Ai e largoi BDI-në nga pushteti Ai e riktheu Kërçovën
Florim Zeqa
E zgjodha këtë shkrim për ‘Ditën e të Vdekurve’, për arsyen e thjeshtë, se LDK-ja që 15 vjet është në vdekje klinike! Kurse, kanë kaluar më tepër se dy dekada që kur LDK-ja e ka shijuar për herë të fundit gëzimin e fitores në zgjedhjet parlamentare (2004)!
Lakmia për pushtet e matrapazëve e fundosi LDK-në
“Syri i butë, vrima e lagur”, e thotë një fjalë e urtë popullore! Nga shkuarja në amshim e liderit historik, LDK-së po i ‘kullon vrima’ shkaku i interesave personale! Pa ju terë mirë vrima, po i laget përseri! Lagia njëri e terja tjetri, shumë më i zi i riu se i vjetri!
Këta interesgjinjt (tugjarët) e LDK-së, nga lakmia per pushtet dhe ambicia për abuzim me paranë e shtetit, bëhen bashkë me dreqin dhe t’birin e dreqit!
Kështu, i ëmbli pushtet për 20 vjet rresht ua vërboj sytë!
Paraja e pistë ua turbulloj mendjen dhe i çoj në ‘shtratin e dashurisë’ për pushtet me të gjithë rivalët politik!
Sot në LDK bëjnë plloje armiqt e Rugovës dhe të Kosovës, kurse themeluesit dhe adhuruesit e saj besnik ndiqen dhe largohen nga ky subjekt politik!
Elektorati ka mbetur jashtë loje, nuk e pyet askush për asgjë!
Kryetari i partisë vendosë për çdo gjë, vendos kush të hyjë e kush të dalë prej LDK-së!
Nëse dikush (sikur unë) e merr guximin dhe i kundërshton, e presin masat përjashtuese dhe ndëshkuese, akuzat dhe gjuha linçuese, sharjet dhe fyerjet nga militantët partiakë në rrjetet sociale dhe jashtë tyre, mbase mund ta pësoj edhe më keq se kaq!
Armiqt e vërtetë të Rugovës u ngritën në hierarkinë politike të LDK-së
E vërteta e hidhur e ruajtjes dhe vazhdimësisë së kapjes së LDK-së nga klanet dhe grupet e interesit po vazhdon edhe në ditët e sotme!
Për ketë arsye, sejmenët e Isa Mustafës u treguan të vendosur në Kuvendin e fundit për ta bërë zgjedhjen më të gabuar për LDK-në!
Me zgjedhjen e Lumir Abdixhikut, uzurpatorët e LDK-së i forcuan akoma më shumë pozitat e tyre, duke u dëshmuar se janë vërtetë sundimtarë të pangopshëm në këtë subjekt politik.
Pas Abdixhikut janë të katapultuar edhe 300 ‘harambasha’ në Këshillin e Përgjithshëm të LDK-së, të barrikaduar në mbrojtje të ‘Putizimizit’ apo të klanit të Riinvest-it!
LDK me këtë kryetarë dhe me këta matrapaz politik nuk ka as gjasa teorike të fitoj zgjedhjet e jashtëzakonshme, përkundrazi do të përballet me shthurje totale të partisë, për arsye se drejtuesit aktualë janë figura jo kredibile, të dështuara dhe të urryera nga elektorati rugovian për shkak të kapjes së LDK-së, të stërkequr nga klani Riinvest.
Nxjerrja e LDK-së prej klanit të Isa Mustafës, fillon me largimin e të katapultuarit të fundit në kreun e LDK-së nga shkolla sorosiane, të voglit Lumir Abdixhiku, i cili i sajon armiqt e paqenë brenda LDK-së, kurse armiqt e vërtetë të Ibrahim Rugovës i ngritë në hierarkinë e lartë politike të partisë!
Të mirë për kryetarin aktualë të LDK-së janë vetëm servilët dhe armiqt e Rugovës, të tjerët i konsideron vetëm numra për vota dhe asgjë më shumë!
Andaj, pa humbur kohë duhet një iniciativë për largimin e tij nga kreu i LDK-së, në të kundërtën, e presin ditë akoma më të rënda shpresën e qytetarëve për shtetndërtim dhe dinjitet njerëzor!
Definitivisht, LDK duhet të udhëheqet nga një rugovist dhe jo nga sorosianet dhe parashutistët e Riinvestit!
Lidhja Demokratike e Kosovës, nga një parti shtetformuese, shtetndërtuese dhe institucionaliste, e udhëhequr me përgjegjësi të lartë shtetërore nga lideri historik, Ibrahim Rugova, tashmë ka rënë në dorë të buzëfoshnjorit të papjekur politikisht, sorosianit Lumir Abdixhiku, servilit të Isa Mustafës, tuxharit politik, i cili nuk zgjedhë njerëz dhe mjete për ta kontrabanduar vullnetin e elektoratit të LDK-së!
Tashmë shihet qartë se kryetari i LDK-së e ka humbur tërësisht’busullen” orientuese!
Lumir Abdixhiku pa vizion dhe pa koncept të qartë politik, e ka mbushur LDK-në me kica e me kuca, me sharra e me lima të llojeve të ndryshme, të cilët janë duke e gërryer në themel filozofinë politike rugoviane!
Vullneti im politik dhe dëshira për t’i shërbyer atdheut dhe qytetarëve është para çdo interesi partiak dhe personal. Që i bie, se ambiciet e mia nuk janë pushtetore, por shtetërore, gjegjësisht të qenurit gardian i përhershëm i interesave të qytetarëve dhe bashkatdhetarëve në mërgatën tonë.
Rasti në Leposaviq – Cënim i Sovranitetit apo Sinjal për Eskalim të Ri në Veri?
Sipas të dhënave zyrtare, viktima – një shtetas kosovar i nacionalitetit serb – është rrëmbyer brenda territorit të Kosovës dhe më pas është dërguar në Serbi, konkretisht në Nish. Kjo ngjarje, pavarësisht përkatësisë etnike të viktimës, përbën shkelje të qartë të sovranitetit shtetëror dhe veprim paramilitar të koordinuar.
Në këtë kontekst, ngriten disa pyetje thelbësore për sigurinë kombëtare dhe ndërkombëtare në rajon:
a. A duhet që KFOR të rikthejë zonën tampon të sigurisë midis Kosovës dhe Serbisë? b. A duhet të kërkohet një shtim i ndjeshëm i numrit të trupave të KFOR-it? c. A duhet të kërkohet publikimi i imazheve satelitore dhe materiale vizuale nga KFOR dhe misionet ndërkombëtare?
Pra ky incident nuk është thjesht një rast penal apo kufitar – ai është një provokim i qëllimshëm për të testuar reagimin e KFOR-it dhe institucioneve të Kosovës.1. Politike: Ngritja e rastit në forume ndërkombëtare dhe kërkesa për përgjegjësi nga Serbia;2. Ushtarake dhe Sigurisë: Kërkesë për shtim të trupave KFOR dhe rifreskim të mandatit;3. Inteligjente: Dokumentim i plotë i incidentit me prova vizuale dhe dëshmi teknike, për të ndërtuar bazë të fortë për çdo veprim të ardhshëm diplomatik apo ligjor.
Heroi i kombit Idriz Seferi dhe luftëtarët e tij
Prof. Dr. Sabri Tahiri, Gjilan
____
Rrethi i Gjilanit, që nga lashtësia e deri në ditët tona, ka qenë një vatër e ndritur e kulturës, urtësisë dhe atdhetarisë shqiptare. Kjo trevë e begatë, që mban në themelet e saj hijeshinë e qytetërimit të vjetër të Novobrdës (Bardhi i Ri) , ka ruajtur me fanatizëm shpirtin e vet fisnik, krenarinë për prejardhjen dhe dashurinë për atdheun. Novobrda (Bardhi i Ri) i lashtë, dikur një nga qendrat më të rëndësishme të kulturës, tregtisë dhe zejtarive në Ballkan, la pas një trashëgimi të vyer që gjilanasit e kanë bartur brez pas brezi: kulturën e komunikimit të ndershëm, mikpritjen, mençurinë dhe respektin për vlerat e jetës.
Nga kjo trashëgimi e pasur lindi një brez njerëzish të urtë e të kulturuar, që me dinjitet e me punë e ngritën emrin e Gjilanit në të gjitha trojet shqiptare.
Por krahas urtësisë dhe kulturës, Gjilani dhe Anamorava janë njohur edhe si vatra të qëndresës e të luftës për liri. Historia e kësaj ane është e mbushur me emra që u bënë shtylla të kombit dhe frymëzim për gjeneratat që erdhën pas.
Në fillim të shekullit XX, Idriz Seferi, rilindasi e luftëtari i madh i këtyre anëve, ngriti pushkën kundër pushtuesve dhe u bë simbol i trimërisë dhe qëndresës shqiptare. Ai, me mençuri e guxim, udhëhoqi qindra burra të Anamoravës në mbrojtje të trojeve shqiptare, duke mbetur një ndër figurat më madhështore të historisë sonë kombëtare.
Krahas tij, dekada më vonë, Metush Krasniqi, mendje e ndritur dhe veprimtar i përkushtuar i çështjes kombëtare, punoi me përkushtim për ndërgjegjësimin e popullit, duke u bërë zëri i lirisë në kohë errësire. Në anën tjetër, Hasan Remniku, trimi i maleve të Karadakut, u bë shembull i qëndresës e besnikërisë ndaj flamurit kuqezi.
Po nga kjo anë e Anamoravës vie edhe veprimtari i denjë dhe luftëtari për të drejta kombëtare të shqiptarëve në ish Jugosllavi dhe bashkim kombëtar, simboli i rezistencës dhe i qëndresës, patrioti Hysen Terpeza. Në vitet e vështira të ilegales, emrat e Rexhep Malës dhe Nuhi Berishës shkëlqyen si yje në qiellin e errët të robërisë. Ata, me zemër të madhe e me vizion të qartë për lirinë e Kosovës, ngritën idealin e rezistencës, duke e bërë Prishtinën dhe Gjilanin qendra të frymës çlirimtare.
Edhe Zija Shemsiu, një tjetër bir i Anamoravës, u dallua si veprimtar i palodhshëm, që e jetoi jetën në shërbim të kombit dhe lirisë.
Kur erdhi koha e fundit e përballjes me pushtuesin, Gjilani sërish doli në ballë. Nga kjo trevë dolën figura që i dhanë luftës dimensionin e sakrificës supreme. Abdullah Tahiri, Hero i Kombit dhe themelues i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, ishte komandanti i parë i Zonës Operative të Karadakut — burrë që frymëzoi me guxim e vizion, duke u bërë simbol i organizimit dhe i besës shqiptare.
Krahas tij, Komandant Agim Ramadani, strategu i pamposhtur dhe artisti i pushkës e i penës, theu kufirin Kosovë–Shqipëri, duke hapur portën e lirisë që populli e kishte pritur për shekuj. Gjilani dhe Anamorava janë një tokë ku gërshetohen kultura e lashtë me trimërinë e pavdekshme. Këtu, në këtë truall – hapësirë të gjerë të Novobrdës (Bardhi i Ri), krisi pushka e lirisë, çdo brez ka dhënë bij e bija që kanë mbajtur gjallë emrin e kombit. Nga urtësia e qytetarëve te sakrifica e dëshmorëve, gjithçka në këtë vend flet për dashuri ndaj atdheut, për punë, për nder e për përkushtim.
Prandaj, kur përmendim emrin e Gjilanit, nuk flasim vetëm për një qytet — flasim për një histori krenarie, flasim për Novobrdën (Bardhi i Ri), pra për një shpirt që bashkon mençurinë e të lashtëve me heroizmin e të rinjve.
Gjilani është pasqyra e shpirtit shqiptar: i butë në fjalë, i urtë në sjellje, por i pathyeshëm në betejë. Kjo është trashëgimia që na vjen nga Novobrda (Bardhi i Ri) e lashtë, që frymon në çdo brez të ri — një trashëgimi që na mëson se liria nuk dhurohet, por fitohet me kulturë, dije dhe sakrificë.
Përmbyllje
O rini e Gjilanit, bij e bija të Novobrdës (Bardhi i Ri) së lashtë, mbajeni gjallë flakën që ndezën të parët tanë!
Ruajeni me krenari urtësinë e qytetit tuaj, dhe mos e lini kurrë të shuhet dashuria për atdheun. Ky vend është amanet, është gjak e shpirt që flet, është këngë që lind nga Mali i Zi (i Karadakut) dhe shtrihet deri në Binqë e Pogragjë.
Në çdo gur të kësaj toke është e shkruar historia jonë, në çdo frymë të erës ndihen emrat e atyre që ranë për liri.
Luftëtarët tanë nuk kërkuan lavdi, por drejtësi dhe jetë të denjë për fëmijët e këtij vendi. Ata na lanë një porosi të shenjtë: Të ruajmë gjuhën, kulturën dhe nderin kombëtar.
Prandaj, sot e përgjithmonë, le të jemi krenarë që jemi gjilanas e anamoravas, trashëgimtarë të Novobrdës (Bardhi i Ri); pasardhës të Idriz Seferit, Metush Krasniqit, Kadri Zekës, Hasan Remnikut, Hysen Terpezës, Rexhep Malës, Nuhi Berishës, Zija Shemsiut, Abdullah Tahirit e Agim Ramadanit dhe shumë veprimtarëve e luftëtarëve të tjerë të çështjes kombëtare nga Gjilani dhe Anamorava.
Emrat e tyre janë dritë që s’shuhet kurrë, janë frymë që na mban gjallë, janë zë që thërret: “Mos e harroni rrugën e lirisë, se ajo është rruga e nderit dhe krenarisë sonë kombëtare.”
PËRGJIGJE “PATRIOTIT” HASAN S. ZENELIT
Ti o Hasan S. Zeneli, më vjen keq që në çdo hap dhe në çdo vend thirresh në emër të UÇK-së, vend e pa vend , edhepse nuk je njeri që ke edhe aso vlerash njerëzore dhe patriotike, sepse edhe qindra e qindra si ty, keni synim për të njollës të tjerët, pa e shikuar veten, se sa jeni të pranueshëm dhe të dinjitetshëm për këto punë… Harron se qindra e qindra udbashë që i keni rreth vetes dhe komunikoni me to në jetën tuaj të përditdhshme në Kosovë, e që sytë i kanë kah Beogradi, ose të tillët si udbasha janë me qindra e qindra që kanë punuar me vite e dekada, pa mos i përmendë ata të cilët janë edhe tri herë më shumë që kanë spiunuar edhe fqiun e tyre si kodosha të Shërbimeve sllavoserbe.
Po të tregoj, ore Hasan S. Zeneli se unë, që rrjedh nga gjyshi me nam nga rradhët guerilës baliste bashkë me vëllezërit si haxhi Rushan Sulë Muja dhe të tjerë të fisit Muje që janë afro 300 shtëpi në Çegran, vij nga babai veteran i Frontit të Sremit dhe luftoi për një ideal dhe bashkim kombëtare , i cili në Zabllaçe të Shumadisë e vrau majorin Pavle të Dibrës si një person që kurdiste kurthe dhe ishte një shovinist i përbetuar antishqiptar.
Babai im, nga Fronti ku ishin të zhgënyer nga ajo pollitikë kominterniste si qindra e qindra shqiptarë të tjerë të kohës, eci maleve të Çaçakut dhe doli në Shqipëri, duke u vendosur në fshatin Bicaj të Lumës ku mik kishte kolonel Muharrem Bajraktarin dhe të tjerë. Në Shqipëri, babai im , qëndrroi deri më 1948 kur u prishën marrëdhëniet me Jugosllavinë e Titos.
Unë, si një mësues i ri, poashtu i zhgënjyer dhe i mashtruar, më morën në rradhët e SDB republikane jugosllave për Maqedoni në Shkup si zyrtar që nga fundi i shkurtit dhe fillimi i marsit të vitit 1969 dhe deri në 13 maj të vitit 1974 , kur edhe u arratisa (për shkaqe tanimë të njohura dhe për të cilat kam shkruar në shkrimet e mia), duke kaluar Oqaeanin për në SHBA. E që me kthimin tim nga Amerika, nëntoka kriminale dhe shoviniste antishqiptare e UDB-së më prisnin që tu shërbeja si “kokë turku”, në vjeshtën e vitit 1981, ose me nisjen e demonstratave në Kosovë, kishin bër planet e fshehta për burgosjen time, gjë që më 01 tetor të atij viti më prangosin dhe dëbojnë në qelitë e errëta të burgut famkeq të Zenicës në Bosnje , ku nuk dukej as rrezja e dieallit apo dritës, duke më dënuar me akuza të rreme, intriga e shpifje si tuat, që thua se “Nafi Çegrani është dënuar për “diçka tjetër” dhe ti nuk jep sqarrimje çfarë janë ato “diçka tjetër”.
Por që i merr kallëp në trurin tënd ato inskenime dhe pallavra shoviniste të UDB-së e cila bëri shantazhe dhe burgosje të tilla edhe ndaj masës shqiptare nga trevat tona ku jetojmë etnikisht me shekuj, vetëm pse jemi shqiptar dhe për motive politike e ideologjike. Këtë mos e harro o Hasan !
Mandej, krahas saj po të them se , nëse unë punova si zyrtar në ato rradhë të UDB-ës famkeqe, them mjerisht që punova ca vite si shqiptar, dhe nga ana tjetër them fatlumisht që punova dhe mësova shumë gjëra që si shqiptar nuk do ti dija kurë, dhe me vite e vite jam duke i rrëfyer për të pas kombi dhe populli im një përfytyrim se çfarë ka qenë UDB-a dhe se me qindra shqiptarë i ka bërë “mulli”, disa duke i kopmprometuar me metoda specifike, e disa duke u angazhuar si kodoshë për interese të ndryshme karieriste ose për ndonjë hakmarrje ndaj fqiut të tij, siç kemi shembuj me qindra e qindra jo vetëm në Kosovë.
Por, çfarë dua të të them, o Hasan, ato pak vite sa punova unë në SDB nuk kam dënuar as një shqiptar me burg, nuk kam thirrë as në biseda informative një shqiptar, as nuk kam rrah ose dhënë një flakreshe, siç kanë bërë me qindra e qindra udbasha shqiptarë në Kosovë, të cilët kanë punuar e vepruar me vite e dekada, duke gëzuar edhe pensione të majme nga Beogradi si të tillë.
E ty ata nuk të qenkan ndonjë brengë për ty, sepse mbahesh se qenke një “patriot” dhe paske plane që të gjithë ata me mijëra , siç i quan ti, shqiptarët, qenkan “jugonostalgjik” që duheshke ti dërgojsh në Serbi dhe Beograd (!?!), pa e pyetur veten se KUSH JE TI O ZOTËROTE ?, kur kemi shtet dhe organe prokurorësh e gjykatash…
Është e çutitshme pse delni në emisione televizive, siç bëni me “Kojshia Shou” , e nuk trajtoni problemet që keni, madje duke u grindur e sharë vend e pa vend dhe etiketuar të tjerët. siç keni bërë deklarata që nuk qëndrojnë edhe ndaj veteranit dhe patriotit të denjë Nait Hasanit, i cili ka heq të zitë e ullirit nga keqtrajtimet psikiko-fizike nga kretenët udbashë, të cilët me sjellje egërtsire kanë ushtruar dhunë dhe terrorr ndaj Naitit dhe të tjerëve, e ju këto i merrni me aq lehtësi, sikur që nënkuptohet se kështu janë edhe misioni dhe metodat, dokrtrina antishqiptare e UDB-së shoviniste, e cila i përcjell përsëri përmes shqiptarëve, të cilët veprime me të madhe kanë depërtuar edhe brenda rradhëve ku keni qenë edhe ti, o Hasan , me “karadake” në krah!
Kur, përmend emrin tim dhe më akuzon me pa të drejtë, por gjithmonë sipas planeve të fshehta antrishqiptare të UDB-s që kishte ndaj meje, ju i aprovoni me mendjen tuaj, edhepse moderatori Sadri Imeri ua tërheq vemendjen në emision, duke u thënë se e keni gabim, o Hasan, Nafi Çegranin e ka dënuar UDB-a ME VDEKJE – PUSHKATIM, për ty kjo nuk ka edhe aq rëndësi…
Po si kështu, o trim, përse merresh me intrigat e Beogradit që ka kurdis më kot ndaj meje, ose për shkaqe ideologjike me të cilët isha në përplasje të vazhdueshme para dhe pas vdekjes së Titos, para dhe pas vitit 1981…
Se, sikur të isha i devotshëm ose në interes të UDB-së dhe Beogradit, a thua vallë, kishte forcë që mund të më dënonte mua ashtu, duke më mbajtur 972 ditë në pranga e zinxhir të përgjakur.
Si i thua ti kësaj pune, o Hasan S. Zeneli ?
Po të jap edhe disa sqarime, sa që ti kesh në dijeni, dhe mos bluaj drith në mulli të huaj, sepse i ke thënë vetes se ke qenë në krah me heroin Zahir Psajazitin e të tjerë. Duhet ta ruajsh dinjitetin dhe krenarinë, moralin dhe hirin e luftës së tyre, jo të bëhesh person aq i pa moralshëm!
Unë, bie fjala, qysh nga rinia ime, kur shërbeja si zyrtar-operativ në Shërbimin e Sigurimit Shtetëror të ish Jugosllavisë, kam ndjerë se çdo dokument sekret nuk ishte thjeshtë material pune, por pjesë e historisë së popullit tim.
Dosjet mbi aktivitetet politike, përndjekjet dhe shkeljet e të drejtave të shqiptarëve në Kosovë e gjetiu në viset tjera shqiptare, më shfaqnin një tablo të dhimbshme : historia nuk shkruhet vetëm në libra, por edhe në heshtjen e arkivave dhe në rezistencën e njerëzve. Në atë kohë, nuk e kuptoja plotësisht rëndësinë e saj morale. Por, ndërsa kalonin muaj e vite, ndërsa lexonja raportet mbi aktivitetet politike, përndjekjet dhe shkeljet e të drejtave të shqiptarëve, fillova të kuptoj se historia nuk përbëhet vetëm nga ajo që kemi përjetuar vetë, por edhe nga ajo që duhet të mbetet e gjallë për brezat e ardhshëm.
Historia është një urë që lidh të kaluarën me të ardhmen, dhe unë, ndonëse një zyrtar i zakonshëm operativ, pa dëshirën time isha pjesë e saj.
Në arkivat e pluhurosura, ndërmjet dosjeve të numëruara me kujdes, gjeta informacione për fatin e popullit çam, që jetonte nën heshtje dhe okupim, por edhe për Kosovën, e cila përjetonte një regjim të rreptë titist. Çdo dokument ishte një histori e fshehtë, një dëshmi që nuk mund të lejohej të shuhej në errësirën e burokracisë. Ndërsa i analizoj, mendja ime përpiqej të lidhte pikat: një raport për konfiskimin e pronave, një tjetër për shkeljet mbi të drejtat e pakicave, një tjetër për arrestime të montuara – të gjitha këto bashkë formonin një tablo të dhimbshme, por edhe të detyrueshme për të vepruar.
Për mua, grumbullimi i këtyre informacionëve nuk ishte thjesht një punë operative; ishte një detyrë morale dhe historike.
Çdo fakt që zbulonja, çdo dosje që shfletoja, më impononte një përgjegjësi: të shkruaj, të dokumentoj, të mos lejoj që e vërteta të fshihet.
Ishte një lloj betimi i heshtur – një betim ndaj historisë dhe Puna ime në sektorin e analitikës më 1971 më solli në kontakt me dosje të shumta sekrete për emigracionin shqiptar dhe aktivitetet e tyre politike në Perëndim. Çdo raport ishte një pasqyrë e realitetit: shkeljet e të drejtave të shqiptarëve, arrestimet e montuara, konfiskimi i pronave dhe dhuna ndaj komuniteteve.
Historia nuk ishte vetëm ajo që përjetohej në moment, por edhe ajo që mbahej e fshehtë në arkiva. Për mua, këto dokumente nuk ishin thjeshtë raporte operative; ato ishin pasqyrë e një dhimbjeje, por edhe thirrje për veprim dhe ndërgjegjësim kombëtar. Arkivat e Shërbimit inteligjent jugosllav ishin më shumë se një thesar informacioni; ishin dritare të së fshehtës, nga të cilat mund të shikoje botën e fshehtë të pushtetit dhe të popullit që përpiqej të mbijetonte.
Çdo dokument, çdo shënim që analizoja, më bënte të kuptoja se historia nuk është vetëm ajo që shkruhet në libra, por edhe ajo që mbahet në heshtje brenda arkivave… Aty kam mësuar se dokumenti më i vogël mund të shërbejë si një dritë udhërrëfyese për të kuptuar fatin e një populli dhe se çdo dosje sekrete përmbante një pjesë të shpirtit të kombit që duhej ruajtur. Çdo aktivitet që lidhej me gjuhën, historinë dhe kulturën shqiptare ishte nën survejim të vazhdueshëm. Dokumentet tregonin se regjimi përdorte frikën, shantazhin dhe kërcënimin për të mbajtur nën kontroll çdo zë që kërkonte të dokumentonte të vërtetën për fatin e Kosovës. Duke lexuar këto raporte, ndjeva një lidhje të thellë mes fatit të Kosovës dhe fatit të Çamërisë. Të dyja territoret ishin pjesë e një historie më të madhe të copëtimit të kombit shqiptar, ku pushteti dhe dhuna përpiqeshin të shuanin identitetin dhe aspiratat e popullit.
Ndërgjegjja ime, e ushqyer nga përvoja në arkiva, më bëri të kuptoj se çdo raport i vogël, çdo dokument i fshehtë, kishte peshë historike dhe moraliteti kërkonte që të mos lejohej që e vërteta të fshihej. Një rast konkret që më la gjurmë të thella ishte raporti mbi një profesor të Universitetit të Prishtinës, i cili kishte organizuar një leksion për historinë e shqiptarëve dhe rëndësinë e ruajtjes së gjuhës. Raporti e përshkruante si “veprimtari armiqësore” dhe sugjeronte arrestimin e tij. Për mua, kjo ishte më shumë se një shënim burokratik – ishte dëshmi e persekutimit të dijes dhe të kulturës, e cila përplasej me një të drejtë universale për të mësuar dhe për të mësuar të tjerët. Arkivat e Kosovës më mësonin çdo ditë se mbijetesa nuk ishte thjesht çështje fizike, por edhe morale. Intelektualët, mësuesit, dijetarët dhe qytetarët e thjeshtë shqiptarë luftonin për të ruajtur identitetin e tyre, për të dokumentuar të vërtetën dhe për të transmetuar historinë, pavarësisht kërcënimeve. Kjo luftë e heshtur për të mbijetuar ishte një vazhdimësi e dhimbjes që për mua tregonte se historia e kombit shqiptar nuk mund të ndahej nga të dyja territoret: njëra kishte mbetur e okupuar jashtë kufijve, tjetra nën presionin e regjimit.
Detyra morale është të dokumentosh, të shkruash dhe të transmetosh të vërtetat, për të mbajtur gjallë identitetin dhe historinë.
…Në dosjet e tjera, gjeta raporte mbi përpjekjet e shqiptarëve çam për të ruajtur traditat e tyre, gjuhën dhe identitetin kombëtar. Administrata greke dhe strukturat e pushtetit vendës i shihnin këto përpjekje si kërcënim, duke ushtruar kontrolle dhe dhunë të përditshme. Dokumentet tregonin se regjimi përdorte frikën, shantazhin dhe kërcënimin për të mbajtur nën kontroll çdo zë që kërkonte të dokumentonte të vërtetën për fatin e Kosovës.
Gjatë viteve të shërbimit tim, nuk munguan momentet kur frika tentonte të zëvendësonte bindjen morale.
E ti, o Hasan Zeneli, duhet hapur sytë dhe të sillesh e veprosh ashtu siç mund të të ketë hije, nëse vërtet je në shtigjet për tëluftuar për të drejtën dhe të vërtetën, përballë veprimtarive të gjata të armikut në këtë cep të Ballkanit, ku agjenturat e Beogradit janë ulur “këmbëkryq” si një Front i heshtur e tinëzar në mes të Prishtinës, Tiranës dhe Shkupit. Mos u habit për këtë, se ta them unë.
Si një njeri që ka përjetuar jo pak padrejtësi, mund të them me bindje se çdo akuzë e pavërtetë ndaj karakterit të dikujt, çdo përpjekje për ta njollosur historinë personale, nuk godet vetëm individin – ajo prek kolektivitetin moral, pasqyrën e historisë dhe dinjitetin njerëzor. Fenomeni i “patriotizmit të rremë”, i cili përdoret për të justifikuar sulme të pabaza, është një plagë e heshtur që e dobëson besimin në vlerat e vërteta dhe traditën morale të popullit tonë.
Në çdo hap të jetës sime, kam njohur institucionet dhe strukturat që vepronin në errësirë, në dritë të rreptë të ligjit dhe të propagandës. Në vend që të jenë një burim drejtësie dhe ruajtjeje të së vërtetës, shpesh u kthyen në instrument të kontrollit dhe manipulimit.
Por kjo nuk më ka ndaluar të kuptoj se detyra e individit është të ruajë integritetin, pavarësisht rrethanave.
Fenomeni i “patriotizmit të rremë” është një plagë e kohës sonë. Ai nuk synon të ruajë të vërtetën dhe dinjitetin kombëtar, por të krijojë imazhe të rreme dhe të përdorë fjalët për të manipuluar opinionin dhe për të njollosur të tjerët. Ky fenomen është i njohur për historinë tonë: shpifjet, etiketimet e padrejta dhe intrigat kanë shoqëruar çdo hap të jetës së shqiptarëve në hapësirën historike të Ballkanit. Por përgjigjja më e fuqishme nuk është hakmarrja, por ruajtja e qetësisë dhe e integritetit moral, duke dokumentuar, reflektuar dhe duke mbrojtur të vërtetën.
Në përvojën time, guximi nuk ka qenë mungesë frike, por aftësia për të vepruar pavarësisht kërcënimeve dhe presioneve. Çdo individ që dokumenton të vërtetën dhe qëndron përballë manipulimit, çdo intelektual, mësues dhe qytetar, kontribuon në njohjen e historisë dhe ruajtjen e vlerave morale të shoqërisë. Historia nuk është thjeshtë ajo që shkruhet në libra; ajo është gjithashtu ajo që mbahet gjallë në vendimet morale dhe reflektimin e individëve të ndershëm.
Në këtë kontekst, shpifja bëhet jo vetëm akt personal, por fenomen shoqëror.
Kur fjala përdoret për të njollosur dhe për të përçmuar të tjerët, ajo dëshmon një paaftësi morale.
“Patriotizmi i rremë” shfaqet si maskë për intrigat personale dhe ambiciet e vogla. Ai nuk është dashuri për kombin; është manipulim, është dhunë ndaj të kaluarës dhe ndaj ndërgjegjes kolektive.
Të jesh njeri me dinjitet nuk do të thotë të jesh i fortë në fjalë apo të ndjekësh zhurmën e opinionit publik. Të jesh njeri me dinjitet është të ruash integritetin moral edhe kur të gjithë rreth teje lëvizin sipas interesave personale.
Është të dokumentosh të vërtetën, të refuzosh shpifjen dhe të përballesh me të kaluarën me qetësi dhe guxim. Është të njohësh vlerat historike dhe të japësh kontributin tënd për të mirën kolektive, jo për të ndjekur zërat e rremë të “patriotizmit” që ngjallin përçarje dhe konflikt.
Në përballjen me fenomenin e shpifjes dhe degradimin e fjalës publike, nuk ka vend për hakmarrje personale. Ka vend për reflektim, për respekt dhe për ruajtje të historisë dhe identitetit. Historia më ka mësuar se dinjiteti dhe ndërgjegjja janë më të fuqishme se çdo shpifje apo sulm i pavërtetë.
…Në këtë epokë ku fjalët humbasin peshën e tyre dhe patriotizmi shpesh mashtrohet, shpifja ka gjetur vend të ngrohtë në gojën e atyre që nuk njohin moral, por vetëm ambicie dhe hile. Është e çuditshme se si disa individë përdorin emrin e idealeve kombëtare për të njollosur të tjerët, pa asnjë reflektim mbi historinë që e kanë përpara syve dhe mbi vetë dinjitetin e tyre.
Në këtë kontekst, çdo sulm i pa të drejtë ndaj një figure që ka përballuar sistemin represiv, burgjet famëkeqe dhe përndjekjet e shërbimeve sekrete jugosllave, nuk është vetëm një shpifje, por një përpjekje për të fshehur të vërtetën .
Shpifja publike dhe etiketime si “udbash” janë më shumë se sulme personale; ato janë simptoma të një moraliteti të deformuar. Kur individë që nuk njohin historinë dhe guximin e të tjerëve përdorin simbole të shenjtë si UÇK, ata nuk njollosin vetëm viktimat e padrejtësive, por e deformojnë vetë nocionin e patriotizmit. Të qenurit patriot nuk matet me gojë ose uniformë, por me përgjegjësi morale, qëndrueshmëri dhe respekt ndaj së vërtetës.
Të dokumentosh të vërtetën, të ruash dinjitetin dhe të mbash gjallë ndërgjegjen, është më shumë se detyrë; është mision. Shpifja dhe deformimi i historisë janë të zakonshme, por integriteti, respekti për të kaluarën dhe reflektimi moral janë të përjetshëm.
Sot, kur reflektoj mbi kohën e kaluar, kuptoj se çdo shpifje publike, çdo sulm ndaj figurës së dikujt, është jo vetëm një akt personal i pavlerë, por një pjesë e mekanizmit që tenton të mbysë dinjitetin dhe historinë. Përballë kësaj, përgjigjja nuk mund të jetë hakmarrje ose agresion i njëjtë; ajo duhet të jetë qëndresë morale, dokumentim i së vërtetës dhe reflektim i thellë filozofik mbi drejtësinë dhe historinë.
Në këtë kuptim, çdo reagim ndaj shpifjes duhet të jetë më shumë se një kundërpërgjigje: duhet të jetë një ese e vetëdijes, një dëshmi se historia nuk mund të deformohet dhe se individi, me dinjitetin e tij, ka fuqinë të ruajë kujtesën e kombit.
Nuk ka rëndësi se kush thotë, kush shpif apo kush përpiqet të njollosë; e vërteta dhe dinjiteti mbeten mbi gjithçka.
Dhe kjo është pjesa që duhet të fitojë përballë çdo sulmi publik.
Me respekt dhe ndërgjegje të qetë, Nafi Çegrani
Shkup, më 01.11.2025
_____
Ps!
Redaksia e Drinit është e hapur për përgjigjen eventuale të Hasan S. Zenelit
