“Shërohu, bija ime, jo nga dashuria, por nga boshllëku që e ke ngatërruar me dashurinë.”
Ka diçka që shumë gra e mbajnë brenda vetes pa arritur t’i japin një emër: një lloj urie emocionale, një dëshirë e thellë për t’u zgjedhur, për t’u parë, për të qenë më në fund “ajo më e rëndësishmja” për dikë.
Dhe kur këtij boshllëku apo dëshire të munguar nuk i njihet kuptimi i vërtetë, ajo që duket si dashuri, është në fakt thjesht një mënyrë për të mbushur atë që të mungon brenda vetes.
Është sikur zemra jote të ketë qenë e ftohtë që fëmijë dhe ti kërkon një batanije a një mbulesë kudo, s’ka rëndësi nëse është e pistë apo e grisur, gjithsesi ti mendon se aq do të mundet të të ngrohë disi.
Por kur fillon dhe vëren me kujdes çfarë është kjo lloj ndjesie në të vërtetë, kur fillon të kujdesesh për atë të ftohtë të brendshëm që të ka mbërthyer prej mungesës së dashurisë, nuk do të pranosh më çdo lloj mbulese sikurse nuk do të pranosh më çdolloj përqafimi nga kushdo.
Mëson ta endësh vetë “batanijen” tënde, me dashurinë tënde, me respektin tënd, me praninë tënde për veten tënde.
Të shërohesh nuk do të thotë të bëhesh e fortë e të durosh të ftohtin. Do të thotë të ndalosh së dorëzuari veten tek ai që nuk di të të mbështesë, të mos i japësh as trupin, as shpirtin e as mendjen të parit që të thotë dy fjalë të bukura.
Do të thotë t’i japësh fund pritjes së pafundme që dikush të vijë e të të japë atë që ti vetë duhet të fillosh të ndërtosh për veten tënde. Shumë gra, apo dhe burra kthehen në “lypsarë” dashurie pikërisht prej mungesës së saj e përfundojnë gjithnjë me shpirt të thyer.
Kur dashuria vjen sepse vjen një ditë për këdo, vjen pikërisht kur ti je mirë dhe në harmoni me veten tënde. Ajo dashuri nuk dhemb, nuk kërkon prova, nuk ndëshkon pavarësinë tënde, nuk kërkon asgjë në këmbim.
Ajo dashuri është zgjedhje, jo nevojë, është gëzim, jo ankth. E mbi të gjitha është të qenit dy njerëz në një shpirt të vetëm.
Përshtati shqip Ervina Toptani, shkrimtare, Vjenë
