Kreu Blog Faqe 737

Porosia e zarfit të zbrazët në romanin e Buxhovit “Lufta e fundit e Bashkim Kosovës”

Drini.us
-
0
Porosia e zarfit të zbrazët në romanin e Buxhovit “Lufta e fundit e Bashkim Kosovës”
Nga Ramadan Musliu
___
o Jusuf Buxhovi: “Lufta e fundit e Bashkim Kosovës”, roman. Botoi “Faik Konica”, 2011.
___
Periudha e fundit e zhvillimeve letrare shquhet për prirjet e fuqishme transformuese, me theks të veçantë në zhanrin e romanit. Ky transformim i brendshëm i zhanrit, që ndodh për shkak të ndryshimeve thelbësore socio- historike dhe socio – kulturore, gjen shfaqjen më të plotë në procesin e konkretizimit të rrëfimit e që, thënë më ndryshe, vjen si pasojë e pranisë së jetës në rrëfim, profilizimit të karaktereve të personazheve dhe përgjithësisht mbizotërimit të empirisë të të gjitha llojeve, duke filluar nga kjo e jetës së përditshme e deri te empiria historike dhe etnopsikologjike të njeriut tonë. Në këtë proces të transformimit shpesh e më shpesh ndodh që autorët t’i kthehen dokumentaritetit, por jo edhe përfoljes së tij, por duke e funksionalizuar atë, duke e shndërruar në një apokrif artistik.
Hapja e rrëfimit në të njëjtën kohë ka mundësuar që të behën përkime përvojash edhe me artet e tjera. Kur është fjala për romanin mund të themi lirisht se hetohet një kthim i dukshëm nga absorbimi i teknikave të filmit, qoftë përmes përdorimit të teknikës së copëzimit të rrëfimit apo edhe të montazhit, ku sprovohet aftësia e shkrimtarit për manipulimin me kohën e rrëfimit dhe hapjen ndaj perspektivave dhe aspekteve narrative. Kjo ka bërë që amplituda e romanit të sotëm të jetë tejet e gjerë, duke filluar nga kufijtë ekstremë, përpjekja për trivializimin e formave të zhanrit, çfarë do të ishte tipi i romanit – paskuinë, pastaj romanit – pamflet, për të pasur një shtrirje nga hapësirat e reja të prozës romanore , siç ndodh me veprat romanore të Ramadan Hazirit, Ardian Haxhajt, Gëzim Aliut, Anton Ndrecajt, Drenushe Zajmit, e sidomos romanit më të ri të Jusuf Buxhovit, “Lufta e fundit e Bashkim Kosovës.
Teksti dhe konteksti
Romani i Jusuf Buxhovit, “Lufta e fundit e Bashkim Kosovës” është një rrëfim që tematizon empirinë e realitetit aktual. Mirëpo nuk është vetëm aktualiteti i temës dhe rrethi i referencialitetit vlera dominante e tij ngase kemi të bëjmë me një rrëfim kompleks, me një roman që dallohet edhe për strukturën e veçantë kompozicionale, me teknikat narrative që ndryshojnë edhe nga proza e tij e përparshme, sikundër edhe nga trendët aktuale në zhanrin e romanit. Pra në spikamë është teknika e rrëfimit, që kur bashkëdyzohet me peshën e temës dhe aktualitetin e referencave e fuqizon këtë vepër brenda zhanrit të vet.
Objekt i tematizimit të romanit është jetëshkrimi i një sportisti, Bashkim Kosovës, një boksier me një karrierë brilante kombëtare dhe ndërkombëtare. Jeta e boksierit, që nga fëmijëria, vrasja e prindërve nga shërbimet sekrete serbe, odieseada e tij që nga jeta në jetimore, kthimi ne vendlindje, formimi prej sportisti dhe ndërtimi i një karriere brilante, pengesave të shumta nga politika serbe, angazhimi i tij në jetën gazetareske e politike, burgosja dhe në fund, vrasja – përbën boshtin syzheik të romanit. Bashkë me zhvillimin e veprimit autori është përkujdesur në ndërtimin e një konteksti më të gjere politik, social, etik, kulturor e sportiv që e karakterizon një periudhë brenda të cilit vepron kryeprotagonisti.
Nga konteksti politik lexuesit do të kuptojnë se fjala është për një personazh që përfaqëson brezin e tretë të një familjeje të përndjekur nga strukturat e pushtetit serb, siç ka vepruar edhe me të gjitha familjet e mëdha në Kosovë. Duke e kontekstualizuar personazhin brenda një ambienti socio-politik ai jep një tablo të gjerë të zhvillimeve politike sa rrëfimit pothuajse i jepen atributet e romanit politik. Jusuf Buxhovi, për dallim nga shumë autorë të tjerë që merren më këtë tematikë, rindërton vetëm një kontekst politik, duke mos kaluar në rrafshet e alegorizimit apo edhe të ironizimit të njerëzve konkretë nga jeta e përditshme dhe nga empiria e përditshme, duke i dhënë romanin rolin e një instrumenti për qërim të llogarive më një kohë dhe akterët e asaj kohe dhe gjithnjë të vështruar nga një prizëm personalizues. Në romanin “Lufta e fundit e Bashkim Kosovës” kemi vetëm një kontekstualizim të personazhit brenda një rrafshi politik aktual, duke e lënë atë të veprojë dhe të zhvillohet sipas ligjësive të rrëfimit romanor dhe të botës së fiksionit, çfarë është e domosdoshme për atë që nuk do ta bëjë veprën e vet artistike pamflet politik.
Shenjat e realitetit
Romani “Lufta e fundit e Bashkim Kosovës” përbëhet nga tri pjese dhe “Shtojca”, si pjesë përmbyllëse e rrëfimit. Që të tri pjesët dallohen për formën e diskursit. Pjesa e parë e romanit, që duket si një ekspozicion, është një rrëfim nga perspektiva e narratorit të gjithëdijshëm, ku bëhet “prezantimi” i shenjave të biografisë. Nga kjo pjesë mësojmë jetëshkrimin e kryeprotagonistit Bashkim Kosova, ku ai na del se është trashëgimtar i një familjeje me tradita feudale, e cila është nën një presion të vazhdueshëm nga okupatori serb. Babai i kryeprotagonistit të romanit, Naim Kosova, një përfaqësues i një familjeje me traditë nga Prishtina, si pilot – kapter i armatës jugosllave, vritet nga shërbimet e caktuara sekrete serbe. Po të njëjtën ditë në një aksident trafiku i vritet edhe e ëma, Marija Paleviq, e bija e një avokati kroat me origjine arbresh nga Zara dhe motra e gjeneralit Josip Paleviq. Pas vrasjes së prindërve Bashkimi mbetet, së pari nën përkujdesjen e institucioneve shtetërore më nje status special të të birit të ish ushtarakut, që pastaj të mbetet nën përkujdesjen e familjarëve të tij në Prishtinë. Gjatë shkollimit të hershëm ai zbulon talentin e tij për sport dhe duke iu përkushtuar boksit arrin të ndërtojë një karrierë të suksesshme prej sportisti me renome botërore. Duke qenë fitues i shumë medaljeve, që nga e arta e lojërave olimpike, të argjendtës si nënkampion botëror, ai bëhet idhull i rinisë kosovare dhe shenjë e identitetit të një lëvizjeje që shpie nga ideja mbi “bashkimin nacional”, që buron edhe nga emri dhe mbiemri i tij. Si tillë ai behët objekt i persekucionit të pashembullt të të gjitha strukturave etatiste serbe.
Pjesa e dytë e romanit është kryesisht një tekst i karakterit dokumentar. Në të janë përfshirë pjesë nga “reportazhet”, “fejtonet” dhe “artikujt”, të shpeshtën denigrues nga shtypi serb (gazetat “Politika”, “Veçernje novosi”, “NIN”, “Politika ekspres”, “Jedinstvo” etj) dhe ato favorizuese të gazetës së përditshme “Rilindja” të Prishtinës. Shkrimet e gazetës “Rilindja” janë dëshmi e zhvillimeve jo vetëm sportive, por edhe kulturore, intelektuale dhe politike në Kosovë gjatë periudhës së viteve të ‘80 – ta, që shpijnë deri në krijimin e një lëvizjeje gjithëpopullore për Kosovën shtet, çfarë ishte ajo e prirë nga LDK në vitin 1989, jashtë koncepteve ideologjike marksiste – staliniste.
Krahas një përfytyrimi pozitiv që krijohet nga dokumentariteti i “dëshmive” shqip të gazetës “Rilindja”, autori përmes teksteve që janë nga burimësia e medieve beogradase, arrin të plotësojë “dosjen e urrejtjes”, e cila asocionon traditën e gjatë të makinerisë propagandistike serbe, e filluar nga mesi i shekullit të nëntëmbëdhjetë, me “Naçertanien” e Garashaninit, e plotësuar me shumë projekte gjenocidale (V.Gjorgjeviq, Moleviq, Andriq, Çubrilloviq, marrëveshja serbo – turke për shpërnguljen e shqiptarëve në Turqi), Memorandumi i ASHA-s, etj. do të shpie deri te gjenocidi i fundviteve të nëntëdhjeta në Kosovë.
Autori me shumë sukses pajton dokumentaritetin me fiksionin, duke arritur që më një forcë artistike të krijojë iluzionin e fuqishëm artistik të dokumentit.
Ndërkaq pjesë e tretë e romanit është një rrëfim në vetën e parë, ku kryeprotagonisti “pasqyron” jetëshkrimin e jashtëm dhe të brendshëm të vetin, duke ndriçuar shumë moment intime, elemente që lidhen më botën e tij subjektive, raportet familjare, etj. dhe ku del në pah një proces i tërë i zhvillimeve psiko-sociale, filozofike e që tangjentojnë me proceset e jashtme, si ato sociale, morale, por edhe me zhvillimet politike, ngase vetë Bashkim Kosova është një nga akterët e rëndësishëm të skenës politike kosovare, duke qenë edhe njëri nga themeluesit të LDK-së.
Kjo pjesë është tepër e rëndësishme ngase rrëfimit ia siguron atë bazën subjektive dhe aspektin e brendshëm të karakterit, pa të cilin personazhi do të mbetej në suaza të një deskriptivizmi repertoresk.
Ndërkaq “Shtojca”, përfshin intervistat me hallën e kryeprotagonistit, Shpresa Berisha – Kosova, dajës së tij, gjeneralit Josip Paleviq, të njohurve të tij, Luan Hoti, Bekim Krasniqi. Kjo pjesë vjen si një epilog i gjithë rrëfimit, sepse krahas përmbylljes së linjës narrative, ajo njëhërit ka funksionin e zbërthimit të enigmës përfundimtare, e cila bartet në gjithë rrëfimin: cili është mesazhi i një zarfi që Bashkim Kosova e ka marre nga daja Josip Paleviq.
Ideografia e veprës
Rrëfimi romanor, sikundër mund të shihet, ka tri tipe të tekstit që shkrihen njëra në tjetrën, duke krijuar një mozaik narrativ funksional që për shumëçka i falet teknikave të filmit. Te themi se situata iniciale e rrëfimit është dhënë në Prolog, e fillon rrëfimin me vdekjen e kryeprotagonistit. Kjo situatë fillestare e rrëfimit jepet më një të folur pothuajse reportoresk dhe nga kjo drejpërdrejtshmëri kuptojmë se autori, analogjikisht me romanet e tipit kriminalistik, do të merret me rikonstruktimin jo vetëm të një krimi, por do të bëjë retrospekcion në jetën e Bashkim Kosovës. Pra autori veprimin e vendos në një kohë reale dhe më te gjitha shenjat të identifikueshme të realitetit: “Ditën e 17 shkurtit të vitit 2008, Bashkim Kosova, kampion i gjashtëfishtë i Kosovës në boks, i kategorisë gjysmë të rëndë, kampion i katërfishtë i Jugosllavisë se dikurshme të të njëjtës kategori, kampion i pesëfishtë i Jugosllavisë me klubin “Prishtina”, pastaj kampion i Ballkanit, kampion europian, fitues i medaljes së artë në Lojërat Olimpike të vitit 1984 në Los Angjelos në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe së fundi edhe nënkampion botëror në Kampionatin e Boksit Amator në Toronto, në vitin 1986, do të vdesë nga plagët e marra sa po të arrijë në Qendrën e Emergjencës të Spitalit të Prishtinës.”
Pse ky krim mu në ditën që duhej të ishte solemniteti i mileniumit? Këtu zë fill rikonstruktimi i historisë së re dhe riinterpretimi i proceseve politike të disa dekadave të fundit. Bashkim Kosova është më shumë se një personazh i zakonshëm i një rrëfimi që merret me tematizimin e aktualitetit, sepse ai është edhe sportist, edhe eksponent i një familjeje feudale shqiptare, e cila ose duhej të zhduket nga okupuesi serb, ose duhej të shpërngulej për në Turqi, si u tjetërsuan edhe shumë familje të tjera kombëtarisht ose duhej të “integrohej” në sistemin institucional serb me një kujtesë të fshirë nacionale. Kjo nuk ndodh me këtë familje për të vetmen arsye se gjeni i fuqishëm etnik del i patjetërsueshëm nëpër shekuj. Autori prej një mjeshtri me përvojë në interpretimin e historisë kalon nga plani individual, mbase edhe duke e margjinalizuar funksionin e personazhit letrar, sepse ai mbetet në nivelin e ilustrimit të një teze historiko-politike, e kalon rrëfimin në planin familjar e nga plani familjar në atë nacional. Po të njëjtën gjë e bën edhe në planin kohor, duke e kthyer aktualitetin në kahen reverse, për të arritur deri në histori dhe parahistori. Duke i shkrirë këto aspekte dhe duke i vënë në një plan historik J. Buxhovi bën një retrospekcion historiko – politik të etnosit iliro-dardano-shqiptar në Kosovë. Ai nisët nga dosja personale e kryepersonazhet, e vë atël në planin familjar dhe nga ai familjar në atë etnik. Edhe më kohën ndodh kështu, sepse aktualiteti, që është pothuajse dominues, edhe për shkak se është rezultantë e një zhvillimi historik, shfaq të gjitha përversitetet dhe gjendja mentale që e pasqyron edhe një energji të grumbulluar shekullore, për të mbërri deri te dosja e hapur “Kosova” , që fillon në Dardaninë antike, për të arritur në kohën tonë dhe që ilustrohet qoftë përmes atentatit ndaj simbolit të shtetësisë së Kosovës, qoftë edhe përmes “zarfit të zbrazët”, të cilin gjenerali i KOS-it, Josip Paleviq ia jep Bashkim Kosovës për t’ia dorëzuar njeriut të parë të shtetit të Kosovës. Pikërisht zarfi bosh, që në planin narrativ del si një mjet katalize të ngadalësim-shpejtim të veprimit romanor, është edhe kulminacioni i pritjes së recepientit dhe çelësi për konstatimin e një gjendjeje politike që buron drejtpërdrejtë nga dosja “Kosova”. Sistemi i shenjave të lidhura mes veti krijon ideogramin, domethënë pasqyrën e një gjendjeje në sinkroni dhe diakroni të entiteti nacional në një kohë-hapësirë të caktuar.
Perspektivat narrative
Romani “Lufta e fundit e Bashkim Kosovës” për trajtën narrative, skeletin kompozicional, mënyrën e ndërtimit të syzheut dhe shumë aspekte të tjera paraqet një vepër që ofron një lëndë të bollshme për diskutim. Romani fillon, siç kemi thënë, me prolog, ku jepet situata iniciale narrativë, për të vazhduar më tri pjesë romanit, ku se cila ka një qasje ndryshe problemit, ka natyrë tjetër proceduale, por qe të gjitha shkrihen në një vijë fabulativë. Po kaq edhe “Shtojca”, që është një fragmentim i romanit, që del jashtë koceptimit të zakonshëm të formës së rrëfimit të këtij zhanri, sepse përbëhet nga intervista si zhaner letraro-puliciatik, vetëm sa e plotëson idenë e autorit për një procedim ndryshe dhe për një formë të personalizuar të rrëfimit romanor. Cila është kjo formë, ta quajmë kushtimisht e individualizuar apo edhe e personalizuar e rrëfimit romanor dhe cilat janë efektet artistike?
Autori në stilin e një njohësi jashtëzakonisht të mirë të teknikave të kompozicionit filmik, do të bëjë copëzimin e rrëfimit, ku në të njëjtën kohë do të participojnë perspektivat e ndryshme të narracionit, që nga retrospekcioni, i cili paralajmërohet në “Prolog” e deri te rrëfimi nga pozita e naratorit të gjithëdijshëm të pjesës së parë, rrëfimit të karakterit dokumentar në pjesën e dytë, deri te introspekcioni, në pjesën ë e tretë. Sikundër mund të shihet në roman ka disa tipe tekstesh, perspektivash narrative, pozicionesh të ndryshme të narratorit, sikundër edhe tipe të ndryshme të diskursit narrativ.
Secila nga këto perspektiva të rrëfimit ka edhe funksionin e veta artistik. Pjesa e parë e romanit, ku autori i bën një ekspozicion të gjerë kontekstit brenda të cilit lind, zhvillohet dhe vepron kryepersonazhi Bashkim Kosova, është një vështrim neutral, të folurit përmes faktografisë biografike, ku gërshetohen kohë, përvoja dhe ku jepen indiciet për zhvillimin e mëvonshëm të syzheut, qoftë përmes tekstit kryesor apo atij ekspikativ. Në këtë pjesë dëgjohet zëri i rrëfimtari të gjithëdijshëm apo “zotit të rrëfimit”, të cilit i falet e gjithë fabula romanore. Edhe kjo pjesë është mjaft e copëzuar dhe funksioni i fragmentit del më shumë si një paralajmërim i asaj që do të ndodhë në sinkronicitetin rrëfimor.
Pjesa e dytë e romanit është një rrëfim që ndërtohet në vijën dokumentare dhe, siç kemi thënë diku më herët, ka funksion në krijimin e iluzionit artistik të realitetit. Këtu pasqyrohen efektet e apokrifit artistik dhe efekti që del nga letrarizimi i dokumentit. Në këtë pjesë kemi një vështrim nga jashtë edhe të personazhit edhe të problemeve të tjera që shtrohen në rrëfim. Në planin e ideve në këtë segment narrativ kemi krijimin e idesë mbi formimin e “Dosjes së urrejtjes , e cila fillon më kryepersonazhin për t’u shtrirë pastaj në gjithë kolektivitetin dhe për të përfunduar me gjenocidin e pashembullte mbi kolektivitetin të cilit i përket Bashkim Kosova. Në këtë pjesë autori me të madhe mbështetet në empirine reale, në dokumentet konkrete, në fakte dhe të dhëna e që të gjitha këto krijojnë pasqyrën mentale të një kohe në të gjitha planet. Me zhvillimin e rrëfimit del se kjo “Dosje e urrejtjes” është vetëm një pasqyrim i një momenti historik të një dosjeje që e përcjell popullatën vendore të kësaj pjese të Dardanisë që nga antikiteti, ku shqiptarët të shumtën e herave janë vetëm një element manipulues në duart e uzurpuesve të këtyre territoreve gjatë historisë.
Pjesa e tretë e romanit është një pasqyrë e të rrëfyerit të autorit, ku jepen nyjat jetësore nga jetëshkrimi i tij, duke prekur situata ekzistenciale, morale, psikologjike po edhe të politikës, sportit dhe të aktiviteteve të tjera të kryeprotagonistit. Në këtë shtegtim introspektiv autori personazhin e vet e vë në sprova të ndryshme, duke përkuar me momentet kyçe të një realiteti konkret. Mbase kjo është pjesa më pikante e (auto)biografisë së kryeprotagonistit si në planin intim, privat, familjar, social, etj. Këtu kemi një vështrim nga brenda të problemeve që shtrohen dhe këtu është ai diskursi vetëkritik ndaj një realiteti.
Ndërkaq në “Shtojcë” kemi një si prolog, një përmbyllje të rrëfimit ku autori i kthehet prapë formës dokumentare të rrëfimit, sepse intervista dhe zhanri (kuazi)letrar-publicistik është procedimi dominues.
Brenda këtyre tipeve të rrëfimit kemi edhe forma të tjera të diskursit, ku më dominuesi është ai i valorizimit dhe rivlerësimit të historisë, por edhe të aktualitetit. Autori në vend së të përdorë korrektivin imagjinativ, ai me të madhe vë në përdorim aspektin aksiologjik, që është i domosdoshëm kur është në pyetje tematizimi i empirisë historike, aktualitetit politik dhe përgjithësisht i dukurive dominuese në një shoqëri e që lidhet me perspektivën e saj.
Horizonti receptiv
Gjatë leximit të këtij romanit nuk mund të mos imponohet pyetja: ku është kufiri mes dokumentit dhe tekstit artistik, faktografisë dhe fiksionit? Mirëpo vetë natyra e letërsisë është e tillë se mundëson absorbimin e të gjitha përvojave, madje duke e transformuar çfarëdo qoftë ai dokumentaritet në faktografi të pastër artistike. Romani i takon botës së fiksionit, kurse dokumenti botës së faktografisë historike. Dallimi mes tyre qëndron në faktin se i pari është në dispozicion të përhershëm të lexuesit, kurse i dyti pronë e kohëpaskohshme e specialistëve të caktuar që merren më kohën kur u përket dokumenti.
Romani “Lufta e fundit e Bashkim Kosovës” tematizon një empiri historike që përmbyllet me ngjarjet aktuale të periudhës së fundit historike. Bashkë me aspektin fabulativ shkon edhe shtresimi askeptues i tekstit, në të cilin autori merret me rivlerësimin e historisë dhe pasojave në aktualitetin politik. Duke u marrë me këtë aktualitet autori konstaton gjendjet reale: riaktualizimin e “Dosjes Kosova”, referencat që dalin nga “zarfi i zbrazët”, që është një përpjekje për ta vetëdijesuar lexuesin për joperspekvizmin politik, për rigjallërimin e akterëve të “Dosjes Kosova”, për një proces politik që ka derivuar të gjitha këto perversitete që mbyllin çdo perspektivë.
Një rrëfim që bën heqjen e tabuve të çfarëdo natyre qofshin, pos efektit artistik që ka, ai njëherit mundëson edhe një katarsis moral të vetë lexuesit. Por ka pasur dhe do të ketë lexues që do të mund të identifikohen më ngjarje dhe procese, si në kuptimin pozitiv po aq edhe në atë negativ, sa reagimet e tyre do të na kujtojnë se në shoqërinë e sotme është mjaft veprues koncepti dhe praktikat e një lloji të revolucionit kulturor kinez në formën autoktone tonën. Po aq keqinterpretimi i të gjithë atyre që e gjejnë veten në këtë rrëfim na bëjnë më dije se ky roman ka qenë i domosdoshëm të shkruhet, së paku për ta bërë autopsinë e një politike shterpe, ku njeriu ndjehet viktimë e mekanizmave iracionalë si në romanet e Kafkës, për dallim se këtu nuk ka shtet e ka viktima.
Në fund te them se letërsia shpesh ka nevojë edhe për vepra që do të mundësojnë një katarsis moral para se atë estetik. Këtë funksion romani “Lufta e fundit e Bashkim Kosovës” i Jusuf Buxhovit e kryen më te madhe, duke e renditur autorin tek ai grup i paktë, mbase edhe ineksistent, në kulturën tonë, që bëjnë detabuzimin e politikës dhe shoqërisë dhe që me reagimet e veta intelektuale dhe artistike krijojnë mundësinë të jenë në paqe me ndërgjegjen vet.
(Prishtinë, maj, 2011).
Autori i këtij recensioni Ramadan Musliu, ka vdekur para disa vitesh nga infektimi me Covid19.

Ylli i kuq i Moskës dhe Guri i zi i Mekës

Drini.us
-
0
Ylli i kuq i Moskës dhe Guri i zi i Mekës

Guri i Zi ose Haxherul Esved (arabisht: ٱلْحَجَرُ ٱلْأَسْوَد, al-Ḥajaru al-Aswad, ‘Guri i Zi’) është një shkëmb i vendosur në cepin lindor të Qabes, i vendosur në qendër të Xhamisë së Madhe në Mekë, Arabia Saudite.

Nga Kastriot MYFTARAJ

Enigma e madhe e komunizmit fillon që nga simboli i tij, Ylli i kuq. Ky simbol u adoptua nga Revolucioni Bolshevik në Rusi, për t’ u bërë pastaj simbol i komunizmit ndërkombëtar.

Përpjekjet për t’ ia atribuar Marksit dhe Engelsit janë krejt të kota. Ylli i kuq u adoptua si simbol pas Revolucionit të Tetorit, madje kohë më vonë. Është interesante se as Lenini, as Stalini më pas, nuk parapëlqyen që ta marrin autorësinë e këtij simboli. Arsyeja nuk është e vështirë që të kuptohet. Ylli me pesë cepa, ndryshe pentagrami, ishte një simbol djallëzor që në Antikitet. Ai përdorej dhe përdoret gjerësisht në magjinë e zezë. Gjithashtu ylli me pesë cepa është dhe një simbol i freemasonerisë. Pse duhej që komunizmi ateist të adoptonte një simbol mistik, reaksionar në fjalorin komunist? Kjo tregonte se komunizmi kishte një origjinë të errët, okulte, dhe nuk ishte ideologji e proletariatit, sikur vetëshpallej.

Më pas u tha se Ylli i kuq simbolizonte pesë kontinentet, kur ato në fakt qenë gjashtë. Njeriu që kishte përgjegjësinë për adoptimin e këtij simboli nga bolshevikët ishte çifuti Lev Bronshtajn (Trocki). Por as ai vetë, më vonë, kur u largua nga Bashkimi Sovjetik si kundërshtar i Stalinit, nuk tregoi ndonjë entuziazëm për ta marrë përsipër autorësinë e simbolit të komunizmit ndërkombëtar. Në Bashkimin Sovjetik u krijua dhe një Urdhër i Yllit të Kuq, në vitet tridhjetë, që ishte një dekoratë e lartë, por nuk u botua kurrë një libër për historinë e Yllit të kuq, si simbol. Një gjë është e sigurt. Ylli i kuq u bë një simbol nën të cilën rreth gjysma e njerëzimit kaloi vuajtje të tmerrshme në shekullin XX, duke përfshirë dhe shqiptarët. Ylli i kuq u shndërrua në një simbol të mistikës ateiste, derisa me të u krijuan regjime të një teokracie të llojit të vet, me sundimtarë-zota, të llojit të Stalinit, Enver Hoxhës, Mao Ce Dun etj. Regjimeve totalitare komuniste u përshtatej simboli i idhujtarisë djallëzore, Ylli i kuq.

Ylli i kuq është vetëm i fundit në radhën e simboleve pagane djallëzore, që iu janë imponuar shqiptarëve me dhunë. Para tij qenë simbolet islamike të Gurit të zi dhe Gjysmëhënës. Guri i zi është objekti më i shenjtë i fesë islame. Ai gjendet në qytetin e Mekës në tempullin Kaaba. Si tempulli, ashtu dhe Guri i zi, i cili gjendet në të i përkasin periudhës para Muhametit. Tempulli Kaaba dhe vetë Guri i zi i përkasin një kulti politeist (pagan) arab dhe mbaheshin si vend i shenjtë, përkatësisht objekt i shenjtë, që shumë kohë para Muhametit. Në kohën kur arabët qenë paganë, ata e adhuronin Gurin e zi si një objekt të shenjtë dhe mendonin se ai ndrynte imazhin e 360 zotave (meshkuj dhe femra). Në fakt Guri i zi ishte një meteor i rëndomtë. Kur Muhameti krijoi fenë islame, ai u tregua shumë praktik, si tregtar që ishte. Derisa ai shpalli me fjalë ndalimin e idhujtarisë, me vepra i inkorporoi objektet e shenjta të kulteve idhujtare në fenë e re.

Kështu, tempulli pagan i Kaaba në Mekë u bë tempulli më i shenjtë i Islamit dhe Guri i zi, objekti i shenjtë i fesë islame. Muhameti shpalli se Kaaba ishte vendi ku Zoti hodhi një gur për t’ i treguar Ademit dhe Havasë (Adamit dhe Evës) se ku duhej të ndërtonin tempullin e parë për të. Sipas tij ky tempull u ndërtua dhe në të u vendos guri i hedhur nga Zoti, i cili në fillim qe i bardhë, por u nxi se reflektonte mëkatet e njerëzve. Asgjë e tillë nuk thuhet në Testamentin e Vjetër. Atje nuk thuhet as ajo që pretendonte Muhameti se tempulli dhe Guri u zhdukën gjatë Përmbytjes së Madhe, për t’ u gjetur më pas nga Ibrahimi (Abrahami), i cili urdhëroi djalin e vet që të ndërtonte një tempull të ri në atë vend dhe të vendoste në të gurin e shenjtë. Kështu supozohet që të jetë ndërtuar tempulli i Kaaba. Por, arkeologjia na thotë se Meka është më hershme se shekulli IV pas Krishtit, ndërsa Abrahami kishte 2400 jetuar vite para kësaj kohe. Në të vërtetë adhurimi i gurëve që supozohej se kishin rënë nga qielli ishte idhujtaria më e përhapur ndër popujt semitikë, duke përfshirë edhe arabët. Çdo fis arab kishte Kaaba-n e vet, me gurin e vet të shenjtë. Arabët mund ta pranonin një fe të re më lehtë në rast se ajo integronte kultet e mëparshme idhujtare. Ky qe sekreti i suksesit të Muhametit.

Muhameti tregoi një fantazi të madhe për të integruar ritualet idhujtare në fenë e re, që supozohet të ishte kundër idhujtarisë, në mënyrë që arabët idhujtarë të pranonin fenë e re. Kështu, arabët idhujtarë e kishin zakon që të ecnin përreth tempullit shtatë herë. Muhameti e përfshiu këtë rit në fenë e re, duke pretenduar se kështu kishte bërë Ibrahimi. Arabët idhujtarë e kishin zakon që të puthnin gurët e tyre të shenjtë. Muhameti e përfshiu edhe këtë rit në fenë islame, edhe pse kjo ishte idhujtari flagrante. Arabët idhujtarë e kishin zakon që të hidhnin gurë gjatë ritualeve të shenjta. Muhameti e përfshiu këtë rit në fenë e re, duke pretenduar se Ibrahimi kishte gjuajtur me gurë djallin. Arabët idhujtarë e kishin zakon që gjatë ritualit të vraponin mes dy idhujve, Isaf dhe Naila. Muhameti e përfshiu dhe këtë rit në fenë e re, duke pretenduar se Hagari vrapoi mes dy kodrave kur shkoi të mbushte ujë për Ismailin.

Pas pelegrinazhit në Kaaba arabët idhujtarë e kishin zakon që t’ i bënin një lutje të veçantë zotit Hubal, i cili ishte kryezoti në panteonin prej 360 zotash, dhe paraqitej në trajtën e Hënës (trupit qiellor). Adhurimi i Hënës është i kuptueshëm në popujt e shkretëtirës se Hëna ndriçon me freski, ndërsa Dielli ndriçon duke sjellë edhe një vapë mbytëse në shkretëtirë. Në të vërtetë tempulli i Kaaba i qe kushtuar Hubalit, Kryezotit-Hënë. Muhameti e ruajti simbolin e hënës, duke e bërë gjysmëhënën simbolin e shenjtë të Islamit, i cili gjendet në kulmin e çdo xhamie. Kështu, Muhameti i dha Allahut tiparet e Hubalit, madje duke ruajtur edhe lutjen përfundimtare për këtë në fund të pelegrinazhit (haxh). Për arabët Allahu ishte Hubali.

Muhametit i duheshin këto kompromise me idhujtarinë se ai ishte një politikan para së gjithash, i cili po krijonte një ideologji për ndërtimin e një kombi dhe të një shteti. Në të vërtetë Muhameti është krijuesi i kombit arab. Islami u bë ideja nacionale arabe. Ajo që bëri Muhameti ishte të shartonte Judaizmin dhe Krishterimin, duke krijuar mbi bazën e tyre një fe të re, një Judeo-Krishterim të arabizuar. Vepra e Muhametit është e ngjashme me atë që bëri Sava në Serbinë e shekullit XIII, të cilin serbët e mbajnë si shenjtin e tyre. Sava krijoi variantin serb të Krishterimit, ai e serbizoi Krishterimin, në dobi të kombndërtimit serb. Madje serbët edhe fenë e krishterë e quajnë pravoslava. Një gjë të ngjashme bëri Henry VIII i Anglisë në shekullin XVI, duke krijuar Anglikanizmin, si Krishterimi në version anglez. Islami ngjan shumë me Anglikanizmin dhe Pravoslavizmin, dhe mund të quhet Arabokanizëm, në analogji me Anglikanizmin.

Dilema, a kombi a feja u është paraqitur të gjithë kombeve. Disa prej tyre e zgjidhën në të mire te fesë, disa në të mirë të kombit. Kombet më solide janë ata që nacionalizuan fenë, duke krijuar versionin nacional të saj, si anglezët, serbët, rusët, arabët, japonezët, grekët. Kombet që nuk e bënë dot këtë vuajtën shumë nga luftrat fetare si gjermanët, francezët, çekët etj. Arabët nuk e ruajtën dot gjatë arritjen e Madhe të Muhametit dhe u ndanë në sunitë e shiitë, të cilët që atëherë bëjnë lufta të përgjakshme mes tyre. Kjo tregon se arritja e Muhametit ishte iluzore.

Ne shqiptarëve nuk na lidh veçse një aksident historik me fenë e shpikur nga Muhameti, për të bashkuar arabët në një komb dhe një shtet. Ky aksident historik ishte pushtimi osman dhe fekthimi i dhunshëm që ushtroi ai tek shqiptarët. Është absurde që edhe sot të ketë shqiptarë, për fat të mirë një pakicë tek kombi shqiptar në dy anët e kufirit, të cilët ende besojnë tek një fe si Islami, e cila nuk është tjetër veçse një përzierje ritesh idhujtare dhe fragmentesh të kopjuara nga librat e shenjtë të Judaizmit dhe Krishterimit. Ne shqiptarët jemi një komb europian, jetojmë në Europë, të ardhmen e shohim të lidhur me Perëndimin, ndërsa Islami na tërheq kah shkretëtirat, si një magjistar i keq. Islami prish koherencën nacionale shqiptare. Derisa serbi e quan veten serb i krishterë dhe jo i krishterë serb, muslimani praktikant nuk e quan veten shqiptar musliman, por musliman shqiptar. Kjo do të thotë se shqiptarizmi i tij është fiktiv. Kur e pyet nëse e quan veten shqiptar musliman apo musliman shqiptar, tek ai befas shfaqet arabi. Gërvishte pak praktikantin musliman dhe pas shqiptarit në dukje tek ai do të dalë arabi. Për mua muslimani shqiptar është armiku, me të nuk kam ç’ të diskutoj, dhe me të as mund të diskutohet. Ai shfaq një barbari të thellë. Unë e urrej atë, se ai është bartës i një feje që shfaq hapur armiqësinë ndaj kombit shqiptar.

Islami është armik i kombit shqiptar dhe bota islame e urren kombin shqiptar. Kjo u provua kur Kosova shpalli pavarësinë në 2008. Ishte pritur që vendet islamike do të qenë ndër të parat që do ta njihnin në bllok pavarësinë e Kosovës. Por jo. Vendet arabe shfaqën një mungesë të qartë dëshire për ta njohur pavarësinë e Kosovës. Vendi i parë arab që e njohu pavarësinë e Kosovës, ishte i pesëdhjeti në radhën e atyre që e bënë këtë dhe ky vend qenë Emiratet e Bashkuara Arabe. Ky vend është një protektorat amerikan dhe kuptohet se këtë gjë e ka bërë pas presionit të fortë amerikan, jo me vullnetin e vet. Arabia Saudite, vendi i Mekës, Kaaba-s, dhe Gurit të zi, ishte vendi i pesëdhjetëetetë në radhën e atyre që e njohën pavarësinë e Kosovës, çka tregon se kjo u bë pas presionit amerikan. Kur shikon se Kosta Rika, në Amerikën Qendrore dhe Peruja në Amerikën Jugore qenë vendi i shtatë, përkatësisht i gjashtëmbëdhjeti që njohën pavarësinë e Kosovës, e kupton më qartë armiqësinë e botës islame ndaj Kosovës, çka është shfaqje e armiqësisë ndaj kombit shqiptar. Vendet vërtet të pavarura islamike si Irani, Siria, Libia, Indonezia, Pakistani, Algjeria, nuk e kanë njohur pavarësinë e Kosovës. Turqia vërtet e njohu pavarësinë e Kosovës, por kur në tetor 2009 Presidenti turk Abdullah Gul vizitoi Serbinë ai bëri deklaratën e bujshme: “Serbia është vendi kyç në Ballkan”.(Deklarata e Gul citohet sipas faqes zyrtare on-line të Presidentit të Turqisë:Kjo nuk ka kuptim tjetër veç atij se Turqia e ka njohur Kosovën nën presionin amerikan. Në mars 2010 ambasadori turk në Serbi, Ahmet Suha Omar bëri një deklaratë që u pasqyruar edhe në website zyrtar të Ministrisë së Punëve të Jashtme të Serbisë:

Pas njohjes së pavarësisë së njëanshme të Kosovës Turqia nuk ka bërë asnjë veprim tjetër që do të dëmtonte Beogradin, çka është çmuar shumë nga autoritetet serbe.(Deklarata e diplomatit turk citohet sipas website zyrtar të Ministrisë së Punëve të Jashtme të Serbisë: http://www.mfa.gov.rs/Pressframe.htm)

Në gjuhën diplomatike kjo do të thotë se Turqia e njohu Kosovën e detyruar nga SHBA-të, por nuk ka ndërmend të bëjë hapa të tjerë për ta mbështetur atë. Serbia e shprehu kënaqësinë dhe dha sinjalin se e kishte marrë saktë kumtin, duke e pasqyruar deklaratën e diplomatit turk në website zyrtar të Ministrisë së Punëve të Jashtme. Është e vërtetë se pavarësinë e Kosovës nuk e ka njohur edhe Vatikani, por ai e ka bërë këtë se Kosovën e sheh si vend islamik.

Sot deislamizimi është sfida historike për shqiptarët, në dy anët e kufirit. Në trojet shqiptare duhet të zhbëhet çdo shenjë e Islamit. Islami nuk mund të ketë të njëjtin status si Krishterimi në hapësirën shqiptare se është fe e sjellë nga pushtuesi. Sot Islami bojkotohet nga pjesa më e madhe e shqiptarëve paraardhësit e të cilëve u kthyen dhunshëm dikur në fenë islame, dhe mbijeton vetëm falë një pakice aktive, militante. Ne shqiptarët duhet të ndahemi me Islamin me anë të një referendumi mbarëkombëtar, ku njerëzit duhet të pyeten për ndalimin e tij. Ky referendum duhet të bëhet me votim të hapur, si një rast i veçantë, se kur osmanët e pushtuan Shqipërinë dhe e imponuan Islamin nuk u dhanë njerëzve lirinë e shprehjes. Çdo njeriu që do të deklarohet si musliman duhet t’ i hiqet shtetësia e Republikës së Shqipërisë, eventualisht e Kosovës dhe të marrë statusin e emigrantit, duke u quajtur emigrant arab. Derisa në Shqipëri dhe Kosovë ka një komunitet të sajuar egjiptian, le të ketë dhe një komunitet emigrantësh arabë. Me këtë rast zgjidhet edhe statusi i egjiptianëve dhe romëve, një pjesë e madhe e të cilëve mbushin sheshet gjatë faljes së Bajramit për të përfituar nga xhamitë miell, vaj dhe sheqer.

Unë jam i sigurt se në Republikën e Shqipërisë Islami do të marrë 2% të votave. Nuk mund ta them sa do të marrë në Kosovë dhe në pjesën shqiptare të Maqedonisë. Unë kam bindjen se në Kosovë Islami nuk do të fitojë në një referendum. Nëse fiton në pjesën shqiptare të Maqedonisë atëherë këta njerëz le të shkojnë në dreq, le të shkojnë tek guri i zi i Mekës, se nuk kanë çka i duhen kombit shqiptar. Për mua ata është njëlloj sikur të jenë në Arabi.

Shqiptarët mund të besojnë tek Zoti pa pasur nevojë për këtë surrogat-fe të shkretëtirave, çka është Islami. Islami shqiptarëve nuk u ka sjellë veçse të këqija, dhe të këqija më të mëdha do t’ u sjellë edhe në të ardhmen. Islami nuk i lidh shqiptarët me Zotin, por me idhujtari antike të shkretëtirave.

Ne shqiptarët jemi një komb i vogël dhe si i tillë ne duhet të ecim me shembuj, me modele. Ne kemi afër serbët, të cilët e kanë kombëtarizuar fenë dhe janë më mirë se ne. Edhe ne shqiptarët kemi nevojë për fe që flasin shqip, të cilat pse jo kanë edhe shenjtorë shqiptarë. Kështu feja do të bëhet konstituentë e nacionit (kombit). Parakushti për këtë është deislamizimi i shqiptarëve, i cili do të sjellë që kombi shqiptar të çlirohet edhe nga kulte të tjera të huaja siç është Krishterimi Ortodoks Grek, i cili u ka imponuar shqiptarëve si shenjtorë oficerë të zbulimit të Rusisë, si Kozma Etolioti, i shpallur si Shën Kozmai, apo sundimtarë dhe pushtues serbë të trojeve shqiptare, si Jovan Vladimiri, kulti i të cilit mbahet nga Kisha Ortodokse e uzurpuar e Shqipërisë, në mes të Shqipërisë, në Elbasan. Nëse do të bëhet deislamizimi i shqiptarëve, do të jetë shumë e lehtë që të dehelenizohet dhe të deserbizohet Krishterimi shqiptar, duke u shpallur shenjtorë në vend të Kozmait dhe Jovan Vladimirit, pishtarë të Shqiptarizmës si Papa Kristo Negovani, Fan Noli etj.

Në hapësirën shqiptare në dy anët e kufirit ka një pakicë aktive islamike, e cila bën gjithçka që t’ u japë trojeve shqiptare profil islamik. Këta, derisa qarkullojnë dhe përhapin me zell literaturë ku thuhen gjithë të zezat për Krishterimin, reagojnë me nervozizëm kur vihet në diskutim feja e tyre. Këta duan të imponojnë në debatin shqiptar Sheriatin, gjoja në emër të tolerancës fetare dhe të ndalojnë kritikën për Islamin. Por nuk mund të ndalohet kritika për një fe libri i së cilës, Kurani, ka ardhur në Shqipëri në majë të jataganit osman. Këta janë versioni islamik i stalinistëve. Ylli i kuq dhe Guri i zi takohen si simbole të së keqes. Ne nuk mund të lejojmë që fati i kombit shqiptar të rrijë edhe më tej i ndryrë si në një magji të zezë tek Guri i zi në Mekë.

Islamikët pretendojnë se feja e tyre ofron norma morale për njeriun, për ta bërë botën të përkryer, por a nuk pretendonte dhe komunizmi të njëjtën gjë? Komunistët nuk i përgjigjeshin pyetjes se si ishte e mundur që një doktrinë e cila pretendonte të ishte zgjidhja morale për njerëzimin, kishte si simbol atë të mistikës djallëzore. Të njëjtës pyetje nuk i përgjigjen edhe islamikët, të cilët kanë si simbole ato të idhujtarisë së shkretëtirave.

Bashkimi Europian ka deklaruar se zgjerimi i tij në Ballkan do të pezullohet për të rifilluar pas vitit 2020, duke u bërë një përjashtim vetëm për Kroacinë. Kjo do të thotë se Bashkimi Europian do të lerë jashtë derës së tij vetëm pesë (gjashtë) vende, me popullsi konsistente muslimane, të cilët janë Serbia, Bosnjë-Herzegovina, Shqipëria, Maqedonia, Kosova dhe Mali i Zi. Serbia është vend i krishterë me një minoritet musliman, por derisa nuk e njeh pavarësinë e Kosovës dhe e quan këtë pjesë të territorit të saj, atëherë vetëdeklarohet vend me një popullsi të madhe muslimane. Në të vërtetë ekziston një lidhje e qartë mes qëndrimit të Bashkimit Europian kundër anëtarësimit të Turqisë në BE, dhe qëndrimit kundër anëtarësimit në BE të vendeve ballkanase ku ka popullsi konsistente muslimane, të krijuar në kohën e pushtimit osman.

Pezullimi i zgjerimit të Bashkimit Europian në Ballkan deri në një datë të pacaktuar pas vitit 2020, kur nuk ka asnjë garanci se pas vitit 2020 do të rifillojë zgjerimi i Bashkimit Europian në Ballkan, pritet që të ketë një efekt të madh në vendet që mbeten jashtë. Ato do ta përjetojnë këtë sikur u bëhet për shkak të muslimanëve, të cilët u kanë zënë derën. Kjo do të bëjë që shoqëritë e këtyre vendeve të radikalizohen dhe të ndërmarrin veprime për t’ u çliruar nga muslimanët e tyre. Kjo do të ndodhë edhe në Shqipëri, ku pjesa e krishterë e popullsisë do të fajësojë edhe më fort pjesën muslimane për mbetjen e vendit jashtë Bashkimit Europian. Kështu Islami kërcënon kohezionin nacional shqiptar.

Vendet e fqinje të krishtere të mbetura jashtë Bashkimit Europian, duke e kuptuar shkakun e refuzimit, do ta përdorin atë për të pastruar territorin e tyre dhe territorin shqiptar që pretendojnë nga këto mbetje osmane, çka ata i quajnë muslimanët. Kombi shqiptar me profil islamik është ai çka u duhet serbëve e grekëve që në një situatë të favorshme ta palestinizojnë hapësirën shqiptare, duke e bërë Shqipërinë si Bregun Perëndimor, dhe Kosovën si Gazën, ku do të futin ushtritë për të luftuar kinse terrorizmin islamik. Për një pakicë shqiptarësh që besojnë tek Islami kjo nuk ka rëndësi, se ata në fillim e quajnë veten muslimanë, pastaj edhe shqiptarë. Për ta atdheu i vërtetë është Arabia, ndërsa në Europë e shohin veten si “kolona e pestë” e Islamit, si pararoja e tij. Islamikët nuk e fshehin kënaqësinë që Shqipëria po mbetet jashtë Bashkimit Europian.

Islami i ka shpallur luftë kombit shqiptar, duke synuar që ta mbajë të ndarë nga Perëndimi. Në këtë luftë xhamitë janë fortesat e ushtrisë armike, minaret janë tytat e topave të ushtrisë armike, islamikët praktikantë janë ushtarët armiq. Strategjia është që hapësira shqiptare të shfaqet me një profil islamik, në shpërpjestim me numrin e muslimanëve praktikantë. Prandaj altoparlantët e minareve ulërinë arabisht, sikur kumtojnë triumfin islamik në këtë luftë. Ose kombi shqiptar do të ndahet nga Islami, duke u vetëdeislamizuar, ose Islami do ta mbysë kombin shqiptar.

Gazeta SOT, 26 Maj 2010

Ps!

  • Autori Kastriot Myftaraj ka vdekur para disa vitesh në Tiranë, në rrethana të dyshimta.

Këta akademikë më ftuan në 1989 në Kuvendin e Gazimestanit, aty ku ishte Slobodan Millosheviqi

Drini.us
-
0
Këta akademikë më ftuan në 1989 në Kuvendin e Gazimestanit, aty ku ishte Slobodan Millosheviqi

Hakif Bajrami, historian

Akademia e Kosovës,  po i mbush 50 vjet që është shndërruar në një bujtinë shterrpakësh. Akademia serbiane nuk kalon muaj pa e botuar ndonjë libër kundër Kosovës dhe Shiptarëve, kuptohet me falsifikime ordinere të motodave dhe fabrimimit të rrenave nga shekulli XIX. Por, “akademikët” e Kosovës janë të heshtur, sepse Isa Mustafa ua ka siguruar një buxhet solid për t` i kaluar pushimet edhe në pushimoret më prestigjioze të botës.

Në nënor-dhjetor 1980, më pati pranuar në bisedë Akademik Aleks Buda. E kishte lexuar doktortanturën time “Rrethanat shoqërore dhe politike në Kosovë 1918-1941 në 1100 faqe dorëshkrim me 4316 referenca dokumnete. Ai më pyeti  pse nuk je  i pranuar në Akademi, kur aty ka akademikë që nuk e kanë asnjë libër të botuar, ose kanë nga një, por me ngjyrë ideologjike.”. Të them se prej atij dorëshkrimi janë botuar doktorantura e mbrojtur më 15 janar 1979, e botuar më 1981, PKJ në Kosovë 1919-1941; Komiteti Mbrojtja Kombëtare e Kosovës, Bedri Pejani, Xhemjeti, Konventa Jugosllavo Turke për shpërnguljen e shqiptarëve, Shpërngulja  e shqiptarëve 1877-1966; Kolonizimi dhe serbizimi i Kosovës 1912-1941; Partitë politike  jugosllave-të gjitha të pabotuara atëborë. Profesor Aleksit i thash : “Jo nuk kam emër për Akademi”. Do të bisedoi me Vllaçkon (Ali Hadrin) tha, dhe çdo gjë mori fund me kaq. Erdhi viti 1981 dhe çdo gjë ndryshoi.

Po, më 1983 më ka ftuar i famshmi Akademik Esat Mekulli, me të cilin kam bashkëpunuar për tetë vite në “Leksikografski Zavod” të Zagrebit, për përpilimin e “zërave” për shqiptarë, që të konkurojë në Akademi. E pata lutur dhe i thashë se  i kam lexuar si drejtor i Arkivit Shtetëror të Kosovës (Kështu ka qenë i regjsitruar-HB) dosjet e Akademikëve. Çdo respekt për Juve, për dy tre anatrë aty e sidomos për Akademik Ali Hadrin, të cilin po  hetojnë qe DHJETE vjetë pesë anatrë  të pushtetit: (tre shqiptar e një  serb-Bora Zivgareviq, një malazez-Mihaljo Zvicer), të cilët e kanë themluar Akademinë, sepse kanë qenë pushtetarë. Mos më ngatrro se aty UDB-a i ka rrënjët shumë thellë. Dhe, Esati si patriot që ishte , u ndal dhe më tha: “ Bën që ta bisedojë këtë me shokun Fadil?”. Jo profo, unë qe tri herë konkuroi në Katedren e Hostirisë, dhe dikush nga aty po ua sjellë “vërtetimin” nga UDB se unë mbi punëtorinë e Simon Shirokes më 27 XI 1968, e kam mbajtë Flamurin Kombëtar, derisa Osman Dumoshi i ka lexuar kërkesat e Demonstratve revolucionare patriotike shqiptare, se unë në Dekanatin e Fakultetit Filozofik, iu kam kërcnuar dy porfesorëve, se ju ma nuk do të jeni në këtë fakultet dhe na paska “pajtuar” Ismail Bajra dhe Qenan Shaipi; I pari prof Esat është gjallë dhe mund ta konsultosh se si jam siell me ta.Unë kam qenë demonstrant dhe e kam mbajtë Flamurin pranë Osman Dumoshit, të cilin, asokohe  nuk e kam njohur fare, po cili historian do të rrinte neutral në ato ngjarje historike për pjesën e shtypur të kombit.

Po, nuk e kam lejuar t` i afrohen telefonit për të na rrethuar milicia, kur tanket veq kishin hy në Prishtinë. Po, pastaj ( e them për herë të parë-HB) kam ndejtë ilegal në “Kodrën e Triamve” tre muaj në banesën e  Osman Zekës, në shtepinë e Kryetarit të sotëm (2017) të Parlamnetit Prishtinës,  zotëri Halim Halimi, por as i zoti i shtëpisë, as tre nxënës që ishin aty, asnjëri nuk më ka lajmëruar.

I falenderoi publikisht, se me kanë siellë edhe ushqim, pemë dhe perime. Bile ka shumë fqinjë që më kanë siellë edhe bukë dhe pemë  e perime, e nuk i njifja fare. Me kaq Esat Mekuli  e mbylli akademizimin tim, sepse tre historisanë me kishin akuzuar se në Librin PKJ në Kosovë 1919-1941, madje kisha kërkuar republikë dhe babshkim me Shqipërinë, duke cituar Kongrsin e Drezdenit dhe Konferencën e V-të të PKJ më 1940.. Në mars të vitit 1989, jam ftuar në Akademi nga Jashar Rexhepagiqi, Gazmand Zajmi, Syrja Popovci, Idriz Ajeti, Vuk Filipoviqi, Esat Mekuli, Muslim  Mulliqi, Dervish Rozhaja, Enver Gjergjeku. Më është komunkuar se: “Je i zgjedhur “akadmik” i rregullt”, dhe ti duhesh ta përfaqësosh Akademinë në kuvendin e Gazimstanit (1989), ku do të mbajë flajim Milloshi më 28 VI 1989”. Kam reguar si vetima, gati i pakontrolluar, por shumë i vëndosur dhe thellësisht i bunduar se si po sillem: “Ndigjioni akadmikë të nderuar, shumë ju respektoi.  E keni gabuar adresën, unë për të gjallë në atë tubim fashist (popo- fashist!) nuk marrë pjesë kurrë , për jetë. Aty lexohet dhe provohet hyrja në “memoriamin e shqiptarëve në Kosovë!” Lidhur me këtë e kisha një kurajo dhe përvojë nga ballfaqimet dhe kundershtimet publike me Tempon në Beograd dhe Prishtinë (1988/9),  e kisha një përvojë me takimin me kasapin e Kosovës, oznashin kryekriminel Spasoje Gjakoviq,  në Beograd 15 maj 1985, që më kërcnonte nga viti 1981 kur ishte inkorporuar në Shtabin e Dushko Ristiqit, e ku bënin pjesë edhe dy akdemikë, por të tjerëve ku kishte sllovenë, kroatë, boshnjakë, malazezë, maqedonë dhe një hungarezë. Shtab i plotë sikur të ishte Rankoviqi shef i tyre. Dhe atë farë letre të vulosur  e kam bërë (1989) copë e grimë, para tyre. Të vetmit që kanë qenë i qetë dhe më kanë përcilllë ishin Baca Esat, Idriz Ajeti e i fundit Muslim Mulliqi, i cili më tha kur dola te dera: “Pranoje dhe mos shko”!. Jo prof , i thash se këta më parqesin në milici pastaj. Janë të njohur për këto marifete për shokët e tyre më parë. Baca Esat, si e quaja edhe në kabinetin e  tij ku ishte Drejtoria e “Leksikorgafski Zavodit” të Zagrebit, që përgatitej të jetë e Kosovës në ndertesën “Iber-Lepencit”, prap një ditë doli nga zyrja dhe më ftoi duke më thën : “Mirë bëre, por dikush duhet të shkojë në Gazimestan. Ky është qëndrim i shtetit”. Unë: Kush shkon është problem i juej, jo i imi Baca ESAT.

Kush shkoi nga akademia në Gazimestan më 28 qershor 1989?

Pas dhjetë ditësh më vjen akti nga Kuvendi i Kosovës me një DOSJE, që gjindet në Arkivë, se për Gazimetan 1989, janë zgjedhë akademikët: Jashar Rezhepagiqi, Vuk Filipoviqi, një jurist  nga akademia që nuk i fioguron emëri, shkrimtari, Bedri Hysa dhe drejtori i “Putnikut” . E unë në vend që të bëhem akademik për shkak se e botova Konventën Jugosllavo -Turke 1938, për deportimin e shqiptarëve në Anadoll në “Gjurmime Albanologjike”, me insitim të guximshm të Rexhep Qosjes dhe  Kryeredaktoritm Xheladin Shala në 82 faqe , pa e evituar asnjë rresht; se e botova për herë të parë “Naçertanin 1844” ne gjuhen shqipe ne vitin 1986 ne Vjetarin e Arkivit te Kosoves; pse e botova dokumentacionin për Diktaturën ushtrake, të vëndosur në Kosovë më 8 II1945; pse botova fjalimin e Emin Durakut të shkurtit 1942; pse e botova tërë dokumentacionin e Konferencës Bujanit 1943/4, më 1983 në “Vjetar”, me recensent, prof dr Tahir Abdylin, e “fitova” kohën trevjeçare nën hetime të prokurori Njazi Burgideva ( me spiunime nga kjo akademi e mykur në shovinizëm dhe racizëm, jo ndaj të tjerëve, por ndaj bashkvandasëve!!!

Ja kush jeni, dokumnetet janë, dikush do të i botoi një ditë. Dhe, askush përpos atyre që janë në majet e diturisë në lëminë  e vet shkencore, nuk e din se sa çelb është grmubulluar në këtë katrahurë  akademie, që quhet akademi nepotiste politike, fillim e mabrim. Atëbotë, Najzi Burgideva si porkuror e mbante emrin tim në “bllokun privat”. I falëm nderit, se ka mund të veprojë ndryshe, sepse botimi ishte publik dhe nuk kisha çka të them vetëm se: Ja ku jam, nuk pendohem për punë shkencore kurrë, përgjegjësia është e imja dhe askujtë tjetër. Ja kush janë disa akdmikë tanë atëherë e tani, ku ka pasë dorë edhe një historikuc dervish ; pa asnjë fie morali njerëzor. Hulumtoni në Arkivin e Kosovës në fondin Këshili Ekzekutiv i Kosovës. Aty i keni të gjitha të palarat, çka i keni spiunuar edhe njeri tjetrit, madje duke derguar edhe në izolime famëkeqe. Por, kësaj pune i thonë: “Ah Shqipni mos thuej mbarova….”!

Më 1993 në Tiranë mbahej një sipmozium, ku prezentova temën për “Shpërnguljet e shqiptarëve nga viti 1877 e deri më 1966” me dokumente arkivore, temë kjo që në Insititut  e kisha hulumtuar për katër vjetë 1978-1982. Aty  ngritet Hivzi Islami dhe më akuzon se po i rriti numrat e të shpërngulurve!!!

Nuk kishte hy ky narcist kurrë në jetë në ndonjë arkivë të hulumtoi shpërnguljen por manipulonte me do statistika monstruoze të Punisha Raçiqit, Tomë Popoviqit, Milivoje Magovqeviqit e pastaj si vulosës i tyre ishte Bozha Maksimoviq Kundak. (Ndoshta edhe nuk e dinte se kush i ka përpiluar ato statistiaka më 1921 dhe 1931.Heshta.). Se po  flisja me faktet e Seksionit të Kryqit Kuq  Ndëkombëtare për emigrantët, me shifrat që i kisha hulumtuar në Gjenevë, në të ashtuqujturen “Dosjen e NANSENIT”, dhe statistikat shtetërore sekrete serbiane , të cilat disa herë i kisha prezentuar nepër ish Jugosllavi dhe askush nuk kishte patur guxim të reagojë, sepse ato  ishin fakte të verifikuarara, plus shtypi i kohës nga katër gjuhë botërore që ishin grumbulluar në CPB të DASIP-it. Dhe ky gjeogarfi (H.I) i statistikave falso të ish jugosllavive, vetëm sa të më “poshtërua” publikisht, me një dituri mjerane të rregjistrimit të popullisë më 1921 (po çfarë regjistrimi ka pasë më 1921 kur e tërë Kosova ishte në flakë të kryengritjes-HB), me shifra nga qeveria fashiste jugosllave 1931, por kurrë duke mos i pasë statistikat e ushtrisë që ishin sekrete, të sakta sepse i nevoiteshin ushtrisë dhe qevrisë për hesape ushtrake, se sa shqiptarë “po  e lëshojnë vendin për çdo muej, çdo gjashtë muaj, çdo vit”. Ja “shkenca” e akademikut tonë pra.

Më duhet të them se më 1993, nuk ka pasur akademikë nga Preshvea e Bujanofci, si ia kthejnë sot armet veti këta tre “preshevarët”, me nga dy mandate dhe të mbajnë një akademi në maje të thikës pa asnjë vepër kapitale kombëtare.

E them sinqerisht se asnjë intelektual i mirëfillët në Kosovë, nuk ka sot asgjë kundër Kosovës Lindore , sepse lufta jonë dihet. Unë atje kam lëvizë e pajtuar madje edhe gjaqe me Antonn Qetën e Idrzi Kosovën. Populli dhe  intelektualët e asaj treve kreshnike  të Ibrahim Kelmendit , Ali Aliut   etj. për mua janë herojë, e heronjët nuk janë krahinorë, siç po na trajtojnë disa neve tani duka na quajtur se kemi bërë reagim pamflet! Kurrë në jetë nuk kam nënshkruar pamflet, por këtë shkrim e kam nënshkruar por është dashur ta konkretizojmë edhe më thellë (Si vepër e Institutit Albanologjik).

Më 1995 arrijta që ta përpiloj një dorëshkrim me titull: “Politika  e shfarosjes së Shqiptarëve dhe kolonizmi serb i Kosovës 1844-1995, QIK, Prishtinë 1995. Këtë dorëshkrim ia prezentoi së pari Akademisë për botim, në prani të katër profesorëve ordinarë. Jo,  e refuzojnë se “nuk mirren me krime”. Çka ngjanë. Kur dëgjon Gazmend Zajmi, se është ofruar një dorëshrim i tillë me fton në zyre dhe propozon: “Do ta mbajmë një simpozoium për gjenocidin serb”. Unë (Gazmaned Zajmi ) do ta shtjelloi gjenocidin në aspketin ideor, Zekeria Cana në aspektin teorik,  e Hakif Bajrami në apsektin praktik, sepse i ke faktet.  Pas kësaj ti dhe Zeqa, Ju premtoi se do të pranoheni në Akademi si antar të rregullt. Pas një muaji shqyrtimesh propozimi i Akademik Gazmendit, çitet në kosh, dhe Zeqa me shumë veshtërsi erdhi për ta lexuar kumtesen pastaj. E unë ia dorëzova Akademisë tërë DOSJEN E KRIMEVE dhe elaboratet serbe , nga 1844 e deri më 1995, kuptohet si fotokopje. Jo që nuk pati pranim, por pati hipokrizi dhe fyerje, po prej këtij stafi, që edhe të ndjerin Fehmi Aganin  e qitën në kurthë më vonë, e lanë rrugëve…

Si u dekorova më 27 XI 1997 në Tiranë për librin “Dëbimi dhe shpërngulja e shqiptarëve në Turqi (Dokumnete) nga Akademia e Shkencave dhe Arteve të Shqipërisë si dhe nga Ministria  e Kulturës?

Pikërisht këtë libër e zgjodhi Hivzi Islami, që me një plumb  në stilin:“t` i vrasi dy veta”, që ta përvetsoi tërë librin tim, botim i Shoqatës “Hasan Prishtina”,se “autori nuk paska ditur mirë të përkthej…” dhe i përvetson :“Naçertaninë 1944’, kinse me përkthim të Idriz Ajetit, të cilit vet ia kisha dorëzuar botimin tim, por duke i thënë se përkthimin e ka bërë Kadri Halimi. Një tjetër e përvetson Konventën , e cila në DASIP është vetëm një ekezamplar frengjisht. Askush kurrë-kurrë, nuk  e ka hulumtuar tjetër, e Hivzi Islami e përvetson. Si është e mundur që Elaboratin e Ivo Andriqit 1939, V. Çubrilloviqit (ky është në çdo kënd sepse është shpërndarë nga M. Pirraku), S. Moleviqit, D. Mihajloviqit etj. t` i përvetsoi Hivzia e gjithdishëm pa hy në arkiva kurrë. Nuk durohet ma me këta piratë mizantrop që nuk respeektonjë asnjë Ligj për autorësinë sepse janë tiranë, janë pa konkurencë grabitaqar[, që pastaj edhe fyejnë sepse i kanë mekanizmat politik dhe pushtetar dhe dalin  e shkrujanë se “nuk ka askush çka na ban”.

Më 30 dhejtor 1998 në Institutin Albanologji mbahet konferencë për Buajnin. Adem Demaçi me kishte autorizuar me shkrim që ta përshendes n` emër të Zyrës Politike të UÇK-ës tubimin dhe të japim shenjen se po lidhen epokat e luftës Nacionalçlirimtare. Aty, dy antarë të LDK reagojnë duke pshty LUFTEN E ShEJTE që po zhvillohej si Epope e Adem Jasharit-Legjendarit. Kur i tregova Fadil Hoxhës, që ishte aty se kush po pengon përshendetjen, prapë të njetit nuk lejuan publikun të kthehet në sallë dhe çdo gjë u mbyll. E sot, njeri prej atyre që më kanë paditë se kam kërkuar Republikë më 1983?, se aty nuk lejoi që të lexohet Letra përshendetëse e UÇK-ës për Pjesëmarist e Bujanit 1943/4, se njeri prej tyre më 2001 do të pajtohet dhe nënshkruaj dokument të UNMIK-ut dhe do të nëshkruaj së bashku me një averazh që e ka sjellë  tash në akademi, kanë shkruar e nënshkurar se “në Kosovë nuk ka pasë luftë çlirimtare, por ka pasë konflikt”, që do të thot se ne kemi qenë për ndryshim të rregjimit në Beograd, e jo për ndryshim të kufijëve shtetëror. Ja ku jemi, me këta tiranë që i kanë tiranizuar edhe disa të tjerë që janë aty për shkak se bugjeti i kësaj akadmie është më i larti në Ballkan, por puna  e saj është ZERO vlerë, se paratë ua siguron Isa Mustfa ish nxënës i Kumrovcit.

Tani reagimin e 47 intelektualëve (2017) akademikët e matufosur e quajnë “pamflet” dhe krekosen se nuk ka ligje për ta. Madje  duke i sigmatizuar 28 nënshkrues nga Instituti Albanologjik. E ta dini akademikë të Kosovës varfur se Institutin Albanologjik kur ta përmndëni, duhet të lëvizni prej vendit, se prej aty kanë filluar të gjitha të mirat e Kosovës. Edhe më kjartë. Nëse Kosova e ka vend të SHEJTE PREKAZIN e ADEM JASHARIT ne rrafshin e luftes, kete vend ne rrafshin shkencore e ka Instituti Albanologjik, të cilin e urreni. Ja një shembull e ka edhe plot tjere. Këto ditë isha në një qytet kala i mbrojtur nga UNESCO, dhe nëpunësi i lartë ma tha këtë se: “Po t` i botonte 16 vllime këngë kreshnike ndonjë intelektual francez,siç i botoi Zymer Neziri, ai do të ishte akademiku më i respektuar në Francë”. Profesor.Dr. Zymer Neziri eshte ne Institutin Albanologjik por jo ne Akademi, dhe mu për këtë shahet epshtyuhet Instituti.

Tani po i kthehem rastit tim. Nëse më ka propozuar për Akademik: Aleks Buda (1980, unë them pa meritë, por të tillë ishin edhe akademikët tjerë të asaj kohe, pa libra fare mbi gjysma!!!), nëse më kanë propozuar për akdemik: Esat Mekuli më 1983, Jashar Rexhepagiqi (1989), Kristo Frashëri, Stefanaq Pollo, Mark Krasniqi (më 1997), Muslim Mulliqi, Bacë Adem DEMAÇI publikisht, e ndonjë tjetër, atëherë unë jam akadmeik moral shumë më i qëndrueshëm se sa, nëse të votojnë disa partiak anonim dhe palgiator, për t` ua mbuluar të palarat. Jo kurrin e kurrës, mos qofsha aty me këtë strukturrë dhe këtë Ligj që është sajuar në mënyrë meskine me qëllim, që pas këtyre “akademikëve’, Kosova të rangohet edhe më ulët se sa Zanzibari. JU qoftë rruga  e mbarë, “akademikë” që jeni grumbulluar aty për të marrë rroga, e jo për ta naltuar zërin e Kosovës, sepse nuk jeni Kosova, por ju jeni “akademik në stilin unë ty, ti mua, punë me fajde-fajdegji”.

Po e përfundoj me një thënie se ju keni blerë e shitë tituj pa dituri, në dëm të Republikës Kosovës dhe popullit të saj heroik. Jam i lumtur që nuk jam në atë mes, që kur të botohen dokumentet, toka do të flasë, sepse do të akuzoheni: Se si shumë korba i bëtë shqipe; popull, si i duron e kryet s` jau shtype”. Jo, unë jam që me punën time , me 47 libra, prej tyre nga 12 si vlera kombëtare, me 6200 zëra artikujsh nepër gazeta e revista në gjashtë gjuhë botërore, me 86 vellime dokumente të sjellura në Kosovë nga Arkivat e botës, nuk e mertoj që të më klasifikoj[ një anonimus që nuk i di kufijtë e Kosovës, kurrë-kurrë, sepse as Ligji nuk ma lejon, sepse i kam mbi 65 vjetë punë letrare, duke fillura si nxënës, dhe shkencore si student , postdiplomë studenti i parë i Kosvës, e doktranturë në afat rekord, docenturë, inordinar dhe ordinar. Majft është për mua, kudo i kam dyert e hapura, vetëm ish nxënësit e Gjimanizit Prishtinës ku isha arsimtar, shokët e Institutit Historisë, Institutit Albanologjik, Institutit Historisë Tiranës, Akademisë Shqipërisë, Leksikografski Zavod’ i Zagrebit, puntorët e Arkivit shtetëror të Kosovës (ku i kam botuar 47 vellime të Vjetsrit); për mua është pasuri e patundshme.Unë jam pa modesti ,( pasi që jeni kaq alergjik në punën  shkencore te të tjerëve), Akademik me germë të madhe, të paktën për juve anonimusa! Për popull dhe për këtë pushtet plotë nepotizëm, korrupsion dhe hajni, nuk dua as nuk kam shansë “teorike” të bëhem akademik, bile me germë të vogël! Këto ditë “Epoka e Re” po  e boton studimin tim në 527 faqe me titull: Kë e akuzojnë plagët e Kosovës 1844-1999. Mos është edhe Akademia e Kosovës hisedare e asaj palge. Kush thoshte më 1989 nuk humbin asgjë. Akadmikët tanë që nuk janë më e askush nuk është distancuar prej tyre!!!!. https://www.radiokosovaelire.com/dr-hakif-bajrami-akademia-e-plagjiatoreve-aktiviste-te-lkj-ldk-se-turret-insitutit-alganologjik-dhe-atyre-qe-nuk-jane-pjese-e-klaneve-mafioze-politike/

Prishtinë 10 qershor 2017

304,016 përfitues nga rritja e pensioneve me 20 për qind

Drini.us
-
2
304,016 përfitues nga rritja e pensioneve me 20 për qind

Prishtinë, 7 tetor 2024 

Në një konferencë për media, Kryeministri i Republikës së Kosovës, Albin Kurti, së bashku me ministrin e Financave, Punës dhe Transfereve, Hekuran Murati, prezantuan vendimin për rritjen e pensioneve.

“Sot kam kënaqësinë t’ju jap një lajm të mirë të gjithë pensionistëve. Duke filluar nga ky muaj, pra muaji tetor 2024, do të rrisim për 20% të gjitha pensionet si vijon: Pensioni Bazik i Moshës; Pensioni Kontributpagues, i Plotë dhe Parcial; Pensioni i Aftësisë së Kufizuar, për Fëmijë dhe për të Rritur; Pensioni për Personat e Verbër; Pensioni për Personat Paraplegjikë dhe Tetraplegjikë; Pensioni Familjar; Pensioni Invalidor i Punës; Pensioni i Parakohshëm për punëtorët e Trepçës.” u shpreh kryeministri.

Ai shtoi se nga muaji janar i vitit 2025, pra për më pak se 3 muaj, do të rriten për 20% pensionet e përcaktuara me ligjin për kategoritë e luftës, përkatësisht, familjet e dëshmorëve, invalidëve, veteranëve, pjesëtarëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, viktimave të dhunës seksuale të luftës, viktimave civile dhe familjeve të tyre.

Forhåndsvisning av bilde

“Te këto kategori, për familjet e dëshmorëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe të të zhdukurve të UÇK-së, që kanë më shumë se një dëshmor apo të zhdukur, do të ndryshohet edhe formula e pensionit, duke e rritur për 50% të pensionit bazë për çdo dëshmor apo të zhdukur tjetër që ka familja, e jo të rritet me nga 20% apo 10% siç ka qenë deri më tani. E njëjta formulë do të përdoret edhe për familjet e viktimave dhe të zhdukurve civilë, ku për çdo viktimë apo të zhdukur tjetër që ka familja, pensioni do të rritet për 50% të pensionit bazë.” tha kryeministri.

Forhåndsvisning av bilde

Nga ana e tij, ministri i Financave, Punës dhe Transfereve, Hekuran Murati, tha se ky ndryshim prek një numër prej 304,016 përfitues që do të ndikohen nga kjo rritje, ndërkaq impakti i tërësishëm buxhetor për tërë vitin fiskal parashihet të jetë në shumën prej 100 milionë euro shtesë.

Forhåndsvisning av bilde

Fjala e plotë e kryeministrit Kurti: 

Të nderuara media,

Të nderuar qytetarë, 

Gjatë dy ditëve të kaluara, si kabinet qeverisës, patëm rastin që në kuadër të mbledhjes së zgjeruar të Këshillit të Përgjithshëm të Lëvizjes VETËVENDOSJE!, të prezantonim të arriturat, por edhe sfidat të cilat kanë përkufizuar këtë mandat tonin qeverisës. 

Ajo që ra në pah, ishte se krahas arritjeve të shumta, mund të thuhet që kishim edhe numrin më të madh të sfidave me të cilat jemi ballafaquar si qeveri, krahasuar me të gjitha qeveritë e tjera pararendëse.

Forhåndsvisning av bilde

Fillimisht ishte lufta ndaj pandemisë Covid-19, të cilën e mposhtëm me sukses duke vaksinuar shumicën dërrmuese të popullatës në afat rekord, por njëkohësisht duhej mbështetur edhe ekonominë e vendit dhe familjet që ta tejkalonin atë sa më lehtë. 

Pastaj kishim agresionin e paprovokuar të Rusisë në Ukrainë, që shkaktoi një varg efektesh negative në nivel global. Nga kriza energjetike, e cila arriti të gjunjëzojë shumë shtete të zhvilluara, e deri te rritja e çmimeve të produkteve ushqimore. 

Në të dyja rastet, si qeveri u siguruam që t’iu dalim në krah atyre që më së shumti kishin nevojë, duke subvencionuar energjinë elektrike, izolimin e shtëpive, si dhe duke ofruar mbështetje shtesë në formë të pagesave të njëhershme, gjithnjë duke pasur parasysh situatën e paqëndrueshme, por edhe duke qenë të kujdesshëm që të mos përkeqësonim edhe më tej situatën inflacionare. 

I rritëm pagat në sektorin publik, bashkë me ligjin e ri të pagave, por miratuam edhe pagën e re minimale në nivel prej 350 euro për sektorin privat. 

I dyfishuam edhe shtesat për fëmijë e madje trefishuam për familjet me 3 e më shumë fëmijë.

Forhåndsvisning av bilde

Edhe për pensionistët kishim kujdes të veçantë përgjatë gjithë kohës, duke ofruar fillimisht rritje të pensioneve ashtu që asnjë pension të mos ishte nën 100 euro, e pastaj edhe duke shpërndarë 4 herë shtesa të njëhershme nga 100 euro për të gjithë pensionmarrësit, ashtu që sadopak të lehtësohej barra që kishte shkaktuar efektet globale të krizave të njëpasnjëshme. 

Tani që situata me inflacionin është zbutur, duke rënë në 1.4% në muajin gusht, dhe ekonomia e vendit po i rikthehet ritmit të rritjes aty ku e filluam pas pandemisë, mund të themi se po notojmë në ujëra më të qeta dhe se mund të bëjmë planifikime më të qëndrueshme buxhetore. 

Prandaj, sot kam kënaqësinë t’ju jap një lajm të mirë të gjithë pensionistëve.

 

Duke filluar nga ky muaj, pra muaji tetor 2024, do të rrisim për 20% të gjitha pensionet si vijon:

 

–          Pensioni Bazik i Moshës;

–          Pensioni Kontributpagues, i Plotë dhe Parcial;

–          Pensioni i Aftësisë së Kufizuar, për Fëmijë dhe për të Rritur;

–          Pensioni për Personat e Verbër;

–          Pensioni për Personat Paraplegjikë dhe Tetraplegjikë;

–          Pensioni Familjar;

–          Pensioni Invalidor i Punës;

–          Pensioni i Parakohshëm për punëtorët e Trepçës. 

Ndërkaq nga muaji janar i vitit 2025, pra për më pak se 3 muaj, do të rriten për 20% pensionet e përcaktuara me ligjin për kategoritë e luftës, përkatësisht, familjet e dëshmorëve, invalidëve, veteranëve, pjesëtarëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, viktimave të dhunës seksuale të luftës, viktimave civile dhe familjeve të tyre. Kjo për arsyen se për ndryshimin e këtyre pensioneve duhet të ndryshohet edhe tabela që është pjesë e ligjit si Shtojcë. 

Te këto kategori, për familjet e dëshmorëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe të të zhdukurve të UÇK-së, që kanë më shumë se një dëshmor apo të zhdukur, do të ndryshohet edhe formula e pensionit, duke e rritur për 50% të pensionit bazë për çdo dëshmor apo të zhdukur tjetër që ka familja, e jo të rritet me nga 20% apo 10% siç ka qenë deri më tani. E njëjta formulë do të përdoret edhe për familjet e viktimave dhe të zhdukurve civilë, ku për çdo viktimë apo të zhdukur tjetër që ka familja, pensioni do të rritet për 50% të pensionit bazë. 

Normalisht, që puna jonë për rritje të mbështetjes së pensionistëve nuk përfundon me kaq. Ajo vazhdon edhe më tej, konkretisht me punën tonë drejt kompletimit të reformës pensionale, e cila do të sigurojë që ata e ato të cilët kontribuan më së shumti për këtë vend, të kenë edhe trajtimin përkatës.

Kërkesat idioteske të Vuçiqit, duhen shpërfillë në tërësi

Drini.us
-
0
Kërkesat idioteske të Vuçiqit, duhen shpërfillë në tërësi
 
Idriz Zeqiraj, Gjermani
___
Presidenti serb, Aleksander Vuçiq, përsëritshëm thotë se “Serbia është e gatshme për dialog, por Kosova refuzon!” Kjo është për konsum të opinionit vendor dhe ndërkombëtar, për ta fajësuar Kosovën se, gjoja, “e pengon atë dhe nuk është e gatshme për marrëveshje kompromisi në mes të palëve”. Dhe, këtë shpifje groteske të Vuçiqit e besojnë, natyrisht, me porosi të Serbisë, aleatët e saj ndërkombëtarë!
     Por, kjo gënjeshtër vetë demantohet nga Vuçiqi me 7 (shtatë) kërkesat e fundit, kërcënuese dhe ultimative, të bëra Kosovës, si kushtëzim të vazhdimit të dialogut Serbi-Kosovë. Dhe, secila syresh është më alogjike dhe më absurde se tjetra, ngaqë janë të papranueshme për Kosovën, rrjedhimisht, të parealizueshme për Serbinë. Ishte Beogradi zyrtar, respektivisht, presidenti Vuçiq, ai që urdhëroi largimin nga funksionet komunale dhe qendrore të serbëve, me qëllim të kundërshtimit dhe të bojkotimit të institucioneve legjitime të Kosovës. Urdhër largimi nga vendet e punës iu dha edhe zyrtarëve të Policisë dhe të gjyqësisë të Kosovës.
     Zyrtarët, qofshin në funksionet komunale apo qendrore, policët dhe zyrtarët, ishin, kryesisht, të Listës Serbe. Qeveria e Kosovës, institucionet e saja, nuk janë “Hani i Dilit” (të dikurshëm në Prishtinë), për të hyrë e dalë, kujt t`i teket. Largimet vullnetare nga vendet e punës, me qëllime të errëta, të pista dhe thellësisht armiqësore ndaj shtetit të Kosovës, nuk mund të amnistohen, të tejkalohen pa ndëshkim. Dhe, ndëshkimi më i lehtë, duhet të jetë mos dhënia e mundësisë, për t`u kthyer në funksionet e braktisura, për qëllime skajmërisht të poshtra të Serbisë, me qëllim aneksimin, shkëputjen  e veriut të Kosovës dhe bashkangjitjen Serbisë.
     Duhet t`ua kujtojmë të zgjedhurëve me votën e popullit, të cilët kanë dhënë edhe betimin, për shërbim me korrektësi dhe besnikëri për Atdheun Kosovë. Komunarët e zgjedhur, Policia dhe Gjyqtarët e Kosovës, të emëruar nga strukturat përkatëse institucionale, nëse largohen vullnetshëm dhe në mënyrë demonstrative, kanë shkelur ligjet dhe Kushtetutën e Kosovës. Dhe, kjo përjashton mundësinë e rikthimit të zyrtarëve në funksionet e braktisura.
     Vuçiq, në “pamfletin” e tij, kërcënues dhe ultimativ, kërkon, madje ngutshëm, “shpalljen dhe mbajtjen e zgjedhjeve lokale, të lira e demokratike, në 4 (katër) komunat, me shumësi serbe, në veriun e Kosovës. Kjo kërkesë cinike, paradoksale e rrast provokative, bëhet nga ai që vet urdhëroi lëshimin, madje me duartrokitje e ceremoni, të vendeve të punës, për qëllime të poshtra dhe, tërësisht, kriminale. Edhe pas bojkotit të parë të zgjedhjeve nga serbët e instrumentalizuar nga Beogradi, me insistimin e Serbisë dhe të disa eksponentëve ndërkombëtarë, u rimbajtën edhe një palë zgjedhje, të dytat me radhë, të cilat, sërishmi, u bojkotuan nga serbët, me porosi direkte të presidentit Vuçiq, ish-zëdhënës i Millosheviçit, përkatësisht, megafon i krimeve monstrume ndaj popullatës së pambrojtur shqiptare! Zgjedhjet bëhen sipas afateve ligjore vitin e ardhshëm. Çuditërisht, Vuçiq kërkon edhe tërheqjen e Policisë Speciale nga territori verior, për t`u lënë dorë të lirë bandave kriminale të tij, të cilat përndjekin dhe persekutojnë qytetarët serbë, për mosbindje ndaj urdhrave që vijnë nga Beogradi si dhe të komuniteteve tjera në veriun e Kosovës.
     Vuçiq shton kërkesa tjera absurde, si “krijimin e një prokurorie të posaçme speciale”, që tensionon gjendjen, artificialisht, sepse cenon sovranitetin juridik e kushtetues të Republikës të Kosovës. Me porosinë e dhënë ministrive në Beograd, kryeministri serb, Millosh Vuçeviq, për angazhimin për ruajtjen e pronës të serbëve; Kosova të shpallet territor i mbrojtjes speciale e sociale; t`i kërkohet Kuvendit të Serbisë shpalljen e paligjshme të akteve të miratuara, që nga shpallja e Pavarësisë dhe përrallëzime të tjera kriminale dhe rrugaçërore. Serbia organizon nxitjen, financimin e grupeve kriminale në veriun e Kosovës, për barrikadimin e rrugëve dhe të akteve tjera të dhunshme e vandaliste.
 
            Shokon BE, herë heshtake, herë aprovuese të kërkesave absurde të Serbisë!
     Edhe pse të gjitha deklarimet publike të presidentit Vuçiq dhe të zyrtarëve të tjerë serbë, janë kundër integrimit të serbëve në shoqërinë dhe shtetin e Kosovës, si dhe të normalizimit të marrëdhënieve Kosovë-Serbi, “BE-ja, përmes zëdhënësit të saj Peter Stano, i mirëpret këto kërkesa të Vuçiqit, duke iu referuar kërkesës të Vuçiqit se “impelementimi i Asociacionit është i rëndësishëm!”
     Është skajmërisht befasues dhe, njëherësh, shqetësues pozicioni herë heshtak dhe më shumë aprovues i BE-së dhe të shumësisë të eksponentëve ndërkombëtarë, të angazhuar me çështjen, tashmë, të dramatizuar, artificialisht, siç është dialogu i krijuar dhe i stërzgjatur qëllimshëm, për probleme, të cilat, realisht, nuk ekzistojnë. Kufinjtë e Kosovës janë përcaktuar në vitin 1913, edhe pse me amputime, shkëputje të territoreve shqiptare, të cilat Fuqitë e Mëdha të kohës, ua dhuruan fqinjëve lakmiqarë e grabitqarë, që llogaritën sa një gjysmë Shqipërie.
     Shqiptarët botërorë, në përgjithësi, dhe ata të Kosovës, në veçanti, janë fort të shokuar. Dhe, bëjnë pyetjen dilemë: “Si ka mundësi që, pikërisht, Quinti,  BE-ja dhe më gjerë ndërkombëtarët bombarduan Serbinë agresore, pushtuese, për ta shpëtuar popullin e përgjakur dhe të dëbuar nga vatrat e tyre stërgjyshore dhe, tani-, në paqe, pothuajse, janë të gatshëm ta shpërblejnë persekutoren-Serbi, në dëm të Kosovës-viktimë, duke i dhuruar pjesë të territorit të Kosovës, edhe ashtu mjaft të tkurrur, të cunguar! Ose, të paktën, duke mbështetur krijimin e një Asociacioni, i cili, gjithsesi, është bosnjizim i Kosovës, e bënë atë shtet rakitik, jo funksional.
            Krerët shtetërorë të Kosovës dhe DASH amerikan, të njëzëshëm në mbrojtje të sovranitetit
     Në mediat serbe, më shumë se një herë, është thënë se “ne serbët kemi vrarë një mbret, një kryeministër, tani e ka radhën një president!” Vrasja e politikanëve opozitarë Ivan Stamboliç, Oliver Jovanoviq dhe të tjerë, është shantazhim dhe kërcënim për presidentin Vuçiq. Rusia është përkujdesur, mjaftueshëm, për të dërguar shumë mijëra rusë në Serbi, të cilët, tashmë, janë sistemuar me punë dhe jetesë të rehatshme. Kontigjenti rus në Serbi është parë shumë aktiv, në raste të demonstrimeve politike në mbështetje të politikanëve pro-Rusisë. Ngritja në poste të larta të dy besnikëve të Putinit, Aleksander Vulin dhe Millosh Vuçeviq, është imponim i Moskës zyrtare, e cila donë ta përdorë Serbinë për provokime, deri në incidente të armatosura me fqinjët, në rastin konkret edhe me Kosovën.
     Deklarimet e presidentit, kryeministrit dhe të zyrtarëve të lartë serbë, kundër Kosovës, janë luftënxitëse dhe destabilizuese. Megjithatë, gjasat për një konflikt të ngjashëm me atë të Banjskës apo të një përmase më të madhe, nuk janë të mundshme. Sepse KFOR-i është këtu për të mbrojtur kufinjtë e Kosovës dhe nuk do të lejojë vatër zjarri në Ballkan, për çka është shumë e interesuar armikja Rusi. Edhe Forca e Sigurisë të Kosovës vazhdon të forcohet, për të qenë në gadishmëri të mbrojtjes të territorit të Atdheut tonë Kosovë.
     Shtetarët dhe pushtetarët e Kosovës, respektivisht, presidentja Vjosë Osmani, kryeparlamentari Glauk Konjufca, kryeministri Albin Kurti, zëvendëskryeministrja dhe ministerja e Jashtme dhe e Diasporës, Donikë Gërvalla, ishin të një mendjeje dhe të njëzëshëm, në përgjigjen e drejtëpërdrejtë dhe dinjitoze të dhënë presidentit serb, Aleksander Vuçiq, se masat dhe kërkesat provokative, luftënxitëse, kërcënuese dhe ultimative, nuk na trembin dhe as nuk na lëkundin në mbrojtjen e tërësisë territoriale, ligjshmërisë dhe të kushtetueshmërisë të Atdheut tonë – Kosovë, për të jetuar të lirë dhe në harmoni me komunitetet tjera, që gëzojnë të gjitha liritë dhe të drejtat, si askund tjetër, jo vetëm në Ballkan, por as më tej në botë. Tashmë, është pranuar botërisht, se Kosova është shteti me demokracinë më të konsoliduar në rajon dhe më gjerë.
     Departamenti i Shtetit Amerikan, këtë herë, u distancua hapur nga BE-ja, e cila tha se i mirëpret kërkesat e Vuçiqit! Përkundër DASH (amerikan), ishte i drejtëpërdrejtë, qartazi dhe prerazi, në përgjigjen e përflakshme, dhënë zëdhënësit të Millosheviqit, presidentit serb, Aleksander Vuçiq: “Kosova është shtet sovran, i pavarur dhe multietnik, të cilin ne duam ta shohim tërësisht të integruar në strukturat euro-atlantike dhe ndërkombëtare”. Ky qëndrim, shumë miqësor, gëzon dhe forcon të gjithë shqiptarët e përbotshëm. Në vazhdim të deklaratës të DASH, porosia dhe qortimi për Serbinë është i lexueshëm. Kosova ka qenë dhe mbetet gjithmonë mirënjohëse Amerikës mike. Sepse “shtëpia pa miq nuk mbahet”, është porosia-amanet e shtet-bërësit të Kosovës, Presidentit historik, Dr. Ibrahim Rugova.
 
          Kryepolitikanët e PAN, të shantazhuar me dosje krimesh, dëmtuan Kosovën 
     Për një çerek-shekulli Kosova vazhdon të jetë në krizën e krijuar, nga ish-pushtetarët e shantazhuar me dosjet e krimeve faktike, të bëra, gjatë dhe pas luftës, me qëllim të marrjes së pushtetit me dhunë, sipas metodës të kopjuar nga lakeu stalinist Enver Hoxha. Sigurimsat e monizmit hoxhist ushtronin bandat vrastare politike të LPK-së, alias PAN-it të sotëm. Ndërkohë, administrata e UNMIK-ut, përkatësisht, sistemi i drejtësisë, u rrënua dhe bandat kriminale vrisnin kundërshtarët politikë. UNMIK-u që kontrollonte drejtësinë, respektivisht, Prokuroritë dhe Gjykatat, i arrestonte, hetonte dhe i zbulonte kriminelët. Për habi, ose i lironte, ose i dënonte, krejt simbolikisht, sikur të ishin grushtime në mes adoleshentëve dhe jo vrasje të cilësuara: si ushtarakët luftëbërës të FARK-ut të Ibrahim Rugovës; kuadrot dhe aktivistët e LDK-së; gazetarët-korrespondentë të luftës; madje edhe kuadro të hershëm të LPK-së, për ta shmangur konkurrencën, në pritje të marrjes së dhunshme të pushtetit të përgjakur.
     Rrjedhimisht, edhe disa kuadro të UNMIK-ut, të ngarkuar me çështjen juridike, drejtësinë në atë kohë, u korruptuan me paratë e Fondeve të Mërgatës, nga shefat e LPK-së, alias Qeveria e Përkohshme, e kompozuar nga krerët social-komunistë të Tiranës zyrtare, të cilët, një vit para luftës kishin përkallur e shkatërruar shtetin shqiptar, për ta marrë pushtetin përgjakshëm. Pasurimi korruptiv, hajnor i eksponentëve të Qeverisë së Përkohshme, përgjatë procesit të privatizimeve, si dhe milionat të marrë, dhunshëm, nga Fondi “Vendlindja thërret” dhe Fondi shtetëror i 3 %-shit, i bëri multi-milionerë “komandantët”, në emër të luftës së pabërë.
     Opozita e frustruar nga sondazhet, tashmë, ka humbur torruan, arsyen dhe kundërshton të gjitha nismat sovraniste të qeverisë, duke thënë se “integrimi i serbëve të veriut nuk bëhet me policinë, por me dialog me komunitetin serb të veriut”. Ndërkohë, për dy dekada radhazi PAN-i, respektivisht, PDK-AAK-NISMA, ka zhvilluar një makro-kontrabandë me bandat e veriut. Serbia, me agjentët e saj në Kosovë, favorizoi këtë kontrabandë, sepse në kupolë të saj ishin disa “komandantë”, përkatësisht, krye-politikanët e PAN-it në Kosovë, tashmë, të shantazhuar me dosje krimesh vrastare dhe të hajnisë zyrtare, të cilat i posedon Serbia UNMIK-u, EULEX-i, Quint-i, ndërkombëtarët, përmes shërbimeve informative të tyre, sepse vrasjet politike në Kosovë kanë qenë një e “fshehtë publike”.
     Presidenti serb, Alwksander Vuçiq, po i shfrytëzon akuzat, të cilat opozita shqiptare ia bënë pozitës, se, gjoja, po përdorë masa policore kundër komunitetit serb në veri. Këto akuza brenda-shqiptare e trimërojnë Vuçiqin, për të lansuar 5 (pesë) masat dhe 7 (shtatë) kërkesat banditeske dhe idioteske, si kushtëzim për vazhdimin e dialogut me Kosovën. Vuçiq i citon me emra gazetarët dhe analistët, aleatë të tij, si: Baton Haxhiun, Berat Buzhalën, Dardan Molliqaj, Halil Matoshin, Ilir Mirenën, Dukagjin Goranin, dhe të tjerë.
     Pushtetarët kontrabandistë të PAN-i, për ta vazhduar kontrabandën e tyre shpengueshëm, me bandat e veriut të Vuçiqit dhe të Radojçiqit me shokë, favorizoi izolimi, shkëputjen e qëllimshme në mes veriu dhe jugut të Mitrovicës. Qeveritë paraprake, nuk bënë asnjë përpjekje, për integrimin e serbëve të veriut. Në këtë gjendje e gjeti Qeveria e Kurtit veriun e Kosovës. Andaj, Kurti dështoi në premtimin e tij, për integrimin e serbëve në veri, pasi për dy dekada radhazi ishte korracuar shkëputja e komunikimit normal jug-veri. Pra, ish-pushtetarët pasi u pajtuan me vrasjen e një duzinë dhe shpërnguljen e mijëra shqiptarëve të tjerë, tani, duke qenë të shantazhuar me dosje, thelluan krimin, në përpjekje për ta “shpëtuar lëkurën e tyre”, duke u vënë në shërbim të Serbisë, qoftë edhe me dhurim të pasurive të brezave shqiptarë!
     Për çudë, elitarët e kontrabandës të palës serbe në veriun e Kosovës, u ndëshkuan nga DASH i Amerikës me – non grata -, ndërsa nga pala shqiptare veç sa u denoncuan pushtetarët shqiptarë në jug, por u kursyen emrat dhe ndëshkimi i tyre!? Kjo ngjalli dyshime dhe pakënaqësi – njëherësh! Janë këta eksponentë të krimit vrastar dhe hajnor të partive-banda PAN-iste, të cilët me akuza shpifëse e monstrume sulmojnë opozitën e sotme.
     Rrjedhimisht, po dëshmohet porosia e Presidentit Rugova, “për të mos lejuar ngritjen në postet e larta zyrtare të kuadrove të shantazhuar, sepse janë të dëmshëm për Kosovën”. Dhe, kjo u provua katërcipërisht e saktë. Shqiptarët e Kosovës, pas shekuj robërie, të tmerruar nga vrasjet politike, “heshtën si peshku”, duke mos bërë “as lavrën e miut”, për të reaguar karshi krimit dhe kriminelëve! Pasojat vazhdojnë t`i vuajnë, edhe sot e gjithë ditën, shqiptarët.

“Ndërmarrja Kriminale e Përbashkët”- Shërbimi Sekret i Serbisë dhe instrumentet e tij

Drini.us
-
0
“Ndërmarrja Kriminale e Përbashkët”- Shërbimi Sekret i Serbisë dhe instrumentet e tij

Bardhyl Mahmuti

Pas përmbysjes së Sllobodan Millosheviqit nga pushteti, qeveria e re e Beogradit vazhdoi me të njëjtën propagandë. Në nëntor të vitit 2001, u botua dhe u shpërnda varianti i ri i propagandës së vjetër: “Žrtve albanskog terorizma na Kosovu i Metohiji (Ubijena, oteta i nestala lica, januar 1998 – novembar 2001” [“Viktimat e terrorizmit shqiptar në Kosovë dhe Dukagjin (personat e vrarë, të rrëmbyer dhe të zhdukur, janar 1998-nëntor 2001)].

Sipas pohimeve publike të Vladimir Božović-it (Bozhoviq), funksionar në Ministrinë e Punëve të Brendshme të Serbisë dhe shef i Drejtorisë për Jurisprudencë në Qendrën Koordinuese të udhëhequr nga Nebojša Čović (Nebojsha Çoviq), “drejtoria e tij me ekipin e ekspertëve kishin punuar që nga vitit 2001 e deri në vitin 2002 për të përgatitur materialet për trafikimin me organet e njerëzve në Kosovë.”. “Materialet e për­mbledhura u sistematizuan në disketa me 27 mijë faqe për krimet e komandantëve të UÇK-së dhe iu dorëzuan hetuesve të Hagës” dhe “Clint Williamson-it, i cili ishte shef i Departa­mentit të drejtësisë dhe të drejtave të njeriut të UNMIK-ut në periudhën 2001-2002, ndërkaq në periudhën 1994-2001 ka punuar si prokuror në Gjykatën Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavi. ”.

Në bazë të dosjeve të para të dorëzuara gjatë periudhës 2001-2002, Carla Del Ponte ngriti aktakuzë kundër Fatmir Limajt, Haradin Balajt dhe Isak Musliut.

Në variantin e parë të aktakuzës, të datës 24 janar 2003, dhe në variantin e dytë të aktakuzës, të datës 7 mars 2003, kemi zbatimin e teknikës Copy/Past të “dëshmive” të dorëzuara nga njerëzit e Ministrisë së Punëve të Brendshme të Jugosllavisë së mbetur. Mirëpo, në shtator të vitit 2003, regjimi i “ri” në Beograd botoi një variant të ri të “librit të bardhë”, të ndryshuar në përputhje me ndryshimin e rrethanave në skenën politike ndërkombëtare. Në një konferencë për shtyp të mbajtur në Kuvendin e Serbisë, kryeministri i Serbisë, Zoran Živković (Zhivkoviq), zëvendëskryeministri dhe shefi i të ashtuquajturës “Qendra Koordinuese për Serbinë Jugore dhe Kosovë dhe Dukagjin…”, Nebojša Čović (Nebojsha Çoviq) dhe shefi i Shërbimit Sekret Serb, Miša Milićević (Misha Milliqeviq) prezantuan librin e titulluar “Albanski terorizam i organizovani kriminal na Kosovo i Metohiji” (Terrorizmi shqiptar dhe krimi i organizuar në Kosovë dhe Dukagjin).

Pas elozheve që bëri për punën e Shërbimit Sekret të Serbisë, kryeministri serb deklaroi:

“Qëllimi i publikimit të këtij libri është t’u ndihmohet atyre që duhet të veprojnë kundër kriminalitetit të organizuar, para se gjithash UNMIK-ut dhe KFOR-it (…). Është përfolur se gjoja nuk ka prova të mjaftueshme për të ndërmarrë veprime të tilla, se u mungojnë faktet konkrete e kështu me radhë. Libri ‘Terrorizmi shqiptar dhe kriminaliteti i organizuar në Kosovë dhe Dukagjin’ ofron mjaft sqarime dhe fakte për krimet e kryera në Kosovë dhe Dukagjin. Ky libër përmban shumë të dhëna për strukturën e organizimit terrorist të ekstremizmit shqiptar, për viktimat, për veprimtarinë e mafies shqiptare në botë; për identitetin e terroristëve dhe strukturave të organizuara kriminale në Kosovë; për liderët politikë të Kosovës që ishin në të njëjtën kohë edhe udhëheqës të klaneve kriminale; për trafikimin e organeve njerëzore të serbëve të burgosur dhe mjaft sqarime dhe fakte për krimet e kryera në Kosovë, të cilat mund të jenë mjaft interesante edhe për punën e Gjykatës në Hagë.”.

Përveç ndërlidhjes së UÇK-në me “terrorizmin” dhe “fondamentalizmin islamik”, në botimin e vitit 2003, Serbia përpiqet t’i kriminalizojë, si asnjëherë më parë, aspiratat e popullit shqiptar për liri dhe pavarësi. Në gjuhën e agjentëve të Shërbimit Sekret të Serbisë  “zhvillimi i ndjenjës së identitetit kolektiv të shqiptarëve, sidomos të atyre nga Kosova dhe Dukagjini, është kusht i domosdoshëm për t’u marrë me kriminalitet të organizuar. Pikërisht ky element, që bazohet në përkatësinë në një grup të caktuar, ka ndërlidhur kriminalitetin e organizuar shqiptar me idealet politike, ushta­rake dhe me terrorizmin (…) Prapa motiveve ideologjike dhe kombëtare për krijimin e një shteti të vetëm shqiptar, pavarësisht nëse do të quhet ‘Shqipëria e Madhe’ ose ‘Kosova e Madhe’, fshihen interesat e disa struk­turave kriminale, që përpiqen të bëhen pjesë e proceseve ekzis­tuese politike dhe ekonomike për të legalizuar punët e tyre kriminale (…).

Pasi ua atrubuan shqiptarëve kontrollin botëror të  tregtisë me lëndë narkotik, të prosti­tucionit ndërkombëtar, të tregtinë ilegale të armëve, të cigareve dhe të mallrave të tjera akcizë, të automobilëve të vjedhur, të trafikimin me njerëz dhe shitjen e organeve njerëzore (…), agjentët e Shërbimit Sekret të Serbisë vijnë te konkluzioni se “shoqëria kosovare nuk është shoqëri e prekur nga kriminaliteti i organizuar, por shoqëri që bazohet te kriminaliteti i organizuar!”.

Në përputhje të plotë me “të dhënat” që kishte nxjerrë nga libri propagandistik serb “Terrorizmi shqiptar dhe krimi i organizuar në Kosovë dhe Dukagjin”, ku UÇK-ja cilësohet në mbi 100 herë si “organizatë që ka projekt kriminal”, Carla Del Ponte ndryshoi edhe variantin e dytë të aktakuzës dhe në variantin e ndryshuar, me dhjetëra herë UÇK-në e cilësoi si “Ndërmarrje Kriminale e Përbashkët” që gjoja “ka kryer sulme të përgjithshme dhe sistematike të drejtuara kundër popullsisë civile serbe dhe shqiptarëve që dyshoheshin si bashkëpunëtorë ndaj të cilëve ka zbatuar tortura, trajtime mizore, vrasje…”.

Në të njëjtën frymë si ajo që mbizotëronte në aktakuzën kundër Fatmir Limajt dhe bashkëluftëtarëve të tij dhe e mbështetur në sajesat e materiale të dorëzuara nga përfaqësuesit e Serbisë, më 4 mars 2005,  Carla Del Ponte ngriti aktakuzë kundër Ramush Haradinajt, Lahi Brahimajt dhe Idriz Balajt.

Që në variantin e parë të kësaj aktakuzë dhe në katër variantet e ndryshuara të aktakuzës, Carla Del Ponte zbato teknikën e njëjtë Copy/Past të “dëshmive” të sajuara nga Shërbimi Sekret Serb dhe të cilësimeve të UÇK-së si “Ndërmarrje Kriminale e Përbashkët”.

E njëjta gjë ndodhiu edhe me Dhomat e Specializuara të Kosovës. Një muaj përpara se të bëhej konfirmimi i aktakuzës dhe të arrestoheshin Jakup Krasniqi, Hashim Thaçi, Kadri Veseli dhe Rexhep Selimi, Milovan Drecun ishte mysafir në emisionin e titulluar “ Fillon ‘udhëtimi’ njëdrejtimësh nga Prishtina për në Hagë”, në TV Happy, I kujtoj lexuesit se Milovan Drecun është kriminel serb ndaj të cilit Shoqata e Gazetarëve të Pavarur të Serbisë dorëzoi padi në Gjykatën për Krime Lufte në Serbi, për manipulime mediatike në funksion të nxitjes së krimeve në Kosovë. Pikërisht ky “gazetar” i Radio Televizionit të Serbisë, i dekoruar nga  komandanti i Armatës së Tretë të Jugosllavisë, që kreu krimet në Kosovë, gjeneralkoloneli Nebojša Pavković, u vu në krye të Grupit Punues serb që përgatiti provat për Zyrën e Prokurit Special të Kosovës.

Gjatë bashkëbisedimit me gazetarët e TH Happy-t, Milovan Drecun në emër të Grupit Punues të Serbisë flet me mospërfillje për ekipin e prokurorëve që punonin me kryeprokurorin Swendiman, të cilët nuk i njihnin rrethanat ku kishin ndodhur ngjarjet, nuk dinin në çfarë drejtimi t’i zhvillonin hetimet dhe se Grupi punues i Serbisë “ka kontribuuar shumë që t’u japin drejtimin e duhur. Për mua ka qenë thelbësore t’u tregoj prokurorëve në çfarë drejtimi t’i zhvillojnë hetimet, sepse i pashë që ishin duke u sorollatur, sepse e kishin kapur problemin shumë gjerë”.

Ai tregon se i ka orientur drejt çështjes së Qendrave Ilegale të Ndalimit, sepse “ka qenë më e lehtë për ta që të dëshmojnë krimet nëpërmjet këtyre qendrave ilegale. Ne u kemi dhënë:

  • listën e plotë të 159 qendrave të ndalimit që kanë identifikuar shërbimet tona, prej të cilave 6 ishin në veri të Shqipërisë;
  • emrat e atyre i i kanë krijuar këto qendra,
  • personat që i kanë keqtrajtuar njerëzit, që i kanë vrarë, që i kanë masakruar, dhunuar (kemi shumë raste të grave të përdhunuara)…”.

Imagjinoni në çfarë situate paradoksale kemi ardhur: krimineli Milovan Drecun, që ka qenë i përfshirë drejtpërdrejt në nxitjen e krimeve ndaj shqiptarëve në Kosovë dhe ndaj të cilit Shoqata e Gazetarëve të Pavarur të Serbisë kishte dorëzuar padi, i ka përcaktuar Zyrës së Prokurit Special të Kosovës se në çfarë drejtimi duhet t’i zhvillojë hetimet!

Dhe për punën që ka bërë, Milovan Drecun deklaron: “qysh në fazën e parë unë kam marrë mirënjohje nga kryeprokurori Swendiman. Madje mirënjohja është shkruar me dorë, që është e pazakonshme, sepse po shihet se u kemi ndihmuar shumë të shohin në çfarë drejtimi duhet të zhvillojnë hetimet”.

Prandaj nuk bëhet fjalë për hipoteza, por vërtetësinë e faktit se aktakuza është ndërtuar mbi sajesat e shërbimeve sekrete serbe e pohon publikisht njeriu të cilit kryeprokurori Swendiman i ka dhënë mirënjohje!

Aktakuza kundër Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit hoqi të gjitha iluzionet e propagandës së rrejshme se gjoja do të krijohet një gjykatë për të “pastruar  historinë e luftës së UÇK-së nga dyshimet për krime dhe transplantim organesh, akuza që qëndronin mbi Kosovë si re të zeza, ose si litar rreth fytit për shumë vjet”. Të gjithë ata që kanë pasur mundësi të lexojnë pjesë publike të aktakuzës në fjalë e kanë kuptuar mashtrimin: Jo vetëm që nuk u hoqën as retë e zeza dhe as litari që i varën fytit të Kosovës, por Zyra e Prokurorit Special të Kosovës ngriti trekëmbëshin – aktakuzë dhe i vuri litarin rreth fytit luftës çlirimtare të popullit shqiptar dhe aspiratave për ndërtimin e shtetit të pavarur. Me një fjalë: aktakuza përpiqet të dënojë me vdekje luftën çlirimtare të Kosovës.

Të gjithë atyre që dëshirojnë të vërtetojnë saktësinë e mendimit të lartpërmendur, u sugjeroj të lexojnë aktakuzën (atë pjesë që është publike) dhe të binden për ndikimin e Sajesave të Shërbimit Sekret të Serbisë në cilësimin e UÇK-së dhe interpretime tendencioze të ngjarjeve që kanë ndodhur gjatë luftës në Kosovë. Në këtë kontekst e shohim të udhës të sqarojmë për lexuesit tri kategori çelës të kësaj aktakuze: “anëtarët e Ndërmarrjes Kriminale të Përbashkët”, “instrumentet e Ndërmarrjes Kriminale të Përbashkët”  dhe “kundërshtarët”.

Në kategorinë “anëtarët e Ndërmarrjes Kriminale të Përbashkët” përfshihen pjesëtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe anëtarë të Qeverisë së Përkohëshme të Kosovës (QPK):

“Hashim Thaç, Kadri Veseli, Rexhep Selimi, Jakup Kasniqi, Azem Syla, Lahi Brahimaj, Fatmir Limaj, Sylejman Selimi, Rrustem Mustafa, Shukri Buja, Latif Gashi, Sabit Geci si dhe disa udhëheqës të tjerë politikë dhe ushtarakë të UÇK-së dhe QPK– së, ndër të cilët edhe anëtarë të tjerë të Shtabit të Përgjithshëm; ministra dhe zëvendësministra të QPK-së; komandantë të zonave të UÇK-së, zëvendëskomandantë të zonave dhe anëtarë të tjerë të shtabeve të komandave të zonave; komandantë të brigadave dhe njësiteve; komandantë dhe anëtarë të shërbimeve policore dhe të zbulimit të UÇK-së dhe QPK-së; dhe ushtarë të tjerë të UÇK-së dhe zyrtarë të tjerë të QPK-së. Të gjithë këta individë, me veprimet dhe mosveprimet e tyre, kontribuuan në arritjen e qëllimit të përbashkët” (Dhomat e Specializuara dhe Zyra e Prokurorit të Specializuar të Kosovës. Numri i çështjes: KSC-BC-2020-06, Shtojca 5 e parashtrimit të Aktakuzës së ndryshuar dhe dokumenteve lidhur me të § 33-35).

Në kategorinë “instrumentet e Ndërmarrjes Kriminale të Përbashkët” përfshihen ata persona që nuk ishin pjesë e “Ndërmarrjes Kriminale të Përbashkët” por që “u përdorën nga anëtarë të Ndërmarrjes Kriminale të Përbashkët për të kryer krime për realizimin e qëllimit të përbashkët” (Po aty, § 35).

Ndërsa kuadër të kategorisë “kundërshtarët” përfshihen personat që ishin, ose që konsideroheshin se kishin qenë:

  • bashkëpunëtorë ose të lidhur me forca, zyrtarë ose institucione shtetërore të RFJ-së, ose
  • persona që nuk mbështetnin qëllimet ose metodat e UÇK-së dhe më vonë të QPK-së, ndër të cilët persona të lidhur me LDK-në dhe serbë, romë dhe persona të kombësive të tjera ( Po aty, § 32).

Me qëllimin që të siguronin dhe ushtronin kontroll mbi tërë territorin e Kosovë, anëtarët dhe instrumentet e Ndërmarrjes Kriminale të Përbashkët kanë kryen sulme në përmasa të gjera ose sistematike kundër popullatës civile të kundërshtarëve në Kosovë dhe në zona të Shqipërisë Veriore, së paku që prej marsit 1998 deri në shtator 1999 ( ‘periudha e aktakuzës’)” (Po aty, § 16-17 dhe 32), duke i përndjekur, burgosur, arrestuar dhe ndaluar arbitrarisht ose në mënyrë të paligjshme dhe duke zbatuar akte të tjera çnjerëzore, trajtime mizore, tortura, vrasje dhe zhdukje me forcë të personave. (Po aty, § 32).

Sipas aktakuzës Ushtria Çlirimtare e Kosovës dhe Qeveria e Përkohshme e Kosovës janë “Ndërmarrje Kriminale e Përbashkët” dhe jo vetëm që nuk përjashtohet nga ky kualifikim asnjë ushtar i UÇK-së apo zyrtar i Qeverisë së Përkohshme të Kosovës, por spektri i të dyshuarve shtrihet edhe te njerëz që nuk kanë qenë të përfshirë në UÇK dhe QPK por që kanë shërbyer si instrument për realizimin e qëllimeve të “Ndërmarrjes Kriminale të Përbashkët”!

Çdo njeri që lexon me vëmendje aktakuzën, do të bindet se kemi të bëjmë me përpjekje për të dënuar luftën çlirimtare të popullit shqiptar të Kosovës. Mjerë ata shqiptarë që për shkak të urrejtjes personale që kanë ndaj ndonjërit nga të akuzuarit e lartpërmendur, janë duke përhapur sajesat e Shërbimit Sekret të Serbisë dhe, me vetëdije apo pa vetëdije, janë shndërruar në instrumenet të këtij shërbimi.

(Për këtë çështje mund të lexoni më hollësiasht në librin “UÇK-Në shënjestër të vazhdueshme”, që do të botohet së shpejti).

Çka kemi nevojë në përditshmërinë tonë?

Drini.us
-
0
Çka kemi nevojë në përditshmërinë tonë?

Shkendije Berisha Pacolli 

Sa shpesh më shtrohet pyetja se çfarë këshillash kërkojnë klientët shqiptar kur vijnë tek unë? Dhe më befason se kjo shtrohet gjithmonë prej shqiptarëve dhe jo vetëm klientët por ne të gjithë e dijmë se për çka kemi nevojë, shumë pak për këshilla kemi nevojë.
Çka kemi nevojë në përditshmërinë tonë? Në radhë të parë kemi nevojë për më shumë dashuri, kemi nevojë shumë për më shumë dashuri për njeri tjetrin, kemi nevojë për duar që na përkëdhelin, kemi nevojë për vesh që na dëgjojnë, për një fjalë të mirë, kemi nevojë për një zemër e cila ndjen me neve si të mirën si të keqen, kemi nevojë për dikë që na kujton se kështu qysh jemi momentalisht jemi ok-ej dhe jo me na jap atë ndjenjën duke na krahasu me të tjerët, kjo nuk është në rregull, sepse kjo na bën të ndjehemi më keq se keq.
Kemi nevojë për dikë që na qet ndërmend se mbi të gjitha kemi zotin që kurrë nuk na harron, kemi nevojë për mbështetjen dhe respektin e njëri tjetrit. Këto janë nevojat elementare që na nevojiten dhe na bëjnë mirë secilit prej nesh që nga njerëzit e zemrës të marrim dashuri, vlerësim dhe kujdesje. Gjëra që nuk na kushtojnë asgjë! Harrojmë se janë momente të vogla ku një përkëdhelje e vogël, një shikim i ëmbël, një fjalë e mirë ta ndreq ditën dhe ta kujton se sa e bukur është jeta.
Të vlerësosh atë që ke në rutinën e përditshmërisë edhe mund të harrosh por jo në vazhdimësi ta neglizhosh. Ështē vetëm një vlerë që nuk zëvendësohet më asgjë në botë dhe ajo është vlera e njeriut dhe fakti se nëse tani nuk vlerëson atë që ke nuk mund ta kthesh kurrë më atë që për më vonë e le!

Mos u fshihni pas Grupit të Deçanit, dilni në emrin tuaj dhe organizatave tuaja

Drini.us
-
0
Mos u fshihni pas Grupit të Deçanit, dilni në emrin tuaj dhe organizatave tuaja

Saim Tahiraj

REAGIM!
Kush janë këta matrapz, dështak në ngjarjet e rrëndësishme të Historisë më të re të Kosovës që marrin guximin të thirren në emër të Grupit të Deçanit? Dalin pa fie turpi me propozime në emër të Grupit të Deçani! Mos u fsheni pas Grupit të Deçanit po dilni në emrin tuaj dhe organizatave tuaja. Kush jan dhe kujt i shërbejn disa portale dhe televisione të cilat shërbehen me gënjeshtra dhe dezinformojn opinjonin për Grupin e Deçanit? Grupi i Deçanit është unik dhe është pjesë përbërse e bërthamës së „Lëvizjes së Deçanit“ e cila ka një zyre legale në Prishtin. Askush nuk e ka të drejtën të flas në emër të Grupit të Deçanit përpos anëtarët që e përbëjn këtë grup. Gjithashtu askush nuk e ka të drejtën të jap deklerata dhe propozime në emër të „Lëvizjes së Deçanit“ pa autorizimin e Zyres së saj që është në Prishtin. Të gjitha këto deklerata dhe propozime që dalin nga individ karrierist dhe të pandërgjegjshëm, portale dhe televisione që i shfrytzojn ato me dezinformue opinjonin, kan të vetmin qëllim,ta damtojnë autoritetin e „Lëvizjes së Deçanit“. Autoritetin e madhë që ka fituar „Lëvizja e Deçanit“ në Kosovë, në Shqipëri, në mbarë trojet shqiptare dhe mërgat, i ka tmerruar Islamin Politik Radikal, andaj janë hudhur në ofenzivë kundër „Lëvizjes së Deçanit“. Nuk po pyesin për metodat, por po i përdorin edhe ato më të ultatat për ta sulmuar dhe damtuar ate. Matrapazët, karrieristët dhe përfituesit,po përpiqën që me paraqitjet e tyre publike, nëpër portale dhe televisione që janë në shërbim të Islamit Politik Radikal, të përfitojnë nga autoriteti i madhë që gëzon „Lëvizja e Deçanit“. Të tillët jan bërë krah i fuqishëm i Islamit Politik Radikal. „Lëvizja e Deçanit“ do vazhdoj e palëkundur nė misionin e sajë Historik në mbrojten e vlerave më fundamentale të Shqiptarizmës, duke u bazuar fuqishëm në Dekleratën e sajë. I paralajmroj të gjithë ata matrapaz, karrierist dhe përfitues, të gjitha ato portale, media dhe televisione që ti ndërpresin dezinformimet në emër dhe për „Lëvizjen e Deçanit“. Nese nuk ndalen do i ndjekim rrugët ligjore për ti ndalur.

Presidentja Osmani ka udhëtuar për në Mal të Zi për të marrë pjesë në takimin vjetor të krerëve të shteteve të rajonit në kuadër të Procesit të Bërdo Brione

Drini.us
-
0
Presidentja Osmani ka udhëtuar për në Mal të Zi për të marrë pjesë në takimin vjetor të krerëve të shteteve të rajonit në kuadër të Procesit të Bërdo Brione

Presidentja e Republikës së Kosovës, Vjosa Osmani ka udhëtuar për në Mal të Zi për të marrë pjesë në takimin vjetor të krerëve të shteteve të rajonit në kuadër të Procesit të Bërdo Brione.
Presidentja Osmani do të pritet nga nikoqiri i takimit, Presidenti i Malit të Zi, Jakov Milatovic, si dhe nga Presidentët e dy shteteve bashkëthemeluese të Procesit Bërdo Brione, Presidenti i Kroacisë, Zoran Milanovic dhe Presidentja e Sllovenisë, Nataša Pirc Musar. Në sesionin e përbashkët me liderë të rajonit, Presidentja Osmani do të mbajë fjalim, gjersa do të realizojë takime edhe me krerët e disa shteteve pjesëmarrëse.

Takimi vjetor i liderëve do të fokusohet në procesin e zgjerimit të Bashkimit Evropian dhe rëndësinë e anëtarësimit të rajonit në BE. Në sesionin kryesor të liderëve, Presidentja Osmani do të flasë për përkushtimin e Kosovës për integrim të plotë në institucionet euroatlantike, për paqe dhe siguri të qëndrueshme, si dhe për bashkëpunim rajonal.

Ibrahim Kelmendi: Debat Grindavec, apo ?

Drini.us
-
0
Ibrahim Kelmendi: Debat Grindavec, apo ?
Ibrahim Kelmendi, Gjermani
___
Në FB ka plas debati mes të protagonistëve të UÇK-së, kolonelit Dilaver Goxhaj dhe politologut Bardhyl Mahmuti. Fatkeqësisht nuk u durova pa u “përzi” edhe unë.
IBRAHIM KELMENDI:
Proverb: “kur grinden por edhe kur qojnë dashuri krokodilët, e vuajnë bretkosat.” Prandaj u durova pa u “përzie” në grindjen mes jush.
Tani sinqerisht: Bardhyll Mahmuti dhe Ti, i respektuari Dilaver Goxhaj, keni qenë të emërtuar në institucione të UÇK-së nga “ndërmarrja e përbashkët kriminale” (NPK /siç e ka bërë kualifikimin kryeprokurorit i ZPS-së, amerikani Smith), e komanduar nga marionetat komplotiste Xhavit Haliti, Azem Syla, Hashim Thaçi, Rexhep Selimi. Në këtë aspekt mos u grindni mes jush, por mundohuni me ia pastrua baltën njëri-tjetrit.
Ke shkruar: “SHP i UÇK-së, në përbërjen e të cilit bënte pjesë edhe “Drejtoia e informimit” me kryeshef Hashim Thaçin, (e që shumë më vonë e ka marrë emrin “Drejtoria Politike”), është krijuar në mbledhjen e datës 11 qershor 1998, në fshatin Negroc të Drenicës.”
Të lutëm, mos e cito më këtë gënjeshtër të Jakup Krasniqit, , sepse ate e ka komanduar NPK që ta bënte atë gënjeshtër. Gjatë procesit që po zhvillohet në Hagë, Jakupi ka lut trupin gjykues ta diskualifikon librin e tij si libër propagandist që nuk do të duhej të përdorej si dëshmi. Tjetra, koloneli Bislim Zyrapi dhe të katër të autorizuarit deklaruan para trupit gjykues se Shtavi i Përgjithshëm është formuar në nëntor 1998, dhe se në qershor 1998 nuk kishte asnjë lloj shtabi që e komandonte UÇK-në.
Ke shkruar: “gjatë atyre viteve 1997-2001, z.MAHMUTI, si dhe “diplomatë” të tjerë të UÇK-së, shëtisnin nëpër hotelet e Evropës me markat dhe dollarët e Fondit ‘Vendlindja Thërret’.”
Mund që nuk ke pas rast të informohesh, ne nuk flinim në hotele, sepse në të gjitha metropolet europiane kishim bashkëveprimtarë, prandaj aty qëndronim kur ishim për të bërë takime me diplomatë e funksionarë qeveritarë. As Bardhyli nuk ka fjet në hotele. Edhe po të ishte e domosdoshme, kanë qenë fare pak takime.
Fondi në Gjermani nuk ka mund t’i publikon emrat e donatorëve dhe sasinë e donacioneve, për dtre arsye: e para, përgjegjësi kryesor i Fondin, Xhemajl Fetahaj është martirizuar në Luftë. E dyta, “ministri” Adem Graboci, marioneta e NPK, bëri puç kundër Fondit Vendlindje thërret sapo mbaroi Lufta, prandaj përgjegjësia bie mbi eprorët e Tu, ata të NPK. Fatmirësisht institucioni kompetent gjerman, duke u druajt se NPK do ta zhdukte arkiven e Fondit në Gjermani, e pat konfiskuar krejt arkivin dhe mjetet financiare të Fondit, prandaj të dhënat e Fondit në Gjermani nuk mund të zhduken, siç duhet t’i ketë zhduk NPK arivat e Fondeve në shtete tjera.
Të lutëm, mos u thirr më në “betimin ushtarak”, të kontrabuar nga Jakup Krasniqi, sepse LPK nuk e ka themeluar UÇK-në për të bën luftë për bashkim kombëtar, por për çlirim të Republikës së Kosovës.
TUNG
(ibrahim Kelmendi, ish-anëtar i Kryesisë së LPK-së, nga maji 1998 deri më 27 qërshor 1999)
DILAVER GOXHAJ:
Miran Kelmendi unë nuk i di nga burrojne urrejtjet tuaja te brendshme, midis udheheqjes se LPk-se dhe SHP te UCK-se, qe ju, pa ndrojen me te vogel e emrtoni “NPK”. Une kur vendosa te merrja rrugen per ne lufte, kisha me shume se 10 muaj qe shkruaja per Luften Clirimtare qe zhvillohej ne Kosove, madje nje pjese te shkrimeve m’i merrnin anetaret e atij SHP qe ju e emertoni “NPK” dhe i dergonin dhe i botonin te gazeta e Juaj, “Zeri i Kosoves”, dhe gjate asaj periudhe qe une u familjarizova me Ushtrine Clirimtare te Kosoves , nuk pati asnje lloj zeri, me shkrim apo me telefonate qe te me tregonte se SHP i UCK-se na paskish qene “NPK” (organizate kriminale) qe unete nderprisja shkrimet dhe mbeshtetjen e asaj lufte. Ku isht ju kur lexonit ne gazeten tuaj shkrimet e mia ne mbeshtetje te asaj “Organizate kriminale”? Se me nofken “NPK” ju doni te thoni se SHP i UCK na paska qene Ndermarrje Kriminele, apo jo?
Nese do te kishte qene SHP i tille, do te kishet ardhur me vrap e gjithe Kryesia e LPK-se, se bashku me “ibrahim Kelmendi, ish-anëtar i Kryesisë së LPK-së, nga maji 1998 deri më 27 qërshor 1999” dhe do ta zevendesonin ate “NPK” me atdhetaret e LPK-se, m.q.s ju i quani kriminelë Jakupin, Hashimin, Kadrine dhe Rexhepin.
Nese SHP i UCK do te kishte qene nje organizate kriminelësh, si mund te shpjegohet qe edhe Komanda e NATO-s, edhe oficerat amerikane, me te cilet ata anetare te SHP do te lidheshin dhe, duke mos u mjaftuar vajtjen time ne SHP, ata atashuan me ata oficerë edhe djalin tim porsa vuri kembet ne toke, në Rinas, më 29 mars 1999, kur u kthye nga pergatitja pilotuese nga jashte shtetit ku e kishte derguar Ushtria Popullore e Shqiperise; apo , sipas teje, e kane bere qellimisht qe te vinte momenti e te delte nje farë “diplomati” i LPK, me mbiemrin MAHMUTI, anetar i Kryesise se LPK, dhe te na cilesone familje mercenarshe?!
Mos jeni ngutur, valle, ne kete mbrojtje indirekte qe i beni fyesit MAHMUTI, dhe akuzes te perseritur qe ju i beni SHP te UCK-se? Se te thuash qe i gjithe SHP i nje Ushtrie Clirimtare na paskan qene kriminelë, automatikisht del qe edhe e gjithe Ushtria Clirimtare e Kosoves ka qene organizate kriminelesh, apo jo? E shpjegon dot ndryshe, zotrote?
Nese ne si SHP do te ishim “NPK”, nuk besoj qe Komandanti i NATO-se, Gjenerali Uesli Klark, dhe e gjithe NATO-ja, do te na kishte falenderuar, duke na thene “Bashkeveprimi me i mire luftarak ne historine 50-vjecare te NATO-s”.(THE BEST MILITARY COOPERATION IN THE 50-YEAR HISTORY OF NATO) A mund te falenderohet nje shtab krimileshes nga nje institucion i tille me autoritet mbare nderkombetar?
Po te pranojme kete akuze tuajen ndaj SHP te UCK, atehere duhet te pranojme se edhe Komanda e NATO-s, derisa ka pranuar te bashkpunoi me SHP te UCK, nuk ka bere gje tjeter, vecse ka pranuar te bashkpunoi me nje organizate kriminelësh dhe, në Gjyqin Special, (qe ju ne Kosove e keni miratuar permes Parlamentit), sipas kesaj logjikes tuaj, edhe Komanda e NATO-s duhet te penalizohet nga ajo Prokurotri Speciale. Si ta merr mendja?
Po te pranojme akuzen tuaj per SHP se ka qene një NPK, atehere duhet te pranojme se Lufta Clirimtare e Kosoves ka qene nje lufte e padrejte, nje lufte kriminalësh. Ju me kete akuze i vini ne ndihme Serbise, apo jo? Keni kundershtim?
Persa i perket z.MAHMUTI, kolegut tuaj “diplomat”, ai jo vetem qe fyen mua dhe gjithe familjen time, por gjithe vullnetaret nga Shqiperia, gjithe UCK e shpall ushtri mercenaresh, qe do te thote se Shqiperia nuk ka dash ta ndihmoi Luften ne Kosove, por i paska kerkuar asaj “NKP”-s tende qe te paguante mercenare? Si thua?
Si nuk u vjen turp edhe juve qe bini kaq poshte, në llumin e shprehur nga z.MAHMUTI, dhe më llogarisni 500 markat qe me dergonin ata të “NPK” ne familje ngaqe une nuk kisha asnje pjestar familjeje me page mujore, me asnje lloj te ardhur tjeter financiare, nderkohe i bindur se mund te moskthehesha gjalle. Pse ta beja ate vetvrasje kur une isha mesues ne shkollen shteterore te shqiptare? Besoj se edhe ju e dini me mire se une, perjashtuar z.MAHMUTI, se shkuarja ne lufte dihet, por kthimi nuk dihet. Ke rene edhe zotrote ne fyerjet e MAHMUTIT dhe te BRAJSHORIT! Vallë, te tilla mendesi ka pas dhe ka ende ish-Kryesia e LPK-se?! Domethene gjaku im dhe jeta ime dhe e birit tim, per ju, KOSOVARET e LPK-se, kushtoka 500 Marka?! U MBULOFTE TURPI, U MBULOFTE!
çuditerisht heshja e juaj personale dhe e gjithe Kryesise se LPK-, ne gjirin e se ciles ka milituar ky fyes i paturpshem, tregon se te gjithe ju keni te njejten bindje me z.Mahmuti, APO JO?
Madje, ne shkrimin e fundit të ketij z.MAHMUTI, ndoshta padashje, kur kerkon te tregoi kuptimin e fjales “mercenar”, i referohet serbishtes. Interesante! Gje qe verteton ate qe i kam thene: Eshte me shume serb sesa shqiptar, derisa nuk pranon dhe nuk do shpjegimin e Fjalorit te Gjuhes se Sotme Shqipe. Nuk e ka me kot populli shqiptar ne Kosove, (por jo kosovaret-jugosllave), qe shprehet: “Mos e vet, se kallxon vetë!”
Prandaj, qe ta çosh deri ne fund nismen qe ke marre, ndërseje edhe nje here z.MAHMUTI, duke i thënë: O dos!, kunder “mercdnareve” nga Shqiperia.
Rrojne te gjithe, rroni dhe ju me Bradhyl MAHMUTIN!
S’me mbetet gje tjeter, veçse t’i drejtohem Perendise ndaj njerezve me mendesi te tilla: Ruajna o zot nga te tillët!
IBRAHIM KELMENDI:
Është krejtësisht e pandershme të ma veshësh mua, se e emërtova Shtabin e Përgjithshëm se e emertova NPK (ndërmarrje e përbashkët kriminale). Por u mundova të sqaroj se UÇK-në dhe Shtabin e Përgjithshëm e ka pas kap NPK (Xhavit Haliti, Azem Syla, Hashim Thaçi, Rexhep Selimi). Ata që nuk kishin informim dhe spekulojnë, duhet të kuptohen, duke pas keqardhje për ta. Por ata që e dinë dhe gënjejnë se UÇK-në e ka komanduar NPK, janë profiterë lufte oze tifozë idiotë të NPK. Ndërsa Ti je vet dëshmitar, në cilat përmasa e kishte kap edhe Shtabin e Përgjithshëm NPK.
PSE e anashkalove sqarimin e gënjeshtrës që keni bërë, se Shtabi i Përgjithshëm është formuar më 11 qershor 1998?!
Atëherë kur paskësh shkruar Ti për UÇK-në, – kërkoj falje, nuk ka rastis të lexoj diç nga Ti atëherë, – ne e bënim luftën brenda radhëve, e jo publikisht, meqë donim mishi të piqet e helli të mos digjet. Tashmë unë kam bërë më shumë se mjaftë, në cilat përmasa na ka sabotuar e komplotuar NPK. Ti i ke përcjellë shtjellimet e mia, por do të ruash raportet me eprorët (NPK) që të kanë rekrutuar në fillim të marsit 1999. Uroj të reflektosh, sepse nuk je bë argat i NPK me vetëdije, por ke menduar si edhe Bardhyl Mahmuti, se NPK janë “kreu” i UÇK-së.
Jakup Krasniqin e Kadri veselin nuk i kam diskualifikuar asnjëherë si kriminelë, por viktima kolaterale të NPK (Xhavitit, Azemit, Hashimit, Rexheepit).
Është mit i legjendarizuar bashkëpunimi i Aleancës NATO me SHP të UÇK-së. Për Alenacën NATO UÇK ishte organizatë terroriste, por për hir të qëllimeve që kishte NATO, ka “bashkëpunuar” me SHP të UÇK-së, por vetëm duke e përdor për t’u informuar për pozita dhe lëvizje të forcave serbe. Po të na përkrahte, do na furnizonte me armë. As edhe një fishek nuk na e kanë dhuruar. Përkundrazi, kanë penguar që të furnizoheshim në Shqipëri.
Aleanca NATO na e ka imponuar “gjykatën speciale” për ta demaskuar e diskredituar akuzën e KiE – për tregti të UÇK-së me organe të robërve serbë. Shipecat idiot nuk duan të diskreditohet akuza e KiE-së, e miratuar në dhjetor 2010, meqë atëherë KiE dominohej nga parlamentarë serbofilë (edhe nga dy parlamentarë të Shqipërisë).
Mos e grisni daullen duke klorifikuar pjesëmarrjen e rreth 140 vullnetarëve nga Shqipëria londineze, sepse po më vjen turp edhe tani për atë angazhim simbolik.
Kot po e sforcon gabimin e Bardhylit që ju ka prezantuar si mercenar, sepse ato do t’i kishte dhënë NPK vetëm të bëje propagandë për ta, duke ndejt në Tiranë.
T’i ruajt zoti yt mëndët dhe ta reduktoftë hidhërimin emocional.
TUNG
DILAVER GOXHAJ:
Miran Kelmendi Urrejtja juaj e pakuptueshme ndaj meje u ka trazuar arsyetimin. Me e thjeshta. Ju shkruani: “PSE e anashkalove sqarimin e gënjeshtrës që keni bërë, se Shtabi i Përgjithshëm është formuar më 11 qershor 1998?!”. Une i referohem librit te anetarit themelues te atij shtabi, ne shtepine e te cilit eshte krujuar ai shtab. Dhe pse u krijua ai shtab ishte domosdoshmeri ndryshe UCK- do qe shpartalluar ne veren e vitit 1998 te cilen, e kam sqaruar hollesisht dhe te argumentuar ne shkrimin qe kam botuar per Shtabin e Pergjithshem te UCK-se, me rastin e 25 vjetorit te krijimit te atij Shtabi, me 10 Qershor 2024. Me sa di une, ju e njihni korrektesine e referencave. Une i referohem librit. Po te isha pjesmarres ne ate mbledhje, do te thoshja se e kisha nga vetja.
Se dyti ju shkruani: “keni qenë të emërtuar në institucione të UÇK-së nga “ndërmarrja e përbashkët kriminale” (NPK /siç e ka bërë kualifikimin kryeprokurorit i ZPS-së”, gje qe tregon se ju pajtoheni me prokurorin Smith, ndersa une, prej momentit qe kam qene pjestar i atij SHP nuk kam verejtuar asnje tipar te te qenit ai Shtab “ndërmarrja e përbashkët kriminale”. Me mire se une nuk e di as ty dhe as prokurori Smithse si ka vepruar ai Shtab, dhe pse nuk ka qene NPK. Dhe pse u vertetua ne praktik se ai SHP ishte nje Shtab teper i pergatitur e i afte dhe korrekt me Ligjet e Luftes, prandaj, sikunder u shkruajta ne pergjigjen e pare, morrem ate mirenjohje nga Komandanti i Pergjithshem i NATO-s.
Madje ai SHP i UCK, nese do te ishte sikunder ju keni krijuar bindjen dhe beheni bashkeakuzues, eshte pergjegjesi dhe faji i LPK qe e keni lejuar qe ai Shtab te shnderrohej ne NPK. Pe rrinit ju ne Evrope dhe nuk vinit ne Kosove? Keshtu do ta clironit ju Kosoven, me korespondence? Derisa edhe ju e keni pas ate bindje: “Shtabin e Përgjithshëm e kishte kap NPK ,Xhavit Haliti, Azem Syla, Hashim Thaçi, Rexhep Selimi”, dhe nuk e keni zevendesuar, atehere pse mburreni dhe thoni se Luften Per Clirimin e Kosoves e ka udhehequr LPK-ja? O njera, o tjetra.
Se treti, ju me shkruani”Ndërsa Ti je vet dëshmitar”. U thash me lart se si ka qene ai shtap me te cilin une bashkluftova me ata dhe nuk kam as verejtjen me te vogel, lidhur me akuzen tende dhe te Prokurorit, persa i perket drejtimit te luftes nga ai Shtab, si dhe marredhenieve me njesite vartese ashtu edhe bashkeveprimin me NATO-n.
.Ju shkruani se “nuk ka rastis të lexoj diç nga Ti atëherë”. Une nuk shkruaja per ty dhe per asnje individ tejter te LPK, pasi nuk dija se egzistonte LPK, por shkruaja per ata qe luftonin në Kosovë. Ato shkrime jane permblehur ne nje liber te vecante “Rruga qe me coi ne radhet e UCK”. Une ndiqja lajmet në media si dhe ne gazeten “Rilindja” qe botohej ne Tirane, lidhur me zhvillimet e luftimeve ne Kosove, dhe, si specialit, jepja mendimet dhe keshillat e mia, duke iu referuar fakteve qe jepeshin, madje nenshkruar shkrimin me emer e mbiemer dhe duke vendosur edhe graden ushtarake bashkangjitur, qe lexuesi te bindej se shkruante nje oficer ushtrie karjere. Dhe ato shkrime bene qe te me kontaktonin Sabit Geci, Xhavit Haliti, Azem Syla, madje edhe Hashim Thaci kur erdhi per te shkuar ne Rambuje dhe, te kenaqur me udhezimet e mia me propozuan nese mund te shkoja me ata si keshilltar ushtarak, por duke qene se nuk e njihja nga brenda UCK-ne, nuk mund ta merrja persiper ate pergjegjesi te madhe.
Ju shkruani: “NATO, ka “bashkëpunuar” me SHP të UÇK-së, por vetëm duke e përdor për t’u informuar për pozita dhe lëvizje të forcave serbe.” Ligesia juaj ndaj UCK shprehet duke e vendosur ne thonjeza fjalen bashkpunim. Turp! A jeni mire nga mente? Nese ne do te ishim terroriste, si mund te na besonte Ajo neve drejtimin e aviacionit te saj? A e di ty se si kryehet bashkeveprimi i aviacionit luftarak me forcat qe veprojne ne terrenin e luftes? Si mund ta dinte NATO se ku duhej te godiste ne momentin kur ngriheshin avjonet e saj, pa patur shenjetregim nga terreni? Ju hiqeni edhe me specialist se specialistet e drejtimit te aviacionit ne lufte. NATO nuk kishte oficera te drejtimit te aviacionit ne terren, dhe kete e beri ky “mercenari” i z.Mahmuti dhe i mbeshtetesve te tij. ME DUHET TE SHTOJ SE SA HERE AVJONET E NATO-s U NGRITEN PA KERKUAR SHENJETREGIM NGA NE, ASGJESUAN RRETH 200 CIVILE DHE RRETH 50 DESHMORE TE UCK-së. Dhe zakonisht ata ishin pilotet e Frances se Judogosllavise tuaj.
Por ndoshta bej gabim te zgjatem me tej, se ju jini profan ne kete fushe, pavaresisht se deklaroheni specialist. Une ate lende e kam dhene mesim ne teori dhe praktike vite te tera resht ne Akademine e Shtabit tw Pergjithshem te Shqiperise ku pergatiteshin kuadrot e larta te Ushtrise, si dhe praktikuar ne stervitjet e me trupa me Divizioneve dhe Grup Divizione.
Ju shkruan: “për hir të qëllimeve që kishte NATO, ka “bashkëpunuar” me SHP të UÇK”. Natyrisht se kishte interes. Ke degjuar diku se bashkpunimi behet pa asnje qellim? Dhe kur krijohet besimi lidhet marreveshja, dhe NATO nuk u zhgenjye, prandaj na dergoi ate falenderim. Ibrahim, i ke pire ilacet para se te shkruaje?
Se kush e ka imponuar “Gjykaten Specisle” ate gjejeni ju, udheheqja e LPK-se dhe Parlamenti i Kosoves.
Ju perseri mbeshtesni z.Mahmuti qe me akuzon per mercenar. Te lumte o “atdhetari” i madh Ibrahim Kelmendi! I ke shoket e rralle.
Ne komentin e pare te sotem , midis te tjerave ju unifikoheni me urrejtjen e z.Mahmuti ndaj Shqiperise, ku shkruani: “Të lutëm, mos u thirr më në “betimin ushtarak”, të kontrabuar nga Jakup Krasniqi, sepse LPK nuk e ka themeluar UÇK-në për të bën luftë për bashkim kombëtar, por për çlirim të Republikës së Kosovës.”
Gje qe do te thote se si Ty dhe LPK, edhe z.Mahmuti nuk jeni per bashkim me Shqiperine, qe do te thote se e quani popullin shqiptar ne Kosove jo shqiptare; se dyti, kerkoni qe Kosova te jete shtet kosovar dhe jo shtet shqiptar. Kjo eshte ne interes te kombit, apo te nje grupi individesh si puna e juaj, por edhe e udheheqjes se LPK, qe nuk po u kundershtojnë ne kete pike qe ju theksoni; njekohesisht edhe e Parlamentit te Kosoves qe ne Kushtetutë ka vendosur qe te mos bashkohet Kosova me asnje shtet tjeter ne kufi, qe nenteksti eshte: as me Republiken e Shqiperise. Nese LPK-ja ka pas kete qellim, do te duhej ta sqaronit popullin, dhe po ta kishit bere ate sqarim, veshtire se do te kishte rrembyer armet kush ne Kosove. Me kete ju na bindni se ju si udheheqje e LPK ia keni pas me hile popullit shqiptar ne Kosove, apo jo?. Dhe e ke shkruar vetë shume qarte.
IBRAHIM KELMENDI:
Nuk kam pas e nuk kam urrejtje kundër Teje. Përkundrazi të tkam respektuar më shumë se sa e ke merituar, për hir të rëndit të gjerave. Fatkeqësisht ti ke urrejtje Ti je i dominuar nga urrejtja kundër meje, prandaj urrejtjen Tënde e projekton te unë. Dhe ke arsye, sepse, si i rekrutuar nga NPK, je alarmuar pse e kam demaskuar e diskredituar NPK.
Edhe tani e arsyeton gënjeshtren për themelim të Shtabit të Përgjithshëm më 10 qershor 1998, duke u thirr në citimin nga libri i Jakup Krasniqit, edhe pse të informova se Jakup Krasniqi i ka bërë kërkesë trupit gjykues të mos përdoret “libri” i tij se dëshmi, meqë ka shkruar libër propagandistik. Të informova edhe për deklaratat që kanë bërë edhe të tjerë të akuzuar, bile edhe komandanti Yt, koloneli Bilsim Zyrapi, se SHP e kanë formuat në nëntor 1998, edhe duke bëlbëzuar data të ndryshme, sepse edhe në nentor duhet të kenë ndodh simulime. PSE këmbëngul në këtë gabim Tëndin, të cilin nuk e ke bërë qëllimisht, por sepse u ke besuar pjesëtarëve të NPK?
Ti shkruan se Jakupi ishte anëtar themelues i SHP. Besoj, e di nuk formon shtab të përgjithshëm të ushtrisë. PSE nuk ke kurajë të pranosh se UÇK-ja nuk ishte USHTRI, por kemi simuluar sikur ishim. Të paktën për hir të atyre që po përballën me proces gjyqësor në Hagë, sepse ata po përpjekën ta bindin trupin gjykues, se UÇK nuk ishte ushtri.
Ti ishe i kooptuar në SHP nga pjesëtarët NPK. Këtë e ke rrëfye vet, duke e përshkruar në detaje nisjen me xhipa nga Tirana, më duket me 7 mars 1999, duke rrëfyer edhe se në Makedoni iu ka prit kryepolici tetovar, i cili ishte i komanduar nga DBK-ja makedone (në bashkëpunim me simotrën e saj, RDB serbe). Ai kryepolic ju ka shoqëruar deri në Jazhincë, pikën kufitare Makedo-Kosovë. Dhe të nesërmen e asaj dite të kooptuan në SHP.
Nuk ka ndodh ashtu vetëm me Ty. Pothuajse të gjithë komandantët e UÇK-së janë kooptuar, e vetëzgjedh apo janë zgjedh nga shokët e tyre – edhe kjo një dëshmi se UÇK nuk ishte ushtri, por simulim i ushtrisë. Megjithatë ishte e lavdishme, sepse në atë rrethana nuk kishte mundësi për të qenë ushtri klasike, prandaj duhet vlerësuar si Kryengritje e Vegjëlisë çlirimtare, e cila u vetorganizua në akronimin e mitizuar UÇK!
Ti ofron prova të shumta, pse SHP nuk ishte SHP. Ti në atë SHP ke pas pozitë më të lartë ushtarake se secili pjesëtar i NPK, edhe se mashtruesi Azem Syla që gënjente se ishte komandant i përgjithshëm. Ta zëmë, çfarë kompetence më të madhe kishin ata se Ti, që ata të caktojnë Ty “pagë”? Ti, kolonel Bislim Zyrapi, Sylejman Selimi, Agim Çeku, as nuk keni dit, as nuk keni mund të vendosni për mjetet financiare të UÇK-së, sepse rreth 70 % të mjeteve i ka grabit NPK, e cila i ka shpërdor për ta komplotuar UÇK-në, rrjedhimisht Luftën e saj çlirimtare.
Për raportet e UÇK-së me Aleancën NATO tregojnë të paktën 14 bombardime nga NATO që ia kanë bërë ushtrisë së komplotistit Rrustem Berisha në Koshare. Këtë e ka thënë më shumë se njëherë komplotisti Rrustem Berisha.
“Gjykatën speciale”, në kuadër të juridiksionit të Kosovës, e ka imponuar USA dhe angazhimi i Hashim Thaçit që Kuvendi i Kosovës ta voton, është i vetmi kontribut patriotik i Hashimit.
Kupto, të lutëm, UÇK është themluar për ta çliruar Republikën e Kosovës. “Betimin” që e ka kontrabanduar Jakup Krasniqi ishte komplot. Vazhdoj me mendua se e ka bërë nga naiviteti, e jo që ka qenë i urdhëruar ndonjë armik i padukshëm i Kosovës. Nëse UÇK do të ishte ushtri, prokurori ushtarak do të duhej ta akuzonte për atë komplot.
Të lutëm, provo të urtohesh, sepse e devalvon kontribut Tënd patriotik në kuadër të SH të UÇK-së.
Shëndet, mbarësi, respekt!
DILAVER GOXHAJ:
Miran Kelmendi IBRAHIM KELMENDI, UCK-ja U THEMELUA JO VETEM PER TA CLIRUAR KOSOVEN, POR EDHE PER TA BASHKUAR ME SHQIPERINE, NDRYSHE NUK DO TE VINTE ASKUSH NGA NE NE KOSOVE, PO TA DINIM SE JU KOSOVARET E KALLEPIT TEND, LPK-ja, NUK E DONIT BASHKIMIN ME SHQIPERINE, SIKUNDER E SHPREHNI KETO DITE.
DERISA NUK REAGON NDAJ KETIJ QENDRIMI TUAJ PER MOS-BASHKIM KOMBETAR ASNJE ISH-DREJTUES I LPK-se, NA LEN TE KUPTOJME SE JU JENI I AUTORIZUAR TE FLISNI NE EMER TE GJITHE LPK-se.
JU, IBRAHIM KELMENDI, NA LINI TE KUPTOJME SE JENI I DASHURUAR ME VETEVETEN, PRANDAJ NDIHENI SE JENI SPECIALIST PER GJITHCKA DHE NJOHES I GJITHCKAJE EDHE KU NUK KENI ASISTUAR AS EDHE NJE MINUTE TE JETES TUAJ.
DUKE U PREZANTUAR JU MOSDASHES I BASHKIMIT TE TROJEVE SHQIPTARE, ME JU NDERPRES CDO LLOJ KOMUNIKIMI.
IBRAHIM KELMENDI:
Kemi respektuar këshillat e Shokut Enver në vitin 1981…
Dakord?
1...736737738...1,785Faqja 737 nga 1,785