Me decenie është mbjellë urrejtje kundër të krishterëve — sidomos kundër shqiptarëve të besimit katolik — nga BIK-u i Naim Tërnavës dhe një numri të konsiderueshëm hoxhollarësh.
Janë përbuzur figura të mëdha kombëtare, vetëm pse mbanin emër të krishterë. Janë fyer motra tona, janë mohuar vëllezërit tanë të gjakut, vetëm pse mbajnë kryqin.
A ka fashizëm më të shëmtuar sesa kur i thua një shqiptari: “Për t’u bërë katolik, duhet të bëhesh shka”?
Kur gojëtarët e injorancës thonë: “Fshije gruan pas shkaut, mos ta shohë katoliku”?
Kur për një simbol të krishterë, apo një kafshë shtëpiake si derri, shpërthen arroganca primitive si prej shpelle?
Po, ne e mbajmë kryqin hapur. Sepse nuk jemi më të nënshtruar. Sepse për ne, kryqi është paqe, dashuri dhe sakrificë.
Sepse e dimë mirë: ti mund të jesh i mirë vetëm deri aty ku e fsheh kryqin para tyre. Ndërsa ata lejohet të betohen në katër çitape, në Muhamed e në Kuran, pa u paragjykuar nga askush.
Ne të rikthyerit duam të ua mësojmë sytë me praninë e Krishtit.
Jo për urrejtje. Por për të thënë me qetësi: edhe kjo është kultura shqiptare, që u përndoq, u mohua, por nuk vdiq.
Ne nuk predikojmë xhihad. Nuk edukojmë fëmijët për akte terrori.
Ne thërrasim për dije, arsim dhe dashuri ndaj kombit.
Luftojmë për barazi për gratë e vajzat tona — ndërsa pala tjetër thirret në libra të mykur, ku femra quhet arë për t’u shkelur me këpucë e zbathur.
Ne nuk legjitimojmë epshe me 72 hyri.
Ne i kushtojmë rëndësi shpirtit — jo pallës.
Dhe sot, një kor i tërë, mes tyre edhe pseudointelektualë, na sulmojnë për “përçarje”.
Na barazojnë me shpellarët agresivë vetëm pse kemi guximin të themi: stop islamit politik, stop ideologjive që na shkatërrojnë nga brenda.
Ironi e dhimbshme! I njëjti fjalor përdorej nga jugokomunistët kundër rinisë atdhedashëse.
Edhe UÇK-në, dikur, shumë e quanin “rrezik për kombin” — e sot të gjithë e duan.
Ashtu do ndodhë edhe me ne: një ditë do jemi mijëra, por s’do kërkojmë lavdi për emrat tanë, vetëm fitoren e kauzës sonë kombëtare.
