Ka një keqkuptim të madh që qarkullon prej vitesh: idenë se, po t’i vësh fëmijës një emër arab, turk, grek, latin apo çfarëdo të huaj – vetëm pse një hero historik e ka pasur atë emër – ke bërë nderim. Në fakt, është e kundërta.

Heronjtë nuk janë nderuar për emrin që mbanin, por për veprën që bënë.

Nëse ne e shpërndajmë thelbin e sakrificës së tyre dhe e reduktojmë në një emër të huaj, atëherë e kemi keqkuptuar krejt konceptin e nderimit.

Nëse heroizmi matet me emra, atëherë – para çdo heroi – duhet të nderojmë gjeneratën e gjyshave dhe prindërve tanë që na vunë neve emra shqip. Ata kuptuan intuitivisht detyrën që sot shumë e harrojnë: ndërtimin e një brezi që mban kulturën dhe identitetin e vet në ballë, jo në fund të listës.

Shembulli i Azem Bejtës

Azem Bejta u nderua për trimërinë, luftën, sakrificën, për faktin që e mbajti këtë tokë me pushkë.

Por emri “Azem” është arabisht.

S’ka nevojë ta kopjojmë emrin e tij për ta nderuar. Përkundrazi: ne e nderojmë Azemin më së miri duke bërë atë që ai luftoi ta mbrojë – identitetin tonë.

Heroizmi i tij ishte me pushkë.

Heroizmi ynë sot është kulturor.

Heroizmi ynë është t’i vendosim fëmijëve emra shqip, të pastër, të rrënjosur, që e mbajnë gjallë atë që ai mbrojti.

Edhe emrat “Skënderbeg” dhe “Gjergj” janë të huaj

Është e rëndësishme të thuhet qartë:

“Skënderbeg” është titull turko-grek.

“Gjergj” është emër greko-latin.

Mospreferimi i këtyre emrave nuk është mungesë respekti për heroin. Përkundrazi:

është respekt i thellë për kauzën e tij.

Skënderbeu nuk luftoi për t’i vënë shqiptarët në radhë pas një kulture tjetër – ai luftoi që ky popull të mbijetonte me fytyrën e vet.

Kombin e nderojmë më shumë se individët

Heronjtë u flijuan për një ideal më të madh se vetja: kombin.

Dhe kombin nuk e ndërtojnë vetëm monumentet – e ndërton kultura e përditshme, zakonet, gjuha, dhe po: edhe emrat.

Një popull që ua jep fëmijëve emrat e veta, është popull që e ka kuptuar se identiteti mbahet me vepra të vogla, të përditshme, të vazhdueshme.

Nuk nderohet Azemi duke i thënë fëmijës “Azem”; nderohet duke i vënë një emër shqip dhe duke e mësuar fëmijën t’i qëndrojë besnik kulturës së vet.

Nuk nderohet Skënderbeu duke riprodhuar emrin e tij të huaj; nderohet duke e ruajtur kulturën për të cilën ai dha jetën.

Nuk nderohen heronjtë duke u bërë kopje pa mendim të emrave të tyre të importuar; nderohen duke e forcuar atë që ata luftuan ta ruajnë: rrënjët tona.

Ka shumë mënyra për të nderuar kombin – por një nga më të fuqishmet është kjo:

T’i japësh fëmijës një emër shqip.

Është akt i thjeshtë, i heshtur, por i pamatshëm në peshë.

Është vazhdimësi.

Është identitet.

Është besë ndaj brezave të kaluar dhe obligim ndaj brezave që vijnë.