Aurel Dasareti, ekspert i shkencave psikologjike-ushtarake, SHBA
Një shqiptaro-amerikan, inxhinier në pension, me prejardhje nga Shkodra (farefis) më pyeti:
“Aurel, dua të dëgjoj mendimin tënd, mbi çfarë është themeluar Big Brother dhe a është i përshtatshëm për kulturën tonë? Kush po e shfrytëzon këtë çmenduri për të larguar vëmendjen e popullsisë nga problemet shumë dramatike me të cilat përballet Shqipëria, Kosova dhe viset tjera shqiptare?
Unë iu përgjigja me disa fjalë të mërzitshme:
Big Brother është një koncept holandez i realitetit televiziv i vitit 1999, i themeluar nga një shakaxhi, por emision televiziv jashtëzakonisht i popullarizuar në trojet shqiptare, ku një numër i konsideruar pjesëmarrësish (djem dhe vajza speciale 35-55 vjeçare) me probleme psikike të natyrës serioze, duhet të qëndrojnë në një shtëpi (publike) të përbashkët për 100 ditë. Dhe, kamera televizive i ndjek se çka bëjnë edhe në nevojtore, non-stop. Gjatë kësaj periudhe, teleshikuesit pervers, përfshirë edhe prindërit krenarë të pjesëmarrësve, i lënë të gjitha punët e tjera që janë të rëndësishme për të mbijetuar, ulen në divan dhe me orë të tëra, rregullisht, i shikojnë të adhuruarit e tyre se me kënd flenë, cili/cila është më cullak/cullake, kush me cilin-cilën dashurohet e përqafohet dhe sa orë zgjatën besnikëria-dashuria, kush dhe cili ia vjedhë tjetrit të dashurën, a flenë një-dy apo tre në një krevat, cili (cila) i ka fjalët dhe sjelljet më të pista (…) brohorisin dhe duartrokasin për heroin e tyre, dhe duhet të votojnë pjesëmarrësit (banuesit e shtëpisë publike) që dalin jashtë kësaj shtëpie të famshme derisa njëri/njëra të mbetet fitues. Ata duhet të kenë turp nga vetja…
