Ultimatumi që mund të ndryshojë botën!
Bota nuk është më në një moment tensioni.
Është në një pikë vendimi.
Deklaratat e fundit nga Donald Trump nuk janë thjesht retorikë politike.
Janë sinjal force, presioni dhe afati. 
Irani, nga ana tjetër, ka ndërprerë komunikimin e drejtpërdrejtë me SHBA.Jo sepse nuk ka çfarë të thotë, por sepse është futur në një spirale frike, presioni dhe llogaritjeje të gabuar.
Negociatat nuk kanë ndalur.
Kanë ndryshuar formë.
Nga tavolina direkte, në korridore të ndërmjetësve.
Kjo do të thotë vetëm një gjë:
Palët nuk i besojnë më njëra-tjetrës, por ende kanë frikë nga përplasja.
Dhe pikërisht kjo është faza më e rrezikshme.
Irani sot nuk është vetëm një shtet në konflikt.Është një sistem që ka humbur ekuilibrin mes arsyes dhe ideologjisë.
Kur një regjim vepron më shumë nga frika sesa nga logjika,
bëhet i paparashikueshëm.
Dhe kur bëhet i paparashikueshëm, bota fillon të reagojë jo me durim, por me forcë.
Trump, në këtë moment, nuk paraqitet si negociator klasik.Por si një lider që vendos vijë të kuqe dhe kërkon rezultat.
I fortë në qëndrim.
I hapur për marrëveshje.
Por i gatshëm për përshkallëzim.
Kjo është filozofia e tij:
Paqja përmes presionit maksimal.
Dilema është e thjeshtë, por e rëndë:
Një marrëveshje e vështirë sot, apo një përplasje që mund të dalë jashtë kontrollit nesër.Sepse historia na ka mësuar një gjë:Konfliktet nuk shpërthejnë kur ka tension, por kur mungon besimi.
“Më mirë një fund i tmerrshëm, se një tmerr pa fund.”
“Paqja nuk mbahet me fjalë, por me balancë force dhe arsye.”
“Kur dialogu dobësohet, zhurma e luftës afrohet.”
Si vëzhgues, kjo është ajo që shoh:Nuk jemi para një lufte të pashmangshme.
Jemi para një prove të fundit të diplomacisë.
Nëse kjo dështon, bota nuk do jetë më e njëjta.
Jo vetëm në Lindjen e Mesme, por në çdo cep ku tensionet presin një shkëndijë.
Morali është i thjeshtë:Bota nuk shpëtohet nga ekstremet.
As nga frika.
As nga arroganca.
Shpëtohet kur forca dhe arsyeja ecin bashkë.
Dhe sot, më shumë se kurrë, civilizimi varet nga ky ekuilibër.
