Dardanët” i tregova për interesimin tënd që do shkruan për Enkelën dhe familjen tonë si pishtare e arsimit në Samadraxhë, iu bë qefi dhe e priten më shumë kënaqësi. Familja Voci në fundjavë janë të gjithë bashkë dhe ndejat i bëjnë si në vaktin e moçëm. Në të kaluarën kjo familje është dalluar për trimëri e qendres por për sport asnjëherë. Qazim dhe Zylfie Voci si mësues të fshatit,tani të dy të pensionuar kanë krijuar një ambient të “Odës” së vjetër tradicionale  shqiptare. I fascinuar me pamjet e “Odës” e rrethuar me “Jastëk” tradicional e në muret e “Odës” figura të shumta të figurave historike e në mes portreti i Adem Vocit i cili nuk u dorëzu në dyluftim me armikun shekullor serb dhe u vra  në shpellë dhe sot ai vend njihet  si “ Shpella e Adem Vocit”.

Klubi i Volejbollit ”Gjinoci”

Unë si bashkohanik i  babait të Blerimit  mësues Qazës siç e quanim  në fshat në muret e Odës vërej shumë foto më kupa të ngritura lartë. Zatën arësyea vizitës sonë është lajmi se Enkela vajza e Blerimit do luaj në Kampionatin Turk në  Volijboll për femra. Në mure vërej edhe foto të fëmijëve të tierë që mësuesja Zylfije  na tregon me lotë se Djalin e madh Betimin dhe vajzën Edonën e ka në gurbet ,e tani edhe mbesa tjetër do i largohet për Turqi dhe ia shton merakun se si do gjindet atje ,është vetëm 16 vjeç. Në një ambient të ngrohtë vërtet familjar mësuesja Zylfie me shaka filloj të lëshuj zërin nga kreu i “Odës” ku përbri i rrinte bashkëshorti, mësues Qaza që  më vite kishin nxjerrë shumë gjenerata në arsim. Eh more , Hajriz na erdhi koha që vajzat të na lartësojnë emrin në botë. Zatën kur nusen e merr sportiste,të mirë edhe me zë në Kosovë edhe fëmijë do bëhen si e ëma. Në kohën tonë ne fëmijëvë ua blenim abetaren ndërsa sot kjo formë ka ndryshu. Rudina është profesoreshë e Edukatës fizike dhe  në vend të abetarës çdo here për festa dhe ditëlindje u blen “topa “ të volejbollit dhe hala pa ja nisë me ecë i argëtonë me top. Dy vajzat e mdhaja Bledina dhe Enkela luajn bashkë në një ekip me nënën e tyre , të triat luajnë në Reprezentacionin e Kosovës. Në mes lotëve të gëzimit dhe krenarisë  mësueses Zylfie sikur i dhimbsej mbesa që do i shkoj në Turqi për të vazhduar ëndrrën e nënës dhe babait,zatën Rudina në Kosovë është emër i njohur si Volejbolliste  dhe trajnere në KV “Gjinoci” i cili shumë herë ka qen kampione e Kosovës.

Qazim dhe Zylfie Voci me mbesat në aktivitet

Mësues Qaza si zot shtepie me krenari flet për rezultatet e mbesave por këtë sukses ia adreson  Rudinës e cila ka bërë çmos që ëndërra e saj të bëhet realitet që së paku njëra nga tri vajzat e saj të arrinë atë që ajo nuk arriti të luaj në ndonjë ekip Evropian. Puna ime si trajnere e vajzave thotë Rudina po bëhet realitet. Enkela, zemëra e mamit do ma plotësoj dëshirën time dhe  do luaj edhe për  mua ngase unë e mësova që ajo si shtatlarte që është 1.84 dhe me pozicionin e pasorës do i mahnisë sportdashësit e lojës së Volejbollit në Turqi. Në këtë famile bisedat dhe sukseset asnjëherë nuk mbarojnë. Blerim dhe Rudina janë shumë me fat që vajzat e tyre Bledina, Enkela dhe Earta po rritën në mesin e tre  edukatorëve të shkelqyer. Gjyshërve dhe nënës së tyre, profesoreshë Rudinës. ” Dardha pikë nën dardhë” thot populli, dhe vërtet Enkela vetëm më 16 vite jetë po e shpërblen punën dhe mundin e nënës së saj si voljbolliste. Ajo shquhet  për fuqinë rinore dhe menqurinë në lojë. Zatën për shumëkënd që nuk ka patur njohuri për talentin e Enkela Vocit, këtë talent e ka të trashëguar nga nëna e vet e cila  sa e sa herë është shpallur sportiste e vitit në Kosovë. Sot ajo ,Rudina shpërndan dije në Shkollën e Mesme”Skender Luarasi”si profesoreshë e Edukatës fizike” në Suharekë.

KV “Gjinoci “ në garë për Kupën e Kosovës

Trajnere e KV”Gjinoci” të cilit i jepë jetë biznismeni dhe humanisti  Mefail Gashi nga Dubrava e Suharekës. Në bisedë e sipër me Blerimin bashkëshortin e Rudinës mësova se ajo është edhe Trajnere e Kombëtarës  së Kosovë  U19. Si me shaka i them Rudines se përse nuk themelove një klub edhe në Samadraxhë po vetëm në Gjinoc. Me shaka ma ktheu. Gjinoci është vendlindja ime dhe aty unë u bëra e famshme dhe e dua vendlindjen time dhe dua tia ngrisë emrin sa më lartë. Tani vajza ime  Enkela do e ngrisë lartë emrin e fshatit tënd Samadraxhës sepse ka lind këtu. Po pak jam xheloze se fshati juaj do njijhet edhe në Evropë e më larg. Jemi një më një.

Enkela në aksion

Gjatë bisedës mësova se Rudina është edhe menaxhere e vajzës dhe më informoi se ku do luaj ajo ,në cilën ligë po jo edhe për kushtet se ato janë përsonale. Pritet që Enkela shumë shpejt të udhtoj për në Turqi dhe atje të nisë një jetë të re në  Klubin Kuzeydoru Spor Kulübü që bënë gara në Ligën e Parë të Turqisë. Zatën kjo ligë është njëra ndër më të fortat në Evropë.

Rudina Berisha Voci me vajzat Bledina dhe Enkela- Trajnere

Në këtë familje gazetari e ka të vështirë t”ju thot ditën e mirë ngase kjo familje njihet për shumë e shumë aktivitete në fshat dhe Komunën e Suharekës. Mësues Qaza në fund të bisedës më rrefeu se me suksesin e fëmijëve është shumë i kënaqur ama me këtë  i të mbesës  Enkela ndihem i përkryer. Edhe një gjë me jepë krenari se  në dalje të fshatit sot valon flamuri kombëtar në Kullën e Adem Vocit që me insiativën time dhe të fëmijëve e në veqanti të Betimit që punon ne Gjermani  dhe me solidaritetin e disa bashkëatdhetarëve tanë sot  kjo Kullë pret dhe përcjellë shumë vizitor nga mbarë Kosova. Shpresoj që edhe lojën e mbesës time Enkela do ta shikojnë dhe  mbiemri i saj Voci do merr dhenë nepërmjet lojës së saj.

Foto gjatë garave

U ndam nga kjo familje duke i lënë pas bukuritë e shumta që pa kursim natyra ka derdhur  xhevahirët e saj. E xhavahiri që do e lartësoj samadraxhën dhe Kosovën është Enkela Voci.

Mendimi im për “zorraxhiun e Prizrenit”

Drini.us
-
0
Mendimi im për “zorraxhiun e Prizrenit”

Shkruen e knon: Lirim Patrioti

(Lirim Gashi, Prizren)

ZORRAXHIU I PRIZRENIT – NJË MUTANT HISTORIK E KULTUROR I PËRMASAVE GALAKTIKE
(në shqip, serbisht dhe gjermanisht)
Zorraxhiu i Prizrenit është një mutant gjenetik të cilit i janë zhveshur kromozomet shqiptare dhe i janë zëvendësuar me ato të pushtuesve osmanë dhe serbë, të cilët dikur ia kanë dhunuar stërgjyshen e nënës nën dritën e kryqit dhe të gjysmëhënës.
Quhet “zorraxhi” sepse është aq koprac, sa nëse ia kërkon një euro, më parë të ofron vajzën, motrën, nënën dhe gjyshen pa brekë, që t’ua lëpish trekëndëshat magjikë si akullore dhe t’ua hash si burek.
Për të kursyer para, ai e nxjerr jashtëqitjen nga zorrët, dhe me të i infekton me hepatit familjen dhe doktorët.
Nuk ka krijesë më lakmitare, më koprace dhe më grykëse në univers sesa zorraxhiu prizrenas. Ai e plaçkit mërgatën si Muja nga legjenda boshnjake, Faten.
Një makiato në Shatërvan kushton 1.60 euro kur vijnë mërgimtarët – që pa u ankuar asnjëherë e mbajnë mbi kurriz këtë zhvatje, si gomarët.
Nga një krenari e rreme, ata paguajnë çdo çmim – edhe kur bythët u lëshojnë nga mllefi tym.
Në muzeun e çudirave të Ballkanit, midis mozaikëve osmanë dhe freskave serbe, jeton një kuriozitet antropologjik: zorraxhiu prizrenas – një fenomen gjenetik që historia e ka përtypur, por kurrë nuk e ka gëlltitur.
Ky mutant nuk trashëgoi krenarinë ilire, as trimërinë arbërore – por një përzierje kromozomesh të jeniçerit që i bie daulles me një dorë dhe të çetnikut që qeshet në varrim.
Ky zvarranik servil u zhvesh vetë nga çdo lidhje me trungun shqiptar dhe veshi brekët e dhiera të pushtuesve – me një fanar osman në një dorë dhe me një kryq serb në tjetrën – gjithmonë në kërkim të një “pazari të mirë me identitetin kombëtar”.
Quhet “zorraxhi” jo për ndonjë lidhje me gastroenterologjinë, por sepse ka aftësinë e rrallë të kursejë aq shumë, sa kur ia kërkon një euro, ta ofron menjëherë kunatën, baxhanakun dhe nënën e baxhanakut si kompromis.
Ky nuk është thjesht dorështërngim – është një filozofi jetese, një etikë ekzistenciale që ia kalon edhe Kantit në racionalizimin ekonomik.
Kaq ekstrem është kursimi i tij, sa nga frika e harxhimit të energjisë elektrike nuk shkon më as në tualet.
Prandaj e riciklon mutin e shtëpisë si formë të “ekologjisë familjare”, duke i kthyer bakteriet në pasuri kombëtare.
Në Shatërvan, një makiato në gusht vlen sa një diplomë masteri në Prishtinë. Por mërgimtari nuk ankohet – sepse zorraxhiu i buzëqesh: “Shërbimi është falas – vetëm nëse nuk merr frymë gjatë pijes.” Dhe kështu, gomari patriot i diasporës e mban barrën e ekonomisë vendore, ndërsa zorraxhiu e sheh veten si më të mençur ekonomikisht se Adam Smith.
Sepse zorraxhiu nuk është thjesht njeri – është doktrinë kulturore, rend shoqëror, sistem ekonomik që vepron sipas parimit: “Çka ke, mos e jep; çka s’ke, lype!”
Dhe ndoshta është mbrojtësi i fundit i ekonomisë feudale në Kosovën lopare.
***
CREVNI PARAZIT IZ PRIZRENA – ISTORIJSKO-KULTUROLOŠKI MUTANT GALAKTIČKIH RAZMERA
Autor: Lirim Gaši
Crevni parazit iz Prizrena je genetski mutant kome su oduzeti albanski hromozomi i zamenjeni hromozomima osmanskih i srpskih okupatora, koji su nekada oskrnavili njegovu čukunbabu pod svetlošću krsta i polumeseca.
Zovu ga „crevni parazit“ jer je toliko škrt da – kad ga zamoliš za jedan evro – radije ponudi svoju ćerku, sestru, majku i babu bez gaća, da im ližeš magične trouglove kao sladoled i jedeš ih kao burek.
Da bi uštedeo novac, izbacuje svoj izmet, zaražava njime porodicu i lekare hepatitisom – iz principa.
Ne postoji pohlepnije, škrtije i proždrljivije biće u univerzumu od crevnog parazita iz Prizrena. On pljačka dijasporu kao što je bosanski Mujo iz legende ukrao Fatu.
Macchiato na Šadrvanu košta 1.60 evra kad dođu iseljenici – koji bez reči plaćaju tu pljačku, kao patriotski magarci.
Jer iz lažnog ponosa plaćaju svaku cenu, čak i kad im dupe puši od besa.
U muzeju balkanskih čuda, negde između osmanskog mozaika i srpskih freski, živi jedno antropološko čudo: prizrenski crevni parazit – genetski fenomen koji je istorija sažvakala, ali nikad progutala.
Ovaj mutant nije nasledio ni ilirski ponos ni arbanašku hrabrost – već čudnu mešavinu hromozoma jednog janjičara koji jednom rukom udara u doboš, i jednog četnika koji se smeje na sahrani.
To servilno gmizavo stvorenje se svojevoljno odreklo svakog traga albanskog porekla i obuklo us*ane gaće okupatora – s osmanskim banderom u jednoj ruci i srpskim krstom u drugoj, uvek u potrazi za „dobrim dilom sa pravim nacionalnim identitetom“.
Zovu ga „crevni parazit“ ne zato što ima veze s gastroenterologijom, već zato što poseduje retku sposobnost ekstremne štednje – kad ga zamoliš za evro, odmah ti ponudi snaju, šuraka i šurakovu majku kao kompromis.
To nije obična škrtost – to je životna filozofija, egzistencijalna etika koja bi i Kanta ostavila bez teksta kad je reč o ekonomskoj racionalizaciji.
Njihova štednja je toliko ekstremna da iz straha od gubitka energije više ne idu ni u WC.
Zato recikliraju porodični izmet kao oblik ekološkog domaćinstva, pretvarajući bakterije u nacionalno bogatstvo.
Na Šadrvanu je macchiato u avgustu vredniji od master diplome u Prištini. Ali iseljenik se ne žali – jer prizrenski parazit mu servira svoj tradicionalni osmeh: „Usluga je besplatna – samo nemoj da dišeš dok piješ.“ I tako patriotski magarac iz dijaspore nastavlja da nosi teret domaće ekonomije, dok se crevni parazit smatra većim ekonomskim strategom od Adama Smitha.
Jer crevni parazit nije samo pojedinac – on je kulturna doktrina, društveni poredak, ekonomski sistem koji se vodi motom: „Što imaš – ne daj; što nemaš – isprosi!“
I možda je na kraju poslednji branilac feudalne ekonomije u stajskom Kosovu.
***
DER DARM-SCHMAROTZER VON PRIZREN – EIN HISTORISCH-KULTURELLER MUTANT VON GALAKTISCHEM AUSMASS
Autor: Lirim Gashi
Der Darm-Schmarotzer von Prizren ist ein genetischer Mutant, dem die albanischen Chromosomen entzogen und durch die Chromosomen der osmanischen und serbischen Besatzer ersetzt wurden, die einst seine Ururgroßmutter unter dem Licht des Kreuzes und des Halbmonds geschändet haben.
Er wird “Darm-Schmarotzer” genannt, weil er so geizig ist, dass er – wenn man ihn um einen Euro bittet – lieber seine Tochter, Schwester, Mutter und Großmutter ohne Unterwäsche anbietet, damit man ihnen die magischen Dreiecke wie Eis lecken und wie Burek verzehren kann.
Um Geld zu sparen, scheidet er seinen Kot aus, infiziert damit seine Familie und die Ärzte mit Hepatitis – aus Prinzip.
Es gibt kein gierigeres, geizigeres und gefräßigeres Wesen im Universum als den Darm-Schmarotzer von Prizren. Er plündert die Diaspora wie der bosnische Mujë aus der Legende die Fata.
Ein Macchiato am Shatërvan kostet 1,60 Euro, wenn die Auswanderer kommen – die klaglos diese Abzocke finanzieren, wie patriotische Esel.
Denn aus falschem Stolz bezahlen sie jeden Preis, selbst wenn ihre Hintern vor Wut rauchen.
Im Museum der Balkan-Wunder, irgendwo zwischen osmanischem Mosaik und serbischen Fresken, lebt ein anthropologisches Kuriosum: der Prizreni-Darm-Schmarotzer – ein genetisches Phänomen, das von der Geschichte zwar zerkaut, aber nie geschluckt wurde.
Dieser Mutant erbte weder illyrischen Stolz noch arberischen Heldenmut – sondern eine seltsame Mischung aus den Chromosomen eines Janitscharen, der mit einer Hand die Trommel schlägt, und eines Tschetniks, der auf einer Beerdigung lacht.
Dieses unterwürfige Reptil hat sich freiwillig von jedem Bezug zur albanischen Wurzel entkleidet und die beschissene Unterwäsche der Besatzer angezogen – mit einem osmanischen Laternenpfahl in der einen Hand und einem serbischen Kreuz in der anderen, stets auf der Suche nach einem „guten Deal mit der wahren nationalen Identität“.
Man nennt ihn „Darm-Schmarotzer“ nicht, weil er gastroenterologisch relevant wäre, sondern weil er die seltene Fähigkeit besitzt, so extrem zu sparen, dass er, wenn man ihn um einen Euro bittet, sofort die Schwägerin, den Schwager und die Mutter des Schwagers als Kompromiss anbietet.
Das ist kein bloßer Geiz – das ist eine Lebensphilosophie, eine existentielle Ethik, die selbst Kant in Sachen ökonomischer Rationalisierung übertroffen hat.
Ihr Sparzwang ist so extrem, dass sie aus Angst vor Energieverlust nicht mehr aufs Klo gehen.
Daher recyceln sie den familiären Kot als Form ökologischer Haushaltsführung, wobei sie die Bakterien in nationales Vermögen umwandeln.
Am Shatërvan ist ein Macchiato im August so viel wert wie ein Masterdiplom in Prishtina. Aber der Auswanderer beschwert sich nicht – denn der Prizreni-Schmarotzer serviert ihm sein traditionelles Lächeln: „Der Service ist gratis – nur wenn du während des Trinkens nicht atmest.“ Und so trägt der patriotische Esel der Diaspora weiterhin die Last der heimischen Wirtschaft, während der Darm-Schmarotzer sich für einen größeren Wirtschaftsstrategen hält als Adam Smith.
Denn der Darm-Schmarotzer ist nicht nur ein Individuum – er ist eine kulturelle Doktrin, eine gesellschaftliche Ordnung, ein wirtschaftliches System, das dem Motto gehorcht: „Was du hast, gib nicht her; was du nicht hast, erbettle!“
Und vielleicht ist er am Ende der letzte Verteidiger der feudalen Wirtschaft im Kuhstall-Kosovo.

Baton Haxhiu, goja e çetnikut serb në trupin e shqiptarit të nënshtruar

Drini.us
-
0
Baton Haxhiu, goja e çetnikut serb në trupin e shqiptarit të nënshtruar

Lirim Gashi, Prizren 

Nëse gjuha e gojës së ndyrë të një shqiptari tradhtar si Baton Haxhiu merr vazhdimisht udhëzime nga truri armiqësor serb për ta vrarë të vërtetën shqiptare me gënjeshtrat dhe trillimet serbe – apo edhe më keq, për ta fshehur burimin e së vërtetës shqiptare pas drujve dhe shkurrave të pyllit serb – atëherë kjo ka një arsye të qëllimshme.
Qëllimi është që populli shqiptar të mësohet me gënjeshtrat e përsëritura të Sherbimit Sekret Serb dhe, që një ditë, t’i besojë ato.
Gjuha e qëllimshme e paqartë e Baton Haxhiut i ka shkaktuar dëme të mëdha shoqërisë dhe shtetit tonë, respektivisht dëme shumë më të mëdha se 90% të agjentëve të Shërbimit Sekret Serb.
Për t’i kundërshtuar politikisht, moralisht, filozofikisht, faktikisht dhe statistikisht deklaratat dhe qëndrimet publike të Baton Haxhiut, duhet të bëhet një analizë shumëdimensionale, e ndërtuar mbi prova të deklaruara, mbi kontekste historike dhe mbi krahasimin e asaj që ai thotë me realitetin në terren.
Baton Haxhiu, shpesh i paraqitur si “analist”, në fakt ka luajtur rolin e një përçuesi të narrativave pro-serbe dhe anti-Kurtiane në mënyrë të përsëritur dhe të strukturuar.
1. Politikisht – Aleat i politikës serbe në Kosovë
Faktet:
Baton Haxhiu ka qenë dhe është një nga përkrahësit më të mëdhenj të Zajednicës, një projekt që shërben si mjet i Serbisë për të krijuar një “Republika Srpska” brenda Kosovës. Këtë projekt e ka mbështetur në debate televizive, duke i dhënë legjitimitet propagandës së Vuçiqit.
Ka qenë dhe është promotori i idesë për shkëmbim territoresh mes Kosovës dhe Serbisë, së bashku me Richard Grenellin dhe Hashim Thaçin. Kjo ide rrezikonte integritetin territorial të Kosovës dhe i shërbente drejtpërdrejt interesave të Serbisë.
Krahasimi politik:
Albin Kurti ka kundërshtuar me këmbëngulje këto projekte.
Baton Haxhiu, në anën tjetër, është bërë zëdhënës i ideve që u shërbejnë interesave serbe.
2. Moralisht – Manipulues i opinionit dhe përdhosës i së vërtetës
Shembuj konkretë:
Në vend që të kërkonte drejtësi për viktimat e krimeve serbe, ai shpesh relativizon krimet e luftës, duke nxjerrë në pah gjoja “fajet e të dy palëve”.
Ai gjatë gjithë kohës ka zhvilluar një narrativë publike që i barazon viktimat me agresorët, dhe e ka bërë këtë duke folur me një ton pseudo-akademik, që synon të mbulojë amoralitetin e pozicioneve të tij.
3. Filozofikisht – Ai është përfaqësues i nihilizmit nacional
Argumentimi:
Baton Haxhiu përpiqet të rrënojë çdo idealizëm që shqiptarët kanë për lirinë, drejtësinë, ose dinjitetin kombëtar. Ai e sheh “të vërtetën” si relative dhe të përdorshme politikisht, gjë që përputhet me filozofinë e realpolitikës cinike, ku e vërteta nuk ka vlerë në vetvete.
Ai refuzon konceptin e ndërgjegjes kolektive që lidhet me kujtesën historike të krimeve të Serbisë ndaj shqiptarëve.
4. Faktikisht – Gënjeshtrat e tij të dokumentuara
Shembuj konkretë:
Deklaratat e Baton Haxhiut kundrejt të vërtetës faktike
Batoni tha se “nuk ka pasur plan për ndarje të Kosovës” Ish-këshilltari i Trump, John Bolton, konfirmoi publikisht se ka pasur një plan të tillë dhe se Baton Haxhiu ishte pjesë e grupit që e mbështeste
Deklaroi se “Albin Kurti është rrezik për paqen në rajon”. Raportet ndërkombëtare tregojnë se Kurti është lideri më demokratik dhe më anti-korruptiv në rajon
Batoni tha se “SHBA-të nuk e përkrahin qeverinë Kurti”, mirëpo vetë Departamenti i Shtetit në shumë raste ka theksuar bashkëpunimin e frytshëm me Qeverinë e Kosovës dhe sukseset në luftimin e korrupsionit
5. Statistikisht – Baton Haxhiu si një megafon i gënjeshtrës së përsëritur
Në emisionin e “Pressing” të Klan Serbisë, analizat tregojnë se mbi 75% e të ftuarve janë figura nga PDK, AAK ose LDK – partitë që përkrahin linjat e Grenellit dhe Serbisë.
Në analizat e transmetuara, mbi 80% të deklaratave të Batonit për Albin Kurtin janë negative, ndërsa mbi 70% të atyre për Hashim Thaçin janë pozitive ose mbrojtëse.
Baton Haxhiu nuk ka bërë asnjë emision investigativ për krimet e luftës serbe. Zero. Asnjë. Në më shumë se 20 vite karrierë.
Përfundim:
Baton Haxhiu është një agjent ideologjik, jo thjesht gazetar. Ai është pjesë e një infrastrukture propagandistike që synon të minojë vetëdijen kombëtare shqiptare duke e zhytur në relativizëm, ndarje dhe autokolonizim mendor.
Ai duhet kundërshtuar:
Politikisht: Si përfaqësues i interesave të projekteve serbe.
Moralisht: Si individ që zhvatë të vërtetën dhe e përdor për interesa të errëta.
Filozofikisht: Si nihilist që relativizon të vërtetën dhe barazon krimin me drejtësinë.
Faktikisht: Me dokumente që tregojnë rolin e tij në projektet e ndarjes së Kosovës dhe mbështetjen për të inkriminuarit.
Statistikisht: Me përqindje dëshmuese të përmbajtjeve të tij të njëanshme.
Në një epokë ku gënjeshtra kërkon ta zëvendësojë kujtesën, Baton Haxhiu është një instrument i harresës kolektive. Dhe kjo është më e rrezikshme se çdo tank armik – sepse nuk vjen nga jashtë, por nga goja e një shqiptari që e shet shpirtin për karrierë.
1...501502503...1,773Faqja 502 nga 1,773