“Kur kryetari mat fenë, por harron atdheun”
Deklaratat e një kryetari komune që merr guximin të etiketojë qytetarët dhe aktivistët si “pa din e pa iman” nuk janë vetëm të papranueshme – janë dëshmi e një mendësie të vjetruar, të rrezikshme dhe thellësisht përçarëse.
Një zyrtar publik nuk është hoxhë, as gjykatës i ndërgjegjes së qytetarëve.
Ai është i zgjedhur për të shërbyer – jo për të shpërndarë etiketa fetare si në pazar.
Kur një përfaqësues i shtetit fillon të flasë me fjalor oriental për një lëvizje atdhetare, atëherë problemi nuk është te Lëvizja – por te vetë ai që e ka humbur busullën.
Sepse Lëvizja e Deçanit nuk matet me “din” e “iman” – por me atdhe, me tokë dhe me identitet.
Dhe le të jetë e qartë:
Ne nuk kemi as din as imamë – ato ua kemi falur talibanëve shqipfolës.
Por Drinin nuk e falim. As Ibrin. Asnjë pëllëmbë të këtij vendi.
Ironia bëhet edhe më therëse kur kujtojmë se në këtë realitet absurd, figura si Shefqet Krasniqi shpallen “me kontribut kombëtar”, ndërsa aktivistët që mbrojnë identitetin dhe shtetin etiketohen si pa fe.
Pra, kush është problemi këtu?
Ata që duan ta mbajnë shtetin laik dhe kombin mbi gjithçka – apo ata që duan ta kthejnë diskursin publik në një ligjëratë xhamie?
Metaforikisht, kjo është si një njeri që, në vend se të ndërtojë urë mbi Drini, mundohet të ndërtojë mur mes njerëzve – duke i ndarë në “me iman” dhe “pa iman”.
Dhe në fund, një mesazh i qartë nga Dega e Mitrovicës:
Mitrovica është Deçani.
Deçani është më shumë se një komunë – është ide.
Dhe kjo ide nuk matet me fe, por me gjak, sakrificë dhe identitet.
Sepse kush merret me fenë e tjetrit, zakonisht ka harruar detyrën ndaj vendit të vet.
