Kreu Blog Faqe 749

Një takim në mes të shpirtërores dhe kombëtares apo si ta mposhtim islamin politik dhe ideologët e tij

Drini.us
-
1
Një takim në mes të shpirtërores dhe kombëtares apo si ta mposhtim islamin politik dhe ideologët e tij
Afrim Caka, Gjakovë
___
Islami politik i lënë shqiptarët ashtu sikurse janë, por më primitivë, të sëmurë dhe injorantë. Ndjekësit e pseudoislam janë më të ndërlikuar, më të pakulturuar, më të jocivilizuar; për këtë religjioni nuk është një rit i thjeshtë, është tërë filozofija e jetës së tyre.
Fillimisht duhet të sqarojmë se cila është terminologjia që duhet të pranojmë: shtetin ligjor apo shtetn islamik joshpirtëror, terma këto të përdorura gjerësisht sot në literaturën politike fetare. Sjelljetë e tyre është tipike e shqiptarëve që nuk frymëzojnë shqip, e atyre pa karakter e moral, pa asnjë parim, të shitur e të shitblerë, modelin e tyre e kemi vuajtur për pesë shekuj me radhë.
Përkufizimi i Shtetit të së drejtës ndryshon sipas autorëve të islamit jo shpirtëror të cilët e përshtatin sipas parimit të tyre apo klanit fetar ku (librin e shenjtë) e shkelin me dy këmbët hoxhallarët të mbushur me militantë dhe me familjarë të tyre. Shteti i së drejtës është para së gjithash një model teorik i organizimit të sistemeve politike e jo fetare.
Meqë feja islame është “hyjnore”, mos duhet ajo të mbizotrojë përmes urrejtjes, çmendurive, torturave, vrasjeve dhe fanderimeve të bëra Perëndisë për këto çmendurina? Sa më hyjnore të jetë “islami politik”, aq më pak i takon shpellarëve hoxhallarë që ta kontrollojë atë. Nëse e ka shpallur Zoti, ai di ta ruajë pa ndihmën e imamëve. Këta hoxhallarë e imam e dinë që urrejtja ndaj fesë krishtere pjell vetëm shqiptar me dy fytyra dhe shkerdhat.. Sa alternative e kobëshme!!! Fundja, do të donit jut ë mbani një xhelatë apo shumë xhelat fenë e një Zoti, i cili ranë në duart xhelatëve hoxhallarë e imamë dhe që predikojnë vetëm durim e dhembshuri?
Shikoni, ju lutem, pasojat e tmerrëshme e mostolerancës nga ana tyre, ndërkohë që Parlamenti i shtetitë tonë nuk ka reshtur së “dënuari” këto sjellje kobzeza nga teologë të të neveritshëm. Pra, kjo dëshmi na mëson të mësojmë që ta duam atdheun. Të gjykojmë që përndjekja e tyre gjatë nëntëmbëdhjetë vjetësh, duhet të ketë burimin në ndonjë prapaskenë e ambasadorës turje dhe shtetit Turk që ne nuk i njohëm mirë…
Ja se çfarë dua të themë unë kur flas për një ndeshje apo takim në mes Islamit politik dhe Katolicizmit, ndërmjet argumenteve dhe shpirtërores. Kjo është ideja ime për imamët musliman: bashkimi ndërmjet Qiellit dhe Tokës. E pamundur…
Dua që të zhduket njëherë e mirë çdo lloj, skizofrenie e tradhtie të primitivizmit islam, çdo lloj ndarjeje ndërmjet kombit dhe shpirtit, ndërmjet gjakut dhe atdheut, ndërmjet kësaj bote dhe botës tjetër. Nuk dua asnjë ndarje, sepse çdo përçarje brenda nesh nga ana e islamit politik; dhe çdo shqiptar i ndarë, një popull i përçarë dhe kontradiksion me veten e vet është i çmendur dhe tradhti kombëtare. Ne jetojmë në një shtetë plotë më hoxhallarë, imamë e besimtarë të tyre, të çmendur dhe të sëmurë që mund të sherohet duke mbushur këtë të çarë, kangrenë shqiptare. Kujdes për këte të fundit, e sidomos për pastrimin e saj prej turqizmave do të zgjonte një zemërim krejt të veçantë te “osmanët e rinj”.
Kombi shqiptar ka jetuar duke besuar në realitetin e shpirtit dhe jo në iluzione. Shqiptarët sot mund ti ndash në përsona shpirtëror ose materjalistë. Hoxhallarët janë në të dyja gjërat njëkohësisht, nuk janë shpirtërorë – që do të thotë pa vetëdije kombëtare, vetëm materjalista. Gjëja e parë për t’i kuptuar është që këta nuk janë “lider” religjiozë, por maskarenjë. Këta predikues të fesë radikale nuk mund të mendojnë, nuk mund t’i shikojnë gjërat, Dardaninë në të cilën e shikojmë (ne).
Imamët politik jo shpirtëror i ndajnë shqiptarët në mënyrë të paevitueshme, krijojnë një dualizëm përçarës në mendjet e hallakatura te çdo besimtari; kjo është mënyra e tyre për t’i shfytëzuar. Nëse besimtarët musliman janë të çorjentuar, e gjithë forca dhe dinjiteti i tyre ka humbur. Nëse janë të mbrojtur në ashtu siç kanë lerë, do të jenë të lirë shpirtërisht, të pavarur, të tërësishëm, nuk mund të katandisën në skllavëri me një identit të humbur. Dhe të gjithë hoxhallarët e imamët me religjionin e tyre primitiv, nuk bëjnë tjetër veçse do t’i degradojnë besimtarët në shpellar e guvash.
Tyrbja e Sulltan Muratit, frymëzuesit të madh të islamizimit të shqiptarëve nga ana e antishqiptarëve të fshehur pas petkut të imamëve.
*
Për këta shqiptar kaq të vonuar kanë një nevojë të madhe për dikë që t’i drejtojë shpirtërishtë (kombtarishtë), që t’i çojë drejtë qëllimit, drejtë kuptimit të atdheut, drejt kuptimit të jetës e mendjes, por përkundrazi është mungesa e vendimit dhe i guximit për ta përdorur mendjen e tyre pa drejtimin nga një tjetër turk apo arab. Ky rrezik vërtet është kaq i madh, ato do të mësonim më në fund që këta shqiptar të ecnin vet me këmbët, guximin dhe trurin e tyre. Janë shqiptar që i shmangeshin realitetit.
Naim Tërnava në varrimin e nënës së Erdoganit para disa viteve…Një privilegji i madh për krye-BIK-asin neoosman të Kosovës.
*
Në shumë fe, për shembull, te muslimanët radikal e injorantë, gruaja është e detyruar ta mbulojë fytyrën e saj. Fytyrat e grave muslimane janë të zbehta, sepse kurrë ato nuk e shohin dritën e diellit.. Surrati i tyre është e mbuluar, trupi i tyre është i mbuluar. Gjithçka është e parashikuar. Gruaja e mbuluar, ndërsa burrat të shpluar me koqe jashtë? Gruaja nuk duhet të jetë e arsimuar, sepse arsimi lind në kokën e femrës mendime të çuditëshme. Femrat fillojnë të mendojnë, të debatojnë për ta çrrënjosjen e errësirës, ferexhes dhe shamis…
Gruaja e shtyrë drejtë errësirës dhe e shkëputur nga bota shqiptare nga të gjitha anët për shkakun e thjeshtë: skllavëri. Ato që konsiderohen si më të çmuarat joshpirtërorja, ushqimi, veshja, lekët, makinat luksoze etj, dhurohen duke thënë: ja afrojmë Zotit! Sigurisht që Zoti nuk i merr; është hoxha, imami që i merr këto dhurata. Këta janë ndërmjetësat, këta janë që përfitojnë ndërmjetë joshpirtërores. Hoxhallarët dhe imamët sigurisht që janë më mendjemprehtë sesa shqiptarët që i shfrytëzojnë.
Mund të jetë një imazh i 2 persona dhe teksti
Shefqet Krasniqi në foto me të dyshuarin nga Gjermania që do të deportohet në Kosovë.
*
Unë nuk jam dakord me këta leshator. Të fillojmë nga ajo që hoxhallarët e imamët në mes shpirtërores që nuk janë gjendje të vërtetojnë ekzistencën e Zotit (Perëndisë). Shumë libra e komente të tyre janë mbushur me gjepura e marrëzira, qenkan shkruar nga Zoti. Si ka patur mundësi të shkruante Zoti fjalë e komente të tilla banale?
Librat e Milazim Krasniqit, Nexhmedin Spahiut, Shefqet Krasniqit e Naim Tërnavës janë të mbushura me lutje. Zoti nuk mund të lutet, meqenëse atëherë lind pyetja e ligjshme: kujt i lute tai?
Për më tepër këto lutje jo shpirtërore e deklarata janë aq primitive e antikombëtare, ato prekin të tilla problem të këqija dhe idiote, saqë duhet të jesh krejtësisht idiot që të pohosh sikur ato lutje e komente antikombëtare janë të shkruara nga dora e Zotit.
Kaq do t’i dukej retorikës besimtarëve musliman të “devotshëm”, për të hedhur një hije të rëndë mbi Dardaninë, sa herë që shfaqeshinë në horizont. A mund të themi se është duke lulëzuar terrorizmi që ne shohim çdo ditë në dhjetëvjeçarin e fundit, a është kjo shfaqje simbolike e asaj që ndodhë në shoqërinë shqiptare në tërësi në mes shpirtërorës e islamit radikal? Kjo dukuri e tillë në xhamitë tona si terrorizmi, është i lidhur ngushtësisht me gjithçka që ndodhë në shoqërinë tonë.
Shpirtërorja dhe shoqëria shqiptare shpërbëhet në një identitet të humbur. Për fat të keq, rendi saj, diciplina, morali, karakteri, feja dhe gjithë të tjerat, janë të ndërtuar në parime të padrejta të vjetëruara. Këto e humbin kombin, gjuhen, kulturën ndaj vetëdijës kombëtare.
Përveç kësaj, ne nuk mund të gjejmë hallkën lidhëse mes joshpirtërores dhe kombit apo islamit politik dhe drejtësisë.
Mund të jetë një imazh i 2 persona dhe mjekër
I dyshuari për terrorizëm nga Kosova që do të deportohet nga Gjermania në një foto me ish-kryetarin e Partisë Fjala, Gëzim Kelmendin.
*
Është beteja ndoshta e fundit e drejtësisë, për të mbrojtur shtetin nga islami politik ku e ka çuar banda e korruptuar politike dhe spiunët fetar filoturk, ku merrin pjese edhe kriminelët e listes serbe, ministri Nenad Rikalo. Ndoshta e shtyjnë dhe për disa vjet kështu. Pas këtyre vjitesh, nuk kemi se çfarë të mbrojmë më.

81 vjetori i Lidhjes së Dytë të Prizrenit, ngjarje e rëndësishme historike e shtetformimit shqiptar

Drini.us
-
0
81 vjetori i Lidhjes së Dytë të Prizrenit, ngjarje e rëndësishme historike e shtetformimit shqiptar
Jusuf Buxhovi, historian nga Prishtina
___
-“Lidhja e dytë e Prizrenit” u kthye në platformë politike të shtetit të ri të bashkuar shqiptar, me anën e të cilit i sigurohej jo vetëm deklarimi i vullnetshëm i popullatës së bashkuar në një hapësirë etnike prej 74 mijë kilometra katrore, por edhe strukturat administrative dhe mbrojtëse,në sherbim të shtetit shqiptar, kufinjtë e të cilit kërcënoheshin vazhdimisht nga çetnikët e Drazha Mihajloviqit dhe nga brigadat komuniste serbe dhe malaziase…
Kapitullimi i Italisë fashiste, më 8 shtator 1943 nuk ishte i papritur. Ushtria italiane nuk ishte e gatshme për luftë as kur filloi Lufta e Dytë Botërore. Nga fundi i vitit 1942 dhe fillimet e vitit 1943, për Hitlerin shqetësim më të madh paraqiste mënyra si do të plotësohej vakumi italian se sa kapitullimi i aleatit të saj kryesor. Me këtë rast, sa i përket hapësirës ballkanike, e cila kishte një rol të rëndësishëm në mbajtjen e frontit juglindor dhe atij lindor, Gjermanët mbronin qëndrimin se duhej shpallur Shqipërinë shtet të pavarur. Ministri i jashtëm gjerman, Ribentrop, ia kishte paraqitur planin Hitlerit se formimi i një qeverie kombëtare shqiptare, e cila “si e tillë do të jetë e aftë për bisedime dhe do të ketë qëndrim pozitiv ndaj nesh”.
Deri te ky qëndrim Ribentrop do të vijë në saje të një analize të Shtabit Operativ të Vermahtit, në të cilën thuhet se “Shqiptarët kërkojnë pavarësinë e tyre shtetërore. Ai që ua sjell, ai është mik i tyre. Duhet pritur se Anglo-Amerikanët, me rastin e parë të përshtatshëm, do ta shpallin pavarësinë shqiptare. Për këtë arsye duket se është shumë e ngutshme që nga ana gjermane të shpallet sa më parë një deklaratë e këtillë, në mënyrë që të pengohej që Shqiptarët të kthehen në anën e armikut”.
Me këtë rast Ribentropi i dha udhëzime ambasadorit në Romë dhe konsullit të përgjithshëm në Tiranë, ku theksonte nevojën e marrjes së një vendimi politik mbi qëndrimin e ardhshëm ndaj Shqipërisë, i cili do të jetë i dobishëm nga aspekti ushtarak. Një shtet shqiptar i pavarur, do të jetë në gjendje që Gjermanisë t’ia sigurojë mbrojtjen e bregdetit shqiptar, sidomos rrugët e Otrantit, ndërkohë që ky shtet, jo vetëm që do ta qetësonte politikisht Shqipërinë, por atë do ta kthente në një mbështetës tonë të fortë, ku forcat tona do të jenë fare të pakta, por shumë të sigurta.
Me këto udhëzime do të veprojë edhe i autorizuari i Ministrisë së Punëve të Jashtme të Gjermanisë për Ballkanin (me seli në Beograd), Herman Neubacher (Nojbaher). Në fillim të shtatorit ai do të vërë kontakte me autoritetet shqiptare Ibrahim Biçokun, Xhafer Devën, Vehbi Frashërin dhe Shqiptarët e tjerë progjermanë, që kishte pranë, në mënyrë që qeveria e re e shtetit të pavarur shqiptar të ishte progjermane.
Menjëherë pas kapitullimit të Italisë, më 9 shtator 1943, trupat gjermane i çarmatosën trupat italiane në gjithë Shqipërinë. Përgatitjet për këtë veprim, Gjermanët i kishin kryer më kohë gjatë muajit gusht, kur komanda gjermane ia kishte arritur të instalonte në pikat strategjike të vendit numër të konsiderueshëm forcash ushtarake në fushat e aviacionit në Tiranë, në Shkodër, Berat, Vlorë, Kuçovë dhe gjetiu. Vlerësohej se ky numër arrinte në 6 mijë veta. Pas riorganizimit të Vermahtit në Ballkan, me ç’rast u krijua grupi i forcave tokësore “F” me qendër në Beograd nën komandën e feldmareshalit Von Vajks, në të njëjtën kohë komanda e lartë Vermahtit urdhëroi afrimin e forcave të caktuara ushtarake pranë kufijve të Shqipërisë për të marshuar, siç ishte Korpusi XXI, Divizioni 297-të i këmbësorisë, që u përqendruan në rajonin e Mitrovicës.
Kështu, më 9 shtator, repartet e para gjermane nisën lëvizjen në thellësi të Shqipërisë: Divizioni 297 nga Mitrovica në Prishtinë, në Kukës e në Shkodër; Divizioni i 100-të nga Ohri në Strugë, Elbasan, në Tiranë e në Durrës. Trupat gjermane morën urdhër të çarmatosnin menjëherë ushtrinë italiane dhe të shtriheshin në gjithë vendin.
Në Kosovë dhe në Maqedoni trupat gjermane depërtuan pa kurrfarë pengese. Në pjesë të ndryshme ardhja e tyre u përshëndet nga paria e vendit, e cila nuk ishte e kënaqur me ushtrinë italiane, e cila kishte filluar të sillej me ashpërsi ndaj manifestimeve patriotike, duke përndjekur nacionalistët. Edhe pse Këshilli i Përgjithshëm i Nacionalçlirimtar dhe Shtabi i Përgjithshëm Ushtrisë Nacio-nalçlirimtare Shqiptare kishte lëshuar një thirrje për t’iu kundërvënë ushtrisë gjermane, nuk pati ndonjë reagim të ndjeshëm. U shënuan disa veprime të vogla e ndonjë kundërvënie, siç ishte ajo në Xhyrë, te Ura e Kardhiqit në afërsi të Konispolit dhe në rrugët Korçë-Janinë, ndërkohë që më disa pjesë, në hapësirën e lëshuar nga Italianët, përkohësisht u vendos pushteti i këshillave nacio-nal-çlirimtarë.
Pavarësisht vështirësive të vogla që hasi ushtria gjermane gjatë vendosjes së saj në të gjitha pjesët e vendit, ditën që ajo u shfaq në Shqipëri po atë ditë, kryekomandanti i trupave gjermane në Shqipëri, gjenerali von Besel, doli me një komunikatë në të cilën thuhej:
“Me hyrjen e ushtrisë gjermane në tokën tuaj, pavarësia e Shqipërisë do të jetë e siguruar, pasi garant do të qëndrojë Rajhu i madh gjerman dhe ushtria ngadhënjyese e tij, e cila kundrejt tokës suaj nuk ushqen kurrfarë pretendimesh. Dëshirat tuaja themelore për pavarësi do të realizohen nëpërmjet ndihmës që do t’i jepni ushtrisë gjermane”.
Pra, pavarësia mund të realizohej nëpërmjet ndihmës që do t’i jepej ushtrisë gjermane. Gjenerali gjerman këtë do t’ua bëjë me dije edhe personaliteteve të rëndësishme të vendit dhe intelektualëve gjatë një takimi që do të ketë në Tiranë. Me këtë rast ai do të tërheqë vërejtjen nga bashkëpunimi i të majtës shqiptare me fqinjët sllavë mbi bazat e ideologjisë komuniste, meqë ashtu bashkoheshin me bolshevizmin rus.
Meqë Gjermania pas kapitullimin të Italisë, në rrethanat e reja të luftës kur humbja e betejës së Stalingradit paraqiste një shqetësim tjetër të madh ushtarak për Hitlerin, duhej të rishqyrtonte pozitën strategjike në Ballkan dhe Mediteran, ku Shqipëria dhe hapësira e saj shfaqej me rëndësi të madhe. Ishte e domosdoshme që kjo pozitë të përcillej edhe me një tretman tjetër politik të Shqipërisë, në mënyrë që ajo të mos kthehej në brengë të saj, por në një vend të sigurt dhe me stabilitet për Gjermanët. Kjo nënkuptonte përmirësimin e statusit shoqëror dhe politik të saj në raport me atë që kishte në kohën Italisë, me ç’rast, siç u tha, në Berlin doli ideja që Shqipërisë t’i njihej statusi i një vendi “me pavarësi relative” dhe “sovranitet të kufizuar”.
Projekti gjerman për statusin e Shqipërisë mbështetej kryesisht te ideja që qeverisja duhej të ishte shqiptare e zgjedhur nga vetë Shqiptarët, pra në një shtet shqiptar, ku bashkimi shqiptar krahasuar me atë italian, do të përmirësohej dhe institucionalizohej në përputhje me qëndrimin shqiptar rreth kësaj çështje si dhe realiteteve të saj etnike në formën e një “Shqipërie Etnike”, në të cilën do të përfshihej edhe Mitrovica dhe viset tjera, që deri më atëherë ishin lënë jashtë.
“Shqipëria Etnike”, ku përfshihej Kosova dhe një pjesë tjetër e viseve shqiptare, që nuk kishin gjetur vend në “Shqipërinë e Madhe” të krijuar nga fashizmi italian, jo vetëm që kishte mbështetje nga pjesa më e madhe e Shqiptarëve, por kërkohej që ajo të jetësohej sa më shpejt. Kjo u shkonte për shtati edhe Gjermanëve, të cilët ishin të interesuar sa më parë të stabilizonin gjendjen ushtarake në këtë pjesë tepër strategjike.
Në këso situate, megjithatë, Gjermania i kushtonte vëmendje të veçantë Kosovës dhe viseve të tjera shqiptare që kishin qenë nën pushtimin jugosllav. Duke ditur këtë, ajo jo rastësisht, angazhoi intelektualët dhe forcat politike nga këto pjesë në qeverinë shqiptare dhe në strukturat e tjera administrative dhe shtetërore dhe kjo u dha shtytje të reja lëvizjeve patriotike për bashkim kombëtar, ku ishin përfshirë një pjesë e madhe intelektualëve kosovarë për të cilët e rëndësishme ishte që cilado qofshin rrethanat e luftës nëpër të cilat po kalonte bota duhej të shfrytëzoheshin për këtë çështje. Ndaj, lëvizja nacionaliste në Kosovë, me të kapitulluar Italia fashiste, nxitoi të marrë në dorëzim administratën e vendit nëpër të gjitha qendrat e prefekturave dhe nënprefekturave autonome-ekzekutive. Ky veprim, bashkë me çarmatimin e trupave italiane dhe marrjen e depove të armatimit në të gjitha qendrat, u përmbyll brenda dy ditësh u përmbyll me sukses, sado që në disa pjesë pati përpjekje të çetave komuniste të ndërhynin për hesapin e tyre. Kjo nuk u lejua nga nacionalistët. Ata, tashmë e kishin gjithnjë e më qartë, se ishte koha që këtij ndryshim të madh t’i jepej një përgjigje nga Shqiptarët në përputhje me interesat kombëtare. Ndër ato interesa dy ishin më të rëndësishmet: shpëtimi i vendit nga rreziku sllavo-komunist si dhe mbajtja e bashkimit kombëtar në binarët tashmë të filluar në atë mënyrë që të rrumbullakohet sa më shumë që të jetë e mundshme duke gjetur përkrahje edhe nga faktori ndërkombëtar.
Për t’i realizuar këto qëllime, me nismën e një grupi nacionalistësh të përbërë nga Xhafer Deva nga Mitrovica, Musa Shehu e Sheh Hasani nga Prizreni, Asllan Boletini nga Mitrovica, Tahir Zajmi nga Gjakova, Lukë Simon Mjeda nga Prizreni, Qazim Bllaca nga Suhareka dhe Pjetër Vuçaj nga Prizreni, më 11 shtator 1943, në Prizren u mbajt një mbledhje në të cilën u shqyrtua gjendja e krijuar dhe masat që duhej marrë që ajo të shfrytëzohej për realizimin e këtyre interesave kombëtare.
Në këtë mbledhje u vendos:
a) thirrja e një mbledhjeje të përgjithshme me shpirtin dhe frymën e Lidhjes së Prizrenit, në të cilën nëpërmes delegatëve të zgjedhur nga populli, duhej të përfaqësoheshin të gjitha krahinat e Kosovës, të Dibrës, të Strugës, të Tuzit dhe Ulqinit;
b) krijimi i këshillave-autonome-ekzekutive, që do të marrin për-gjegjësinë e pushtetit vendor dhe të rendit përderisa të themelohet një autoritet suprem nga mbledhja e përgjithshme dhe
c) ngarkimi i këshillit ekzekutiv të Prizrenit me përgatitjen e mble-dhjes së Kuvendit, hapja e të cilit do të bëhej jo më vonë se më 16 shtator 1943.
Edhe pse në një afat të shkurtët dukej vështirë përballimi i vështirësive organizative, megjithatë ato u përballuan falë atmosferës së një entuziazmi që kishte shpërthyer në gjithë vendin si dhe përkushtimit patriotik që kësaj sfide historike t’i jepej përgjigjja e duhur
Ndaj, po atë ditë që në Tiranë do të mbahej Asambleja Kushtetuese, në Prizren në një atmosferë festive të jashtëzakonshme, delegatë nga të gjitha viset shqiptare (nga Kosova, Tetova, Dibra, Gostivari, Ulqini dhe të tjera), u mblodhën në Kuvendin e Dytë të Lidhjes së Prizrenit, kuvend ky që do të paraqiste vazhdimësinë e Kuvendit të Parë të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit të vitit 1878, kur në të vërtetë prej tij kishte dalë edhe Qeveria e parë e një shteti shqiptar pas asaj të Skënderbeut.
Kuvendi u mbajt në shkollën “Bajram Curri”. U hap në orën 10 me fjalimin e Musa Shehut, i cili arsyetoi vendimin për thirrjen dhe mbajtjen e Kuvendit të Dytë të Lidhjes së Prizrenit, duke vënë theksin te detyrat që i presin Shqiptarët në ato rrethana, për të cilat tha se janë ndër më të rëndësishme për fatin e vendit dhe të popullit. Musa Shehu, me këtë rast përkujtoi edhe përgjegjësinë historike që e marrin përsipër intelektualët dhe patriotët kur kjo është e domosdoshme, e që duhet të artikulohet qartë dhe me guxim pa marrë parasysh vështirësitë, rreziqet me të cilat përcillet ajo. Theksoi se qershori i vitit 1878, po ashtu ishte me shumë shqetësim dhe rreziqe, por në Prizren, Shqiptarët e bashkuar, me një mendje dhe me një qëndrim, dhanë betimin për mbrojtjen e trojeve të veta, siç dhanë konceptin politik për një Shqipëri autonome, që duhej t’ia hapte udhën një Shqipërie të Pavarur, në përputhje me rrethanat.
“Shqipërinë e bashkuar nuk duhet ta heqim kurrë nga mendja, e as nga veprimet tona… Edhe sot kemi këtë preokupim, që duhet ta bëjmë të qartë karshi botës…”
Pas fjalës së Musa Shehut, Kuvendi zgjodhi për kryetar Musa Shehun, nënkryetarë Aqif Blyten dhe Rexhep Krasniqin ndërsa Bedri Gjinajn, sekretar.
Ditën e parë, para Kuvendit, Kryesia doli me me një program 6 pikësh:
1. Bisedim mbi shpalljen e vullnetit popullor për bashkimin e viseve të Kosovës, të Dibrës, të Strugës dhe të Ulqinit e Tuzit si pjesë integrale e Shqipërisë;
2. Mbi bashkimin gjithashtu me nanën Shqipëri të krahinave të Mitrovicës, të Vuçitërnës, të Podujevës dhe Pazarit të Ri, që ndodhen nën pushtimin e ushtrisë gjermane, por administrativisht të lidhura me shtetin e Serbisë;
3. Mbi organizimi politik dhe ushtarak të popullit dhe përgatitjen e mbrojtjes së kufijve etnikë;
4. Mbi krijimin e një organi ekzekutiv ose Komitetit Qendror me seli në Prizren dhe të nënkomiteteve ndër të gjitha qendrat e tokave të liruara për të drejtuar aktivitetet nevojshme mbi qeverisjen e mbrojtjen e vendit;
5. Mbi përpilimin dhe aprovimin e një statuti të Organizatës Kombëtare “Lidhja II e Prizrenit” dhe
6. Mbi procedurën që do të ndiqet për zgjedhjen e përfaqësisë së krahinave të Kosovës, të Dibrës, të Strugës dhe Ulqinit e Tuzit për Kuvendin Kombëtar të Tiranës.
Kuvendi i vazhdoi punimet për katër ditë me radhë. I përfundoi më 20 shtator 1943 me miratimin e dokumenteve themelore (statutit dhe proklamatës) me zgjedhjen e Komitetit Qendror të Lidhjes së Dytë të Prizrenit. Kryetar i Komitetit Qendror të Lidhjes u zgjodh Rexhep Mitrovica, ndërsa nënkryetarë u zgjodhën Musa Shehu dhe Kolë Margjini, të dy nga Prizreni, ndërsa Sheh Hasani nga Prizreni, Bedri Pejani nga Peja, Asllan Buletini nga Mitrovica, Tahir Zajmi nga Gjakova dhe Qazim Bllaca nga Suhareka u zgjodhën anëtarë. Në këtë kuvend u caktuan edhe delegatët e viseve shqiptare (Kosovës, Rrafshit të Dukagjinit dhe të Sanxhakut) për mbledhjen e Kuvendit Popullor që duhej të mblidhej më 16 tetor në Tiranë.
Në Kuvendin e Dytë të Lidhjes së Prizrenit, krahinat e ndryshme të shqiptare u përfaqësuan nga 42 delegatë: Musa Shehu, Sheh Hasani, Lukë Simon Mjeda dhe Qemal Karahoda (Prizren), Sulejman Kryeziu dhe Hasan Dashi (Gjakovë), Tahir Zajmi (Kukës), Halim Shuku (Ferizaj), Bejtullah Haxhiu (Rahovec); Nuredin Haliti, Qazim Bllaca (Suharekë), Haxhi Xheladini (Shkup),Nexhip Basha, Xhevat Begolli (Pejë), Bajram Gashi (Plavë), Shemsi Feri (Rozhajë), Adem Kurtaga (Prishtinë) Mahmut Shabanpasha dhe Jusuf Agushi (Gjilan), Mehmet Devaja dhe Esad Berisha (Mitrovicë), Asllan Boletini, Bedri Gjinaj (Pazari i Ri), Aqif Blyta (Senicë), Hasan Zvezdiq,Vehbi Hamzagaj (Bicaj), Lutfi Spahiu (Malësi e Gjakovës), Bajram Haziri (Strugë), Mentor Çoka (Ulqin), Safet Ulqini (Dibrër), Rrustem Ymeri dhe Shahin Cami (Tetovë), Shmet Lusha dhe Jusuf Jaga (Gostivar), Remzi Ragibi, Rexh Meta (Vuthaj). Ndërsa si kosovarë me qëndrim në Shqipëri nga viti 1913 u zgjodhën: Rexhep Mitrovica, Bedri Pejani, Xhafer Deva, Xhelal Mitrovica dhe Maz’har Sopoti.
Njëri nga qëllimet kryesore të Lidhjes së Dytë Shqiptare të Prizrenit ishte arritja e tubimit të të gjithë Shqiptarëve në një shtet, të cilit do t’i takonin Kosova dhe Rrafshi i Dukagjinit, Sanxhaku dhe pjesët lindore të Malit të Zi, pjesët perëndimore të Maqedonisë, viset e Novi-Pazarit si dhe në Jug (Pika II e statutit).
Këtij qëllimi i nënshtrohej edhe Statuti i organizimit të vetë Lidhjes nëpër degë dhe nëndegë si dhe veprimtarinë e organizatës, që duhet të jetë në përputhje me programin (pika IV), ku njëra ndër detyrat kryesore të Lidhjes ishte formimi i njësive ushtarake të cilat do t’i shërbenin përmbushjes së këtyre qëllimeve (pika VI). Pika XI përcakton edhe karakterin e njësive ushtarake rezervë, të cilat mbahen në stërvitje të vazhdueshme për të qenë të gatshme të vihen në mbrojtje të vendit.
Në përputhje me Statutin e Lidhjes, qeveria e Rexhep Mitrovicës, nën përkujdesjen e ministrit të punëve të brendshme, Xhafer Devës, filloi mobilizimin dhe formimin e divizionit “Skënderbeg”, i cili do të përfshihej në luftimet kundër forcave çetnike dhe komuniste në këtë pjesë.
Këshilli i Naltë i Shtetit Shqiptar, mbi propozimin e bërë me shkresën nr. 324 datë 12 shkurt 1944, më 14 mars 1944, aprovoi Statutin e Organizatës Lidhja II e Prizrenit”. Dekreti u nënshkrua nga Kryetari Mehdi Frashëri dhe Kryeministri Rexhep Mitrovica.
Në këtë mënyrë, edhe zyrtarisht, “Lidhja II e Prizrenit” u kthye në platformë politike të shtetit të ri të bashkuar shqiptar, me anën e të cilit i sigurohej jo vetëm deklarimi i vullnetshëm i popullatës së bashkuar, por edhe struktura administrative dhe ato mbrojtëse, të cilat duhej të viheshin në shërbim të shtetit shqiptar, kufijtë e të cilit kërcënoheshin e cenoheshin vazhdimisht nga çetnikët e Drazha Mihajloviqit, por edhe brigadat komuniste serbe, malaziase dhe bullgare, ku nuk përjashtoheshin edhe aleatët e tyre nga radhët shqiptare.
(Shkëputje nga “Kosova – histori e shkurtër”, Prishtinnë 2021, faqe 450-457)

Shqiptarët në ditën ndërkombëtare të demokracisë,2024

Drini.us
-
1
Shqiptarët në ditën ndërkombëtare të demokracisë,2024

Nga Frank Shkreli

“Demokracia nuk ka të bëj vetëm me qeverisjen nga shumica por edhe me mbrojtjen e pakicës” (Albert Camus)

Me vendim të Asamblesë së Përgjithëshme të Kombeve të Bashkuara (OKB), në vitin 2007, ka shpallur 15 Shtatorin e çdo viti si Ditën Ndërkombëtare të Demokracisë, për t’u kujtuar të gjitha shteteve, anë e mbanë botës, nevojën e theksuar dhe të vazhdueshme për mbrojtjen dhe promovimin e demokratizimit të shoqërive të ndryshme të botës, si edhe për të theksuar rëndësinë e zhvillimit dhe të respektimit të drejtave të njeriut dhe lirive themelore të çdo individi, kudo në botë.

Me rastin e miratimit të rezolutës, Asamblea e Përgjithëshme ka rithekësuar se demokracia është një vlerë universale, e “bazuar në shprehjen e lirë të popujve për të vendosur vetë sistemet  e tyre politike, ekonomike, shoqërore e kulturore, si edhe për të vendosur, lirisht, pjesëmarrjen e tyre në të gjitha aspektet e jetës’’, politike.

Si çdo vit tjetër, në të kaluarën, edhe sivjet në këtë ditë, OKB-ja u bën thirrje vendeve anëtare të Kombeve të Bashkuara, organizatave ndër-qeveritare dhe atyre jo-qeveritare, si edhe individëve dhe medias në mbarë botën, që të shënojnë këtë ditë në mënyra të përshtatshme festimi e përkujtimi, për secilin vend — ashtuqë të përforcohen dhe të shtohen programet kombëtare dhe ndërkombëtare për promovimin dhe konsolidimin e demokracisë, botërisht.  Në mesazhin e tij kushtuar Ditës Ndërkombëtare të Demokracisë për 2024, Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, António Guterres, nënvijoi se “Dita Ndërkombëtare e Demokracisë është një mundësi për të theksuar rëndësinë e mbrojtjes dhe promovimit të fjalës së lirë, lirive civile dhe shtetit të së drejtës; llogari-dhënjen nga institucionet qeveritare si dhe mbrojtjen dhe promovimin e të drejtave të njeriut.”  Kjo, shtoi udhëheqsi i OKB-së, është, veçanërisht, “me rëndësi në një vit, kur më shumë se 50 vende – që përfaqësojnë gjysmën e popullsisë globale – mbajnë zgjedhjet e radhës”. Guterres, shtoi se, megjithkëte, këto të drejta dhe vlera universale po sulmohen në mbarë botën, liritë në përgjithsi po gërryhen, hapësira për pjesëmarrje qytetare po ngushtohet, ndërkohë që polarizimi po intensifikohet, ndërsa mosbesimi po rritet. Për fat të keq, duket se kjo deklaratë tingëllon si deklarata parlajamëruese të mëparshme, që tregon se zhvillimet demokratike në botë, jo vetëm që nuk po përmirësohen, por problemet e demokracisë po shtohen.

Ndër 50-vendet që do mbajnë zgjedhje vitin që vjen janë edhe Shqipëria e Kosova.  Dita Ndërkombëtare e Demokracisë, 2024, do duhej që të shërbente edhe për dy shtetet shqiptare si një kujtesë e radhës mbi nevojën e vazhdueshme që parlamentet dhe qeveritë në Tiranë dhe në Prishtinë të përqendrohen, seriozisht, mbi promovimin e demokracisë së vërtetë, me zgjedhje të lira e të ndershme, përfshirë realizimin e objektivave, siç janë, pjesëmarrja aktive e shoqërisë civile në jetën politike, mbajtja e pakontestueshme e zgjedhjeve të lira dhe të drejta, mbështetja e partive efektive politike, përfshir opozitën, objektiva këto të cilat si prioritet kanë mirëqenjen e popullit, pa dallime politike, dhe jo interesat e tyre personale dhe partiake të një grupi ose një tjetri.

Sepse, demokracia e vërtetë siç ka thenë filozofi francez, Albert Camus, si vlerë dhe si ideal, “nuk ka të bëj vetëm me qeverisjen nga shumica, por edhe me mbrojtjen e pakicës”, (Albert Camus).  Ky citat, sipas shumë, ekspertëve politikë, përmbledh thelbin e demokracisë së vërtetë.  Ai përcjell idenë se demokracia nuk ka të bëjë vetëm me sundimin e shumicës, ku dominojnë vendimet apo preferencat e grupit më të madh politik në një vend. Ndryshe nga kjo, ai nënvizon edhe rëndësinë e mbrojtjes së të drejtave, lirive dhe interesave të grupeve dhe partive minoritare. Me fjalë të tjera, një demokraci e vërtetë siguron që zërat e pakicës të mos mbyten nga shumica.  Camus synon të parandalojë tiraninë e shumicës, ku pushteti i shumicës është absolut dhe i padiskutueshëm, duke çuar në shtypjen e mundshme të pakicës, pore dhe një pjese të madhe të votuesve. Kjo vlen, jo vetëm për Shqipërinë e Kosovën, por për cilindo vend, përfshir ato më një kulturë e histori demokratike më të gjatë, siç janë Shtetet e Bashkuara.

Për fat të keq, ndonëse kanë kaluar 35-vjet nga shembja e Murit të Berlinit, shqiptarët gjënden, gjithnjë, në fazat fillestare të zhvillimit të tyre demokratik.  Klasa politike shqiptare, më duket se nuk është e vetdijshme ose ndoshta nuk do të t’ia dij për punën e madhe që nevojitet për vendosjen e demokracisë së vërtetë,  shtetit të ligjit, për luftën kundër korrupicionit, për transparencën dhe përgjegjësitë politike ndaj votuesve si edhe për nevojën e doemosdoshme për të ndërmarrë ndryshime të gjithanëshme të sistemeve politike dhe ekonomike. Jam i bindur se klasa politike shqiptare e tri dekadave të kaluara është e vetdijshme e dështimeve politike dhe ekonomike, të cilat po prishin shpresat e shqiptarëve për një demokraci të mirëfilltë.  Zhgënjimet e shqiptarëve nga mungesa e demokracisë së vërtetë — në këtë Ditë Ndërkombëtare të Demokracisë, 2024 — për fat të keq, po pasqyrohen në boshatisjen masive të trojeve shqiptare. Kjo nuk është demokracia as Shqipëria demokratike që duan shqiptarët, për ndryshe do të rrinin në vendin e vet.

Ka 10-15 vjet, që në atë mënyrën time më modeste, jam munduar të paralajmëroj se mungesa e demokracisë së vërtetë në trojet shqiptare, heret ose vonë, do të çonte në prirje autoritare të qeverisjes dhe në parlamente që nuk janë pasqyrë dhe shprehje e drejtë për drejtë e vullnetit demokratik të popullit dhe që nuk luajnë rolin kyç në përkrahjen dhe në ndërtimin e institucioneve demokratike. Dhe se më në fund: “Demokracia nuk pret”.

Fan Noli në një artikull me titull, “Komedia e partive dhe rreziku që qëllon në derë të theatrës”, botuar 100-vjet më parë, në gazetën “Dielli”, (në nëntor të vitit 1924), ka kritikuar partitë dhe politikanët e kohës në Shqipëri për gjendjen e krijuar atje, një shekull më heret, duke thënë se: “Në qoftë se anarkia që mbretëron në Shqipëri, vazhdon edhe ca kohë, atëherë optimizmi s’ka vend dhe trembem se diç do ngjasë.”  Njëkohsisht, Noli ka shprehur shpresën se, të “Vetëquajturve ‘udhëheqës’ do t’u vijnë mëndtë dhe punët do shtrohen”.   Kanë kaluar 100-vjet nga fjalimi i Nolit, mbi 5 anarkitë mbajtur në Parlamentin e Shqipërisë në vitin 1924, por që tingëllon, njësoj, aktual edhe sot për të gjithë politikanët shqiptarë, pa dallim partie a niveli, kudo në trojet shqiptare – të cilët siç thoshte Noli e përdorin politikën, jo si një udhë, por si një qëllim dhe që përdorin çdo mjet, të ndershëm e të pa ndershëm, për t’ia arritur qëllimeve të tyre që shpesh duken se nuk janë në interesin dhe në të mirën e përbashkët kombëtare.  Urojmë që këta “udhëheqës” do të ndërpresin tragji-komeditë e tyre politike dhe të mënjanojnë rrezikun, që siç shprehej Noli, të mos i vihet “kazma Shqipërisë” dhe shqiptarëve.

Ashtuqë, klasa politike aktuale shqiptare, pozitë dhe opozitë, për hir të interesave kombëtare të shqiptarëve, të angazhohet — me respekt për njeri tjetrin, për një demokraci të vërtetë, në mbrojtje të vlerave të lirisë e deemokracisë, jo vetëm sot në Ditën Ndërkombëtare të Demokracisë, 2024, por për çdo ditë të jetës së tyre publike — në shërbim të popullit. Mos kini frikë nga e ardhmja dhe mos t’u mbajë peng e kaluara, kur është fjala për Demokracinë e Vërtetë, për një komb aq dinamik të bashkuar në liri, demokraci të vërtetë dhe pavarësi. Një komb si shqiptarët, i cili i ka të gjitha mundësitë dhe kapacitetet , në nivel ekonomikm, politik dhe intelektual, për të realizuar ëndrrën e rilindësve të shekullit të kaluar dhe për të plotësuar të gjitha nevojat dhe aspiratat e të gjithë shqiptarëve sot, për një jetë më të mirë.

Jo rrugëve të botës — por aty në trojet shekullore të stërgjyshve të tyre, në liri dhe demokraci të vërtetë, për veten dhe familjet e tyre dhe në paqe e siguri me të tjerët. Ky është edhe mesazhi i Ditës Ndërkombëtare të Demokracisë për të kujtuar dhe theksuar rëndësinë e demokracisë së vërtetë në nivel global – si një kujtesë se demokracia duhet promovuar dhe mbrojtur nga të gjithë brezat.

Pasi nëse jo, siç ka thenë dikur ish-Presidenti amerikan, Ronald Reagan – Demokracia mund të zhduket shumë kollaj brenda një brezi – prandaj është i nevojshëm një anagazhim aktiv dhe serioz në vazhdimsi nga shtetet individuale, nga ana e organizatave ndërkombëtare, nga shoqëria e vërtetë civile dhe nga vet populli –për të mbrojtur dhe promovuar Demokracinë e vërtetë në botë, çdo ditë e moment, dhe jo vetëm në Ditën Ndërkombëtare të Demokracisë.

Sepse DEMOKRACIA NUK PRET!

Kallëzim penal ndaj Sanija Ametit, pasi qëlloi foton e Jezusit

Drini.us
-
1
Kallëzim penal ndaj Sanija Ametit, pasi qëlloi foton e Jezusit

Pas raportimit për fotot e publikuara nga Ameti në Instagram të dielën, politikanja 32 vjeçare shkroi në X se i fshiu fotot dhe kërkoi falje

Politikania e GLPsë së Cyrihut dhe bashkë-presidentja e Operacionit Libero, Sanija Ameti, ka marrë kritika të rënda pasi ka qëlluar m erevole në një foto me motiv të krishterë dhe është raportuar. Mbrëmjen e së dielës ajo ka fshirë fotot që tashmë ishin publikuar dhe ka kërkuar falje.

Të rinjtë e SVP-së kanë ngritur kallëzim penal për shkelje të lirisë së besimit dhe adhurimit, siç njoftoi partia të hënën në mëngjes, transmeton albinfo.ch. Nicolas Rimoldi, themeluesi i organizatës Mass-Voll, gjithashtu ka shpallur kallëzim penal ndaj saj.

Pas raportimit të “Blick” për fotot e publikuara nga Ameti në Instagram të dielën, politikanja 32 vjeçare shkroi në X se i fshiu fotot pasi mori vesh për përmbajtjen e tyre fetare dhe kërkoi falje.

Policia kantonale e Cyrihut shkroi në X se po kontrollonte përmbajtjen e postimit.

Dorëheqje pas kritikave në rrjetet sociale

Si pasojë, Sanija Ameti, po largohet nga udhëheqja e Liberalëve të Gjelbër të kantonit, siç konfirmoi partia kantonale për SRF.

Konferenca Ipeshkvnore e Zvicrës dënon sjelljen “e papranueshme”

Mbrëmjen e së hënës foli edhe Konferenca e Ipeshkvijve të Zvicrës në një komunikatë për media, transmeton albinfo.ch. “Edhe nëse dikush shpërfill përfaqësimin fetar të Nënës së Zotit – gjë që ky imazh e tregon shumë qartë – përdorimi i këtij imazhi tregon dhunë dhe mungesë respekti për personin njerëzor”, thuhet në reagim.

Anëtarët e konferencës e dënuan këtë sjellje “të papranueshme”. Ata konisiderojnë se ndjeshmëria e tyre fetare ishte shkelur. Megjithatë, ata janë mirënjohës për letrën e Ametit drejtuar ipeshkvit të Chur-it, në të cilën ajo i kërkon falje komunitetit katolik.

Sanija Ameti është politikane me prejardhje boshnjake-kosovare.

Vazhdojnë komplotet…!

Drini.us
-
0
Vazhdojnë komplotet…!
Nga: Ibrahim Kelmendi, Gjermani
___
Në faqe të Shoqërisë Lëvizja dhe nga kryetari i saj, Xhevat Gjini, po shpërndahet një grafikë që paraqet 30 vjetorit të themelimit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Edhe ky spekulim ngjason me spekulimin për datë të themelimit të Lëvizjes?
Vërtetë, nuk po vlen FAKTI që UÇK-ja është themeluar nga Mbledhja e Katërt e përgjithshme, e mbajtur më 26-27 korrik 1993 në Prishtinë, por ca matrapazë profiterë duan që gjithsesi të na imponohet falsifikimi se UÇK-ja është themeluar nga mbledhja (ndoshta jo-statutore) e ca anëtarëve të Kryesisë së KP të LPK-së Dega jashtë vendi, e mbajtur më 17 nëntor 1994 (në Lucern), ku u vendos emërtimi, njëheri edhe u miratua kapja e UÇK-së nga marionetat komplotiste Xhavit Haliti dhe Azem Syla?!
Për ata që nuk kanë informim, FAKT është se UÇK-ja u formua nga Mbledhja e Katërt e përgjithshme, e mbajtur më 26-27 korrik 1993 në Prishtinë (në shtëpinë e Prindërve të Fatmir Brajshorit). Për shkak se pjesëmarrësit në atë Mbledhje duhet të jetë dekonspiruar, menjëherë policia serbe ka filluar arrestimin dhe përndjekjen e pjesëmarrës. Kështu humbi funksionalitetin LPK-ja në Kosovë, prandaj LPK, Dega në Emigracion, mori përsipër rrolin për ta ruajt kontinuitetin. Prandaj në mbledhjen e dhjetorit 1993 Këshilli i Përgjithshëm (KP) u vendos të formimi i Fondi “Vendlindja thërret” dhe i Sektorit të Rëndësisë së Veçant (SRV). KP e ngarkoi me detyrë të caktonte tre veta në SRV. Kryesia i cakton Ali Ahmetin, Azem Sylën dhe Xhavit Halitin. Xhaviti dhe Azemi kooptojnë Nait Hasanin Gjerladin Gashin, Rexhep Selimin dhe Sokol Bashotën. Ato marioneta u quajten Shtab Qendror, me “koordinator” Naitin.
Në atë “mbledhjen” e 17 nëntorit 1994 Kryesia miratoi edhe atë Shtab Qendror, i cili kishte rrolin kryesor ta sabotonte e komplotonte rriten dhe konsolidimin e UÇK-së.
Në momentin kur “koordinatori” Nait rrëmbehet/arrestohet, ai SHQ nuk duhet të ketë mas më shumë se 15 ushtarë nën komandë. Ndërsa nga 27 janar 1997 edhe ai farë SHQ u zhbë.
Në atë UÇK “zyrtare” nuk ishin as pjesëtarë Adem Jashari, Zahir Paraziti, Adrian Krasniqi dhe bashkëguerilët e tyre…
Xhaviti dhe Azemi i mashtronin shokët e tyre të Kryesisë se SHQ ekzistonte. Kur ndodhi Epopeja në Prekaz, të cilën Epope PISAT që e kishin kap UÇK-në as që e përmendin në komunikatat nr. 45 dhe 46, që mbajnë datat përkatëse 9 dhe 16 mars 1998, të lëshuara “në emër” të Shtabit Qendror, faktikisht inkezistent.
Kryesia duke pa mutsihanen që kishte bë, me përkrahje të marionetave komplotiste Xhavit Haliti dhe Azem Syla, nga viti 1994 deri në mars 1998, i shkarkojnë tre anëtarët e SRV, duke e marrë vetë rrolin e Shtabit Qendror…
Të tjera që i pësuan anëtarët e Kryesisë nga Xhaviti dhe Azemi do të duhej t’i rrëfenin konformistët frikacakë.
PYETJE: kush është vendimmarrës për 17 nëntorin 1994 si datë e themlimit të UÇK-së?

Ekspozitë individuale nga Syle Mujaj në shtëpinë e Arteve  Lugano -Via Carzo  Zvicër

Drini.us
-
1
Ekspozitë individuale nga Syle Mujaj në shtëpinë e Arteve  Lugano -Via Carzo  Zvicër

Pamje me rastin e hapjes së Ekspozitës Personale të artistit Sylë Mujaj

Shkruan: Luan – Asllan Dibrani

Sylë Mujaj (1958), u lind në fshatin Dukaivë, Rugovë, komuna e Pejës në Kosovë. Shkollën fillore e mbaroi në vendlindje, të mesmen në Pejë. Studimet e larta, në Fakultetin e Bujqësisë në Prishtinë, Dega inxhinier i agronomisë. Sa ishte student, në vitin 1981 është arrestuar dhe dënohet me 10 vjet burg.

Përveç burgut hetues në Prishtinë të tjerat i ka vuajtur në burgun famëkeq të Nishit në Serbi. Me ndihmën e Amnisti Internacional dhe Komitetit të Helsinkit në vitin 1990, lirohet nga burgu. Dhe po atë vit ka emigruar në Zvicër duke u vendosur në Lugano, kantoni Ticino.

Sylë Mujaj, është ndër të rrallët të burgosur politik që dhembjen, vuajtjen, dhunën fizike, si dhe atë psikike, arriti t’i shndërroj në art letrar dhe në art figurativ. Tashmë ai është bërë njëri nga emrat e respektuar, punimet e tija gjigante, sidomos ato në mozaik i kanë dhënë kuptim artistik emrit dhe krijimeve të tija të cilat për kah madhësia shprehin me shumë indikacion atë lirinë e munguar sa kishte vuajtur burgun dikur. Poezinë e tij e kam trajtuar vite më parë, portreti e tanishëm do ta përkufizojë, kryesisht në kornizat e krijimtarisë artistike.

Sylë Mujaj, kur ishte në burgun e Nishit në Serbi, ishte “I mbyllur në mes të betonit dhe hekurit”, dhe natyrisht përreth i rrethuar me rrethoja të hekurta. Këtë mënyrë jetese, ai e mbijetoi falë afinitetit poetik dhe prirjes artistike që kishte për të vizatuar. Duke vizatuar dhembjen ai i jepte shpresë shpirtit dhe lirikave. Pra poezia dhe arti figurativ e kanë shpëtuar Sylë Mujajn, dhe vetëm ato e kanë përshkruar saktësisht e artistikisht botën e brendshme të krijuesit e cila kurohej nëpërmes krijimtarisë letrare dhe artit figurativ duke shpërthyer si “Lulja në beton”, përsëritet ky element figurativ i burgut i kthyer në art.

Piktori Sylë Mujaj, ka ekspozuar punimet e tij në disa ekspozita individuale të cilat i ka hapur në Zvicër e në Itali, prandaj nga viti 1996-1997, pikturat dhe vizatimet e tij janë ekspozuar në:

Ekspozitat:

  • 1992 – “Simpozium Ndërkombëtar” në Lugano.
  • 1992 – “Psikologjia e burgjeve jugosllave”, ekspozita në Basel .
  • 1993 – “Pas hekurave”, Art-Atelier në Roveredo.
  • 1994 – Ekspozitë Etnografike në “Université Populaire Albanaise”, Geneve.
  • 1995 – “Njohje”, Zürich.
  • 1996 – “Psikologjia e burgjeve në burgjet jugosllave”, ekspozita në Bolzano.
  • 1997 – “Ekspozitë Etnografike, Pyrography dhe Kostumografi”, Zürich.
  • 1998 – Autor i librit “Njerëz Numër”.

Poashtu edhe keto ekspozita:

  • 2001, në Milano (I), Në ekspozitën “Bardh e Zi” për Kosovën në Qendrën Zvicerane të Milanos.
  • 2007 – Iragna/Ticino, Organizuar nga Shoqata Shqiptaro-Zvicerane.
  • 2007 – Pejë, gusht 2007. Ekspozitë individuale.
  • 2024 – Paradiso /Ticino. Ekspozitë individuale.

Etj. etj.

  • 1994 – 2024, Sylë Mujaj, ishte organizator, koordinator i Simpoziumeve, ekspozitave dhe manifestimeve të shumta. Pjesëmarrës në TV emisione dokumentare. Fitues i disa mirënjohjeve dhe shpërblimeve nga Organizata, Institucione dhe shoqëri të ndryshme.

Mozaiku i biografisë së Sylë Mujajt, përpos vizatimit dhe poezisë, përplotësohet me shkrime të tjera nga fusha e publicistikës, analiza dhe studime të tjera. Në fushën e artit pamor, Sylë Mujaj ka shkëlqyer më shumë, sepse me vizatime ka portretizuar fytyrat e të tjerëve, personalitete të njohura nga kultura, historiografia dhe lufta e UÇK-së, dhe bashkë me krijimet tjera artistike nga fusha e etnografisë e arkeologjisë, është kompletuar personaliteti i tij intelektual. Ky angazhim shumëdimensional e i gjithanshëm e kanë bërë protagonistin e këtij portreti, shumë të pranueshëm, parë nga këndvështrime të ndryshme.

Edhe ekspozita individuale në Shtëpinë e Arteve, Via Carzo 1, 6900 Paradiso në Zvicër, e cila është e hapur nga 15 – 29 shtator 2024, është në funksion të afirmimit artistik të autorit, po më shumë të artit që krijon Sylë Mujaj, të cilin e urojë shumë suksese  në të ardhmen  në fushën   e artit!…

Lugina e Preshevës, nën kthetrat e Dudiqëve

Drini.us
-
0
Lugina e Preshevës, nën kthetrat e Dudiqëve
09 dhjetor 2023 | Burimi: Tanjug

Mevlud Dudić ponovo izabran za predsednika Mešihata Islamske zajednice u Srbiji

Novi Pazar – Pazari i Ri

Glasovima većine članova Izbornog tela za glavnog muftiju i predsednika Mešihata Islamske zajednice u Srbiji (IZuS) na novi petogodišnji mandat izabran je Mevlud Dudić.

Me votat e shumicës së anëtarëve të komisionit zgjedhor për myftiun kryesor dhe kryetarin e Mesihatit të Bashkësisë Islame në Serbi (IZuS) për mandatin e ri pesëvjeçar është zgjedhur Mevludin Dudiq.

Mevludin Dudiq sërish u zgjodh për kryetar i Mesihatit të Bashkësisë Islame në Serbi

Gjergj – Skender Jashari

  • Lugina e Preshevës, nën kthetrat e Dudiqëve që thonë: “ Emërtimi shqiptar daton që nga koha e krishterizmit, dhe ne si musliman që jemi nuk duhet ta përdorim.”

Shpesh kam thënë se jam me fat që kam lindur në fshatin Rahovicë, në fshatin ku historia e jonë iliro-arbërore është me mijëra vjet e rrënjosur, derisa asnjë të dhënë për prezencë të huaj nuk ka. Madje edhe mitet vetëm arbërisht flasin për këtë vend. Për fat dhe bekim, po në këtë fshat më  datat 5-7 nëntor 1443, gjatë  kthimit të Gjergj Kastriotit,  qëndroi bashkë me 300 Arbërorët në këtë vend. Kampimi i Gjergj Kastriotit dhe Ushtrisë së Tij,  u bë në fshatin Rahovicë, tek  Kisha dhe Manastiri i Artilevicës, e  që pastaj  u  quajt  nga  populli yn  si Kisha dhe Manastiri i Shën Gjergji( kurse serbët në shekullin XIX dhe XX filluan ta indentifikonin si Shën Gjergjin e Kapadokisë e jo për Gjergj Kastriotin).

Pa u thellu më tej në histori, pasi objekt i kësaj është diç tjetër, e asgjë nga këto aspekte historike, etnike, kombëtare, kulturore Arbërore nuk mjaftojnë, e shohikm që ka “bijë” shqipfolësish që më me endje i shërbejnë shkatërrimit e zhdukjes së çdo gjëje Shqiptare në këtë vend.

Edhe këtë radhë institucionet e Republikës së Shqipërisë, e cila e ka detyrë edhe kushtetuese dhe ligjore mbrojtjen e Shqiptarëve të Luginës së Preshevës, ashtu edhe Republika e Kosovës, heshtin, siç historikisht dhe tradicionalisht kanë heshtur.

Para pak kohësh, në një “qilim” organizim fetar privat një “hoxhëpop” i fshatit Rahovicë, mes predikimit fetar kishte deklaru:” Emërtimi shqiptar daton që nga koha e krishterizmit, dhe ne si musliman që jemi nuk duhet ta përdorimi.” Nuk ka nevojë për asnjë koment dhe shtjellim më tej, pasiqë çdo person lehtësisht e kupton.  Në këtë rast kanë qenë prezent një numër i konsiderueshëm i miqëve dhe farefisit të asaj familje. Kam kërku nëse mundesha me gjejtë video-incizim, për ta publiku sesi “hoxhëpopat” e tillë, janë në shërbim kryekëput të Serbisë, por deri më tash nuk kam arritur me gjejtë.

Ky “hoxhëpopi” i quajtur Ismal  H., nga fshati Rahovicë është hoxhë dhe kordinator i Medresesë degës së Sanxhakut në Preshevë.

Vetëm pak ditë pasi para rreth dy vitesh kishin publikuar deklaratën e Dudiqit, në shtëpinë e kulturës në Preshevë, në një rast solemniteti të Medresistëve të Medresesë në Preshevë, kisha shkëputur pjesën ku hoxhë Ismal H, deklaronte propaganda politiko-isislamiko-çetnike, kundër nacionalizmit Shqiptar, ku thoshte:” Islami i kalon kufijt e nacionalizmit. Islami formulën e vetë kundër nacionalizmit, kundër racizmit, kundër nazizmit, kundër komunizmit, kundër të gjitha sistemeve( nënkupto sistemeve demokratike), të cilat shumë shpejt do t’i zhduken…”

. Në të njejtin rast, ishte present edhe Mevludin Dudiq, që në video në pjesë të shkëputur kisha publiku e që masivisht u shpërnda dhe u riposte nga shumë portale të tjera, deklaronte që “ne po bëjmë boshnjakizimin e Luginës së Preshevës, Kosovës…”

Në gusht 2024, Mevludin Dudiqi sërish në Prizren deklaron diç të ngjajshme. As në këtë rast Institucionet respektive të Republikës së Kosovës, qoftë ato të sigurisë e as Bashkësia Islame e Kosovës, asnjë veprim a reagim nuk bëjnë.

Andaj atë që Serbia e humbi me luftë, po përpiqet ta rikthej me isislamizëm. Tashmë Luginën e Preshevës, pothuajse e ka isislamizu, srpskimuslimanizu, boshnjakizu. Sot, faktoriteti i Luginës së Preshevës, është minimalizuar, sa që problemi politik i saj, askund as nuk përmendet.

Kush janë këta “hoxhëpopat” e Luginës së Preshevës!?

Fillimisht, Lugina e Preshevës e në veçanti Karadaku u islamizuam nga pushtimi serb pas 16-18 tetorit 1912, pasiqë në çdo njësi ushtarake të Serbisë, kishte hoxhë. Derisa kriptokatolicizmi ishte dukuri më e përhapura në këtë rajon sesa në çdo rajon tjetër të Trojeve tona. Prandaj sot, shohim që radikalizmi, ekstremizmi i këtyre isislamikëve të Luginës është rrënnjësisht e thellësisht i lidhur me agjenturat e Serbisë.

Si gjatë Luftërave tona Ҫlirimtare e ashtu edhe më pas, Serbia përmes dy-tre fshatrave të Luginës së Preshevës, ka drejtu operacione agjenturore isislamike kundër Republikës së Kosovës. Një ndër këto fshatra është edhe fshati Rahovicë. Grupa e “hoxhëpopave” gjegjësisht e agjentëve islamik të Serbisë të këtij fshati, tashmë pothuajse % për % janë të njohur me emër e mbiemër, e që edhe institucionet tona të sigurisë në Kosovë dhe Shqipëri janë të informuara.

Tradita në shërbikm të isislamit serb, nuk është thjeshtë personale e këtyre individëve. As në rastin e këtij Ismal H. nuk bënë përjashtim. Kontributi i këtyre në shërbim të isislamizimit të Shqiptarëve sipas planeve të Serbisë është e vazhdueshme. Vëllau i këtij Ismal H., quhet Isuf H., i cili është njohur  gjoja si “nacionalist”( edhe pse ne që e kemi njohur, kemi pasur dyshime!). Isuf H., ka qenë i përfshirë si agjent i Serbisë në demostratat e viteve 1989 e mbrapa. I njejti ka qenë i përfshirë edhe në shumë procese të tjera politike, për Pavarësinë e Kosovës-natyrisht në to, kishte detyra të veçanta për Serbinë. Kamuflimi i veprimtarisë së tij( Isuf H.) bëri që shpesh të maskohej sikur ishte puro nacionalist.

Pas viteve 90-ta të shekullit të shkuar, edhe Isuf H., dhe vëllau i tij Ismal H., u përfshi në rrymat vehabiste isislamike të dirigjuara prej Serbisë. Derisa edhe një vëlla i tyre, u përfshi edhe më parë, gjithashtu i lidhur me Serbinë, në aktivitete kriminale ordinere( kontrabandë me drogë) në vendet perëndimore.

Koha kur doli në shesh fytyra e vërtetë ishte Lufta e Kosovës, e plotësisht u dekonspiru në Luftën e UҪPMB-së. Djali i vëllaut të Isuf e Ismal H., ishte mobilizu si pjestarë i UҪPMB-së në  brigadës 115, e quajtur “Karadaku” e më pas “Njazi Azemi-Mjekrra.” Me rënijen e Mjekrrës, pjestari i familjes së Isuf e Ismal H. dezerton. Në rastin e Betejës së Rahovicës 12-15 maj 2001, në fshatin Rahovicë, Isuf H., i frikësuar në palcë, vje në familjen time, ku i bje në “besë” babait tim, që ta shpëtonte nga UҪPMB, sepse i thoshte që e kërkonin për tradhëtinë ndaj Mjekrrës (Njazi Azemit). Sipas Isuf H., atë e akuzonin si udhëheqës të nipit të tij( dezertorit), që kishte gisht në tradhëtinë ndaj Mjekrrës( për herë të parë këto info menjëherë më pas më ishin tregu-pasi ishte largu Isuf H., edhe ashpër kisha reagu.). Edhe pas Luftës së UҪPMB-së, në disa raste djali i vëllaut dhe vetë Isuf H., është përfshirë në spijunimin dhe tradhëtimin e disa veteranëve të UҪPMB-së.

Derisa Isuf H., u martu me vajzën e tezës së tij, e që kjo në atë rast shkaktoi një përplasje dhe papranueshmëri edhe në mesin e popullatës Shqiptare të besimit islam. Derisa filloi edhe konfrontimin me hoxhallarët tradicional në xhamitë e fshatit Rahovicë( këto përplasje u bënë së paku 10-15 vite përpara përplasjeve që do i shihnim më vonë në Kosovë).

Derisa Ismal H., nuk u përfshi në procese politike, por ishte njëri nga “nxënësit” që Serbia dërgoi për në vendet arabe, në vitet e 90-ta, për t’i përgatitur për hoxhallarë vehabist-salafist. Financimi i tij gjatë atij qëndrimi atje, ishte i siguruar, gjithashtu qarkullonin deri thashetheme, e të cilat tërthorazi konfirmoheshin edhe nga familjarët e tij, që merrej edhe me veprimtari kundërligjore në vendet arabe. Një nga mësuesit e Ismal H., siç ai vetë e deklaron, është Muhammad Said Ramadan Al-Bouti, i cili është islamik neo-tradicionalist, që i bashkon 4 shkollat islame sunite dhe besimin ortodoks Ash’arite,e që është kundër ideologjive si sekularizmi, marksizmi dhe nacionalizmi derisa është në një vijë me vehabizmin. Ky është vrarë më 2013 në Damask. Por edhe mësuesit e tij të tjerë ishin të njejtës frymë radikale, ekstreme isislamike si: Wahbah  dhe Muhamad Mustafa al-Zuhayli, Mustafa Dib Al Bugha etj. Për t’u kthyer në Luginë të Preshevës, ku u përfshi si “professor” në Medresenë në Preshevë, e më pas do zgjedhej si kordinator i saj.

Prandaj ato gjëra që në Luginë të Preshevës, agjentët isislamik të Serbisë së paku disa vite e deri 10-15 vite më përpara i praktikojnë, do duhej të na shërbejnë si mësime, që së paku në Kosovë e në Trojet tjera ku kontrolli i qeverive tona(të Shqipërisë dhe Kosovës) janë më në nivel të duhur, të mos tolerohen apo së paku të amortizohen. Prej nga nuk janë rastësore, fyerjet që i bëhen Heronjëve, Dëshmorëve, Flamurit, Kombit, Shenjtës Nënë Terezës etj.

Është ky Islam, që Serbia e përdori për islamizimin e Sanxhakut të Nishit( falë së cilës arriti t’i shpërngulë për në Anadolli, Muhaxherët), e po i njejti islam që nga Serbia u përdorë për t’i isislamizu Shqiptarët e Luginës së Preshevës e më gjerë. Pastaj i njejti Islam që i islamizoi dhe turqizoi, srpskimuslimanizoi dhe boshnjakizoi Shqiptarët nën ish-Jugosllavi, e pasojat janë pa, qindëramijë të dërguar në Anadolli, derisa Sanxhaku i Novi Pazarit e ruajti islamin pasiqë ajo nuk e pengonte Serbinë, por e humbi Gjuhën, Kulturën tonë, të cilat e pengonin. Kështu ndodhë edhe në Luginë të Preshevës, që Serbia i talebanizon, isislamizon, srpskimuslimanizon, boshnjakizon, turqizon, denacionalizon, ua humb shpresën, i shpërngul a dëbon.

Më:15.09.2024

Gjergj – Skender Jashari  i burgosur politik nga  EULEX, për   rastet  e sulmeve kundër policisë dhe xhandarmërisë  së Serbisë në  Dobrosin komuna e Bujanocit. Ky shkrim është  pjesë e  marrur nga  punimi i bërë  gjatë  qëndrimit në  burgimin politik!

Master drejtimi juridiko-penal dhe studime joformale ushtarake.

_____

Preshevapress

PreshevaPress.com | Pjesë nga fjalimi i Ef. Mevludin Dudiq të mbajtur në Preshevë në muajin maj të vitit 2018 gjatë një aktiviteti të Medresesë së Luginës, e… | Instagram

La Gazetta di Puglia (1927) / Biseda ekskluzive me Armando Brasinin, arkitektin e Tiranës së Re të zgjedhur nga Ahmet Zogu

Drini.us
-
0
La Gazetta di Puglia (1927) / Biseda ekskluzive me Armando Brasinin, arkitektin e Tiranës së Re të zgjedhur nga Ahmet Zogu

Pamja e përgjithshme e sheshit të Ministrive në projektin madhështor të Armando Brasinit — Burimi : La Gazetta di Puglia, e diel, 22 maj 1927, faqe n°3

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 15 Shtator 2024 

“La Gazetta di Puglia” ka botuar, të dielën e 22 majit 1927, në faqen n°3, bisedën ekskluzive me Armando Brasinin, arkitektin e Tiranës së Re të zgjedhur asokohe nga Ahmet Zogu, të cilën, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar : 

Qeveria e Ahmet Zogut për rilindjen e Shqipërisë

Tirana e re e madhe në konceptimin e mrekullueshëm të Armando Brasinit

Biseda me artistin e madh

Pallati presidencial në Tiranë. Pamje perspektive — Burimi : La Gazetta di Puglia, e diel, 22 maj 1927, faqe n°3

Pallati presidencial në Tiranë. Pamje perspektive — Burimi : La Gazetta di Puglia, e diel, 22 maj 1927, faqe n°3

Romë, 21 maj. 

Armando Brasinit – arkitektit princëror, që zotëron më së shumti sensin e romanizmit dhe dhe se Duçe denjoi një përkufizim lapidar, për t’ia treguar Fatit të Italisë perandorake si interpretuesin e përsosur, ndër bashkëkohësit kryesorë të fuqisë rilindëse trashgimtare në artin arkitekturor – Presidenti i ri i Republikës së Shqipërisë, Gjeneral Zogu, i besoi detyrën për t’i dhënë një gjurmë të shkëlqyer qytetërimi italian kryeqytetit të ri të shtetit të tij. 

Tirana e ardhshme, ashtu siç duket në vizionin e konceptuar nga Brasini, do të jetë e denjë për shprehjen më të madhe artistike të Italisë së re, të Italisë së Musolinit. 

Artisti i shquar na priti, me dashamirësi të hapur dhe gazmore, në studion e tij në “Via dei Prefetti”, ku shkëlqejnë dritat e artit me vlera të pallogaritshme. Dhe duke na treguar planin dhe vizatimet madhështore të veprës madhështore romake që do të nisë pas pak ditësh në kryeqytetin shqiptar, ai na tha : 

— Kam ndjesinë se i kam dhënë projektit tim një prekje italiane, duke marrë frymëzim nga stili thjesht fashist, domethënë kthjelltësia dhe madhështia të kombinuara, pa pretendime arkitekturore. 

— Do të dëshironit të na shpjegoni, profesor, në detaje projektin tuaj, për të cilin tashmë kemi një vizion të shkëlqyer ? 

— Shikoni. Ndërtesat kryesore përbëhen nga dy portikë pallatesh, të cilat formojnë hyrjen kryesore të Sheshit të Qeverisë në Tiranë. Këto dy ndërtesa janë më në harmoni me Tiranën e vjetër; dhe, megjithëse janë thjesht italiane, ato harmonizohen me xhamitë e afërta. Kështu integrohet pak orientalizëm. 

Pjesa e brendshme e sheshit përbëhet nga ndërtesa, ndër të cilat më luksozet janë ato të destinuara për Senatin dhe Parlamentin, ndërtesa të lidhura me një hark triumfal që të çonjnë në rrugën e madhe që të çon në Pallatin Presidencial. 

— Ndërtesa dominuese, edhe për anën piktoreske, siç duket në vizatim. 

— Pallati Presidencial, në fakt, vazhdon Brasini – qëndron mbi një kodër dhe përbëhet nga një portik madhështor me kolona dorike 15 metra të larta. Në portikun e përmendur, një lozhë e vogël e përbërë nga harqe të vogla plotëson çatinë dhe kurorën. Pranë portikut dy ndërtesa masive e lidhin atë; këto ndërtesa janë zbukuruar me dy fitore që simbolizojnë horizontet e reja shqiptare të parë nga Ahmet Zogu. Mes dy godinave dhe sheshit ndodhet rruga që lidh Pallatin Presidencial me vetë sheshin; dhe ajo rrugë do të jetë afërsisht një kilometër e gjysmë e gjatë dhe do të jetë e rrethuar nga kopshte dhe kazerma me palestra për arsimin ushtarak. Prandaj do të jetë një kompleks me të vërtetë madhështor ! Sheshi – siç e thashë tashmë – do të ketë formën e një guacke dhe do të rrethohet me harqe të thjeshta, në stilin e një ujësjellësi romak, me hapje më të mëdha në hyrje të rrugëve. 

— Cilat janë ndërtesat e tjera të shquara nga pikëpamja arkitekturore dhe dekorative ? – e pyetëm ne. 

— Ndërtesat ministrore — u përgjigj bashkëbiseduesi ynë i shquar. — Ato kanë të njëjtën arkitekturë : një derë monumentale, e cila nga një distancë do të japë vizionin e shumë tempujve të bashkuar, duke i dhënë vetë ndërtesave dinjitet të madh dhe duke paraqitur një formë ventilatori, që do të ketë një gjerësi prej 300 metrash dhe një thellësi afërsisht 170 metra. 

— Ne nuk mund të mos shprehim admirimin tonë për konceptimin dhe stilin tuaj arkitekturor mbi të cilin bazohet puna e madhe që ju është besuar. 

Shtojmë se konceptimi dhe stili, duke kujtuar traditat romake, nuk preken nga asnjë plagjiaturë, janë me origjinalitet të padiskutueshëm dhe – siç deklaroi vetë arkitekti Brasini – janë për shkak të frymëzimit që artisti i madh romak tërheq vazhdimisht, me admirim të përkushtuar, nga interpretimi i artit të tij në këtë romanizëm fashist të ripërtërirë. 

— Me besimin më të zjarrtë, të pandryshueshëm, gjithmonë me urdhrat e Duçes së dashur ! – përfundoi plot entuziazëm arkitekti Brasini. 

Alessandro Conte

* Aurenc Bebja, Francë. (Blogu © Dars (Klos), Mat – Albania), https://www.darsiani.com/la-gazette/la-gazetta-di-puglia-1927-biseda-ekskluzive-me-armando-brasinin-arkitektin-e-tiranes-se-re-te-zgjedhur-nga-ahmet-zogu/.

Portret artisti: me rastin e hapjes së Ekspozitës Personale të Sylë Mujajt

Drini.us
-
1
Portret artisti: me rastin e hapjes së Ekspozitës Personale të Sylë Mujajt
Nga: Shefqet Dibrani
___
Portret artisti: SYLË MUJAJ, piktor
Me rastin e hapjes së Ekspozitës Personale
(15.09.2024 – 29.09.2024 / Via Carzo 1, CH – 6900 Paradiso)
___
Sylë Mujaj (1958), u lind në fshatin Dukaivë, Rugovë, komuna e Pejës në Kosovë. Shkollën fillore e mbaroi në vendlindje, të mesmen në Pejë. Studimet e larta, në Fakultetin e Bujqësisë në Prishtinë, Dega inxhinier i agronomisë. Sa ishte student, në vitin 1981 është arrestuar dhe dënohet me 10 vjet burg.
Pëveç burgut hetues në Prishtinë të tjerat i ka vuajtur në burgun famëkeq të Nishit në Sërbi. Me ndihmën e Amnesty Internacional dhe Komitetit të Helsinkit në vitin 1990, lirohet nga burgu. Dhe po atë vit ka emigruar në Zvicër duke u vendosur në Lugano, kantoni Ticino.
Sylë Mujaj, është ndërë të rrallët të burgosur politik që dhembjen, vuajtjen, dhunën fizike, si dhe atë psikike, arriti t’i shndërroj në art letrar dhe në art figurativ. Tashmë ai është bërë njëri nga emrat e respektuar, punimet e tija gjigante, sidomos ato në mozaik i kanë dhënë kuptim artistik emrit dhe krijimeve të tija të cilat për kah madhësia shprehin me shumë indikacion atë lirinë e munguar sa kishte vuajtur burgun dikur. Poezinë e tij e kam trajtuar vite më parë, portreti e tanishëm do ta përkufizojë, kryesisht në kornizat e krijimtarisë artistike.
Sylë Mujaj, kur ishte në burgun e Nishit në Sërbi, ishte “I mbyllur në mes të betonit dhe hekurit”, dhe natyrisht përreth i rrethuar me rrethoja të hekurta. Këtë mënyrë jetese, ai e mbijetoi falë afinitetit poetik dhe prirjes artistike që kishte për të vizatuar. Duke vizatuar dhembjen ai i jipte shpresë shpirtit dhe lirikave. Pra poezia dhe arti figurativ e kanë shpëtuar Sylë Mujajn, dhe vetëm ato e kanë përshkruar saktësisht e artistikisht botën e brendshme të krijuesit e cila kurohej nëpërmesë krijimtarisë letrare dhe artit figurativ duke shperthyer si “Lulja në beton”, përsëritet ky element figurativ i burgut i kthyer në art.
Piktori Sylë Mujaj, ka ekspozuar punimet e tij në disa ekspozita individuale të cilat i ka hapur në Zvicër e në Itali, prandaj nga viti 1996-1997, pikturat dhe vizatimet e tij janë ekspozuar në:
EKSPOZITAT NGA SYLË MUJAJ
• 1992 – “Simpozium Ndërkombëtar” në Lugano.
• 1992 – “Psikologjia e burgjeve jugosllave”, ekspozita në Basel .
• 1993 – “Pas hekurave”, Art-Atelier në Roveredo.
• 1994 – Ekspozitë Etnografike në “Université Populaire Albanaise”, Geneve.
• 1995 – “Njohje”, Zürich.
• 1996 – “Psikologjia e burgjeve në burgjet jugosllave”, ekspozita në Bolzano.
• 1997 – “Ekspozitë Etnografike, Pyrography dhe Kostumografi”, Zürich.
• 1998 – Autor i librit “Njerëz Numër”.
PO ASHTU EDHE KËTO EKSPOZITA:
• 2001, në Milano (I), Në ekspozitën “Bardh e Zi” për Kosovën në Qendrën Zvicerane të Milanos.
• 2007 – Iragna/Ticino, Organizuar nga Shoqata Shqiptaro-Zvicerane.
• 2007 – Pejë, gusht 2007. Ekspozitë individuale.
• 2024 – Paradiso /Ticino. Ekspozitë individuale.
Etj. etj.
• 1994 – 2024, Sylë Mujaj, ishte organizator, koordinator i Sipoziumeve, ekspozitave dhe manifestimeve të shumta. Pjesëmarrës në TV emisione dokumentare. Fitues i disa mirënjohejve dhe shpërblimeve nga Organizata, Institucione dhe shoqëri të ndryshme.
Mozaiku i biografisë së Sylë Mujajt, përpos vizatimit dhe poezisë, përplotësohet me shkrime të tjera nga fusha e publicistikës, analiza dhe studime të tjera. Në fushën e artit pamor, Sylë Mujaj ka shkëlqyer më shumë, sepse me vizatime ka portretizuar fytyrat e të tjerëve, personalitete të njohura nga kultura, historiografia dhe lufta e UÇK-së, dhe bashkë me krijimet tjera artistike nga fusha e etnografisë e arkeologjisë, është kompletuar personaliteti i tij intelektual. Ky angazhim shumëdimensional e i gjithanshëm e kanë bërë protagonistin e këtij portreti, shumë të pranueshëm, parë nga këndvështrime të ndryshme.
Edhe ekspozita individuale në Shtëpinë e Arteve, Via Carzo 1, 6900 Paradiso në Zvicër, e cila është e hapur nga 15 – 29 shtator 2024, është në funksion të afirmimit artistik të autorit, po më shumë të artit që krijon Sylë Mujaj, të cilin e urojë me pasë sukses!…
St. Gallen, 15 shtator 2024.
Shefqet DIBRANI
Legjenda: 15-29 settembre: Mostra Syle Mujaj

Mevludin Dudiq pjesë e mekanizmit që sërish aktivizohet për deshqiptarizimin e Luginës së Preshevës

Drini.us
-
0
Mevludin Dudiq pjesë e mekanizmit që sërish aktivizohet për deshqiptarizimin e Luginës së Preshevës

Blerim Latifi, Prishtinë

Nuk është viti 1912. As viti 1930. As viti 1945. Është viti 2024.Në mes të Preshevës, në një sallë të mbushur plot, një hoxhë çohet dhe u thotë të pranishmëve: Ne nuk jemi shqiptarë, ne jemi muslimanë! Qe qysh ringjallet mekanizmi i moçëm, mekanizmi i cili përmes bashkëpunimit të hoxhallarëve me organet e shtetit serb, i pat asimilu në boshnjakë krejt shqiptarët e Sanxhakut të Novi Pazarit dhe një pjesë të madhe të shqiptarëve në Mal të Zi. Sot i njëjti mekanizëm është aktivizu për ta deshqiptarizu komplet Luginën e Preshevës.
Shqiptarët e njohin mirë hunin e UDB’s, por fare pak inxhinieringun e saj kulturor.
___
Marrë nga profili në fb i Profesor Blerim Latifit
1...748749750...1,785Faqja 749 nga 1,785