Kreu Blog Faqe 407

I lumtë Gjykatës Supreme të Kosovës për vendimin e drejtë: ndalimin e bartjes së shamive në shkolla!

Drini.us
-
1
I lumtë Gjykatës Supreme të Kosovës për vendimin e drejtë: ndalimin e bartjes së shamive në shkolla!
Përkrahje për profesoreshën Luljeta Pula dhe për Gjykatën Supreme – në mbrojtje të arsimit laik dhe dinjitetit kombëtar shqiptar
I lumtë Gjykatës Supreme të Kosovës për vendimin e drejtë: ndalimin e bartjes së shamive në shkolla!
Ky është një hap i rëndësishëm drejt ruajtjes së karakterit laik të shtetit dhe barazisë së nxënësve në arsim.
Kan være en illustrasjon
Përkrahje të plotë për profesoreshën Luljeta Pula, që me guxim qytetar dhe vizion kombëtar, ngriti zërin për këtë çështje me argumente të thella historike dhe identitare.
Sepse bartja e shamive nuk është vetëm simbol personal – ajo shpesh është presion kulturor e social mbi vajzat e reja, dhe cenon frymën e lirë të shkollës si vend i dijes, jo i dallimeve fetare.
Kan være et bilde av tønne
Populli shqiptar, në thelb të historisë së vet, ka qenë evropian e me shpirt të lirë perëndimor.
Kan være kunst av tekst
Islamizimi u imponua me dhunë nga pushtimi osman – prandaj çdo rikthim i shenjave që lidhen me atë periudhë të nënshtrimit, nuk është liri, por kujtesë e robërisë.
Shkolla shqiptare duhet të mbetet hapësirë e lirë e dijes, e barazisë dhe e së vërtetës historike.
Kjo është fitore e arsyes mbi dogmën, e lirisë mbi imponimin, dhe e kombit mbi sektet.
✍️
Sak Muji (smuji`25)

Agim Aliçkaj: Përshtypjet tona nga takimi me Senatorin Cory Booker

Drini.us
-
0
Agim Aliçkaj: Përshtypjet tona nga takimi me Senatorin Cory Booker

MSc. Agim Aliçkaj

Një ngjarje shumë e rëndësishme e organizuar nga Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane
Që nga momenti i arritjes së senatorit Booker e deri në fund, mbretëroi një atmosferë e ngrohtë dhe një bashkëbisedim i hapur. I gjithë takimi iu kushtua avancimit të interesave shqiptare dhe amerikane në Ballkan.
Paraqitja e liderëve të Ligës Qytetare – figurave legjendare të lobimit në Amerikë, Joe DioGuardi dhe Shirley Cloyes DioGuardi – dhe të tjerëve, ishte në nivelin më të lartë, e karakterizuar nga sinqeriteti dhe profesionalizmi.
Kosova u çlirua nga kthetrat e bishës serbe falë rezistencës shumë-shekullore të popullit shqiptar, e cila kulmoi me luftën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, të mbështetur nga bombardimet ajrore të NATO-s të udhëhequra nga Amerika.
Amerika ndihmoi në krijimin e shtetit të Kosovës, ashtu siç kishte ndihmuar në krijimin e shtetit të Shqipërisë më shumë se një shekull më parë.
Në anën tjetër qëndron Serbia hegjemoniste, e krijuar nga Rusia, qeveria shoviniste e së cilës vazhdon përpjekjet për të shkatërruar Kosovën dhe për ta nënshtruar kombin shqiptar. E pandryshuar që nga koha e Millosheviqit, ajo vazhdon të veprojë në mënyrë agresive kundër shteteve fqinje, duke destabilizuar Ballkanin dhe duke shkaktuar probleme për Evropën dhe botën demokratike.
Senatori Cory Booker, anëtar i Komitetit të Senatit të SHBA për Marrëdhënie me Jashtë dhe i Nënkomitetit për Evropën, është i përkushtuar për paqen, drejtësinë dhe mbrojtjen e të drejtave të njeriut në mbarë botën. Në fjalën e tij, ai vlerësoi lart marrëdhëniet e ngushta midis dy popujve miq, amerikanëve dhe shqiptarëve.
Ne e dimë mirë vuajtjen e popullit shqiptar nën pushtimin serb, krimet e tmerrshme dhe përpjekjet për gjenocid me synim shfarosjen e popullit shqiptar. Jemi gjithashtu të vetëdijshëm për veprimet agresive të qeverisë serbe për të minuar arritjet e Kosovës, si dhe për aktivitetet destruktive të qeverisë aktuale autokratike të Serbisë, lidhjet dhe bashkëpunimin e saj me Rusinë dhe shtete të tjera armiqësore ndaj Amerikës.
Republika e Kosovës është një shtet paqësor e demokratik, me një popull me tradita të thella dhe me miqësi të përhershme me Amerikën. Amerika ka investuar shumë në Kosovë dhe do të vazhdojë ta mbështesë atë në zhvillimin dhe forcimin e shtetësisë së saj.
Unë do të shfrytëzoj të gjitha mundësitë që më ofron pozicioni im në Komitetet e Senatit dhe kudo që të jetë e mundur, për të kontribuar në avancimin e marrëdhënieve të Amerikës me Kosovën në të gjitha fushat, në interes të paqes dhe stabilitetit në Ballkan dhe Evropë. Njohja e pavarësisë së Kosovës nga të gjitha shtetet evropiane dhe nga Serbia, si dhe integrimi i saj në botën demokratike, nuk kanë alternativë.
Rëndësinë e këtij takimi e shtoi pjesëmarrja e delegacionit nga Lugina e Preshevës, ku bënin pjesë Deputeti i Parlamentit të Serbisë Shaip Kamberi dhe veprimtarët patriotë Ragmi Mustafa dhe Ragmi Mustafi. Bashkëpunimi i Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane me udhëheqësit e Kosovës Lindore ka qenë në një nivel shumë të lartë gjatë tri dekadave të fundit.
Në fjalën e tij, deputeti Kamberi theksoi diskriminimin institucional të vazhdueshëm nga Serbia – çaktivizimin e adresave, mohimin e të drejtave themelore të shqiptarëve – përmes të ashtuquajturit projekt “Bota Serbe”, i cili përbën kërcënim të drejtpërdrejtë për paqen dhe stabilitetin në rajon. Roli i Shteteve të Bashkuara mbetet vendimtar në ruajtjen e paqes dhe në mbështetjen e demokracive të reja në Ballkan.
Pas fjalës sime të shkurtër, i dorëzova senatorit Booker versionin e plotë të shkruar të fjalimit tim dhe librin e vogël xhepi të autorëve Nusret Pllana dhe Agim Aliçkaj, “Mos harro kurrë”, i cili përmbledh informacione të dokumentuara mbi gjenocidin serb ndaj shqiptarëve, të kryer në pesë faza nga viti 1884 deri në 1999.
Ky takim përfaqëson një aktivitet me vlerë të madhe brenda misionit historik të Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane në mbrojtje të interesave të Kosovës dhe të mbarë kombit shqiptar.
Agim Aliçkaj
Drejtor Ekzekutiv i Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane

Agim Aliçkaj, DioGuardi & Shirley Cloyes DioGuardi me Senatorin Cory Booker

Deputetët e rinj, viktima të liderëve partiak!

Drini.us
-
1
Deputetët e rinj, viktima të liderëve partiak!

Florim Zeqa

Me shkuarjen në zgjedhje të jashtëzakonshme, më të demtuarit do të mbesin deputetët e rinj të legjislaturës së 9-të, të cilët me sakrifica të mëdha u futën në Kuvend: disa me nepotizëm, disa me servilizëm, disa me se*ualizëm e shumë pak me meritë!

Deputetët e rinj ishin pengje të liderëve partiak

Deputetët e legjislaturës së 9-të, të zgjedhurit e popullit përveqse numra ishin shndërruar në pengje të liderëve partiak, të cilët me pozicionimet e tyre barrikaduese prapa liderëve partiak, pa dashjen e tyre u bënë abuzues të votës së qytetarëve.

Po të mos ishte kështu, shumica e deputetëve shqiptar ne Kuvendin e Republikës së Kosovës, në radhë të parë do duhej të silleshin si përfaqësues të popullit, për gjetjen e një rrugëdalje nga situata bllokuese për të mos e çuar vendin në zgjedhje të jashtëzakonshme!

Me këtë konstalacion të forcave politike pa një alternativë të re për qytetarët, zgjedhjet e jashtëzakonshme do ta prodhojnë përafërsisht të njëjtin rezultat, më shumë polarizim politik dhe dëmtim të panevojshëm të buxhetit të shtetit!

Kështu pra, të zgjedhurit e popullit, me ose pa vetëdijen e tyre, duke mbrojtur pozicionet e liderëve të tyre partiak, përveq humbjes së mandateve të fituara me mund të madh dhe kosto të lartë materiale, e rrezikuan seriozisht të ardhmen e shtetit!

“Të mëdhenjt i hanë mollat, të vegjëlve ju mpihen dhëmbët” (popullore)

Tashmë është bërë dukuri e shëmtuar, kur është në pyetje pushteti, liderët partiak nuk respektojnë parime dhe as programe politike, duke përdorur standarde të dyfishta janë të gatshëm të gëlltisin çdo parim dhe premtim të dhënë para elektoratit të tyre.

“Të mëdhenjt i hanë mollat, të vegjëlve ju mpihen dhëmbët”, thotë një fjalë e urtë popullore. Pikërisht kështu ndodhi me një pjesë të deputetëve të kësaj legjislature.

Shkuarja e vendit në zgjedhje të jashtëzakonshme, përveq dhëmbëve, disave prej deputetëve do t’ua “mpijë” edhe shpirtin, nuk do ta kenë më mundësinë e kthimit në karrigën e deputetit!

Mbase kjo është gjë e mirë dhe mësim për të ardhmen, që të tjerët të mos bien pre e liderëve partiak.

Pas përfundimit të çdo lufte ndodhin këmbimet e pengjeve, por të njejtin fat nuk do ta kenë edhe deputetët fatkeq të legjislaturës së 9-të, për shkak të pengmbajtjes nga liderët partiak!

Përderisa këta të fundit (liderët partiak) nuk i pengon askush të lidhin kurorë me secilin dështak të zgjedhjeve të kaluara, të tjerët e kanë më të vështirë, por jo të pamundur t’i realizojnë aspiratat e tyre politike në një kamp tjetër politik!

Megjithatë, gjithçka mbetet në ndërgjegjen dhe guximin personal të tyre!

Nga pozicioni i pengut partiak do të arrijnë të dalin vetëm deputetët e guximshëm që vendosin të kthehen në shërbim të shtetit dhe qytetarëve!

Politikanët karrierist për të realizuar ambicien e tyre personale nuk zgjedhin mjete e njerëz, ata lidhen me dreqin e t’birin, edhe me armikun qoftë nevoja për të ardhur deri tek karrigia e pushtetit!

Mos qofsha në lekurën pengut partiak!

Republikën e Kosovës njihet nga Siria

Drini.us
-
7
Republikën e Kosovës njihet nga Siria

Presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani, gjatë takimit në Riad me Princin e Kurorës së Arabisë Saudite, Muhammed bin Salman Al Saud, dhe përfaqësuesin e Sirisë, Presidentin Al Sharaa, pas marrëveshjes historike për njohjen e Republikës së Kosovës nga Siria.

Me ndërmjetësimin e Arabisë Saudite, arrihet marrëveshje historike në Riad

Republika Arabe e Sirisë ka njohur zyrtarisht Republikën e Kosovës. Lajmin e ka bërë të ditur Presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani, përmes një njoftimi publik, duke e cilësuar këtë si një akt historik që pasqyron sakrificën dhe qëndrueshmërinë e popullit të Kosovës për liri dhe sovranitet.

“Me mbështetjen e Lartësisë së tij Mbretërore, Princit të Kurorës së Arabisë Saudite, Muhammed bin Salman Al Saud, sot në Riad arritëm marrëveshjen përmes së cilës Republika Arabe e Sirisë njeh Republikën e Kosovës. Falënderoj Presidentin Al Sharaa për vendimin për njohje të Kosovës dhe për mbështetjen e tij për popullin tonë,” ka shkruar Presidentja Osmani.

Ajo ka theksuar se populli i Kosovës dhe ai i Sirisë kanë vuajtur e sakrifikuar shumë për të arritur lirinë, prandaj kjo njohje është edhe një simbol i respektit të ndërsjellë mes dy kombeve.

“Falënderoj Princin e Kurorës së Mbretërisë së Arabisë Saudite që e bëri të mundshme këtë akt historik ndërmjet dy shteteve tona,” ka shtuar Osmani.

Sundimtarët e “xhirizave”, si hambarë mushkonjash në media!

Drini.us
-
1
Sundimtarët e “xhirizave”, si hambarë mushkonjash në media!
Afrim Caka, Gjakovë
____
E di që të tjerët mendojnë që shkrimi im tingëllon si “përrall”. Ndoshta nuk e dinë ose heshtin e nuk lëxojnë fare.
Vetëm një “fëlliqësirë” si Lirim Mehmataj mund të thotë këtë:
“Duke e njohur mirë kapacitetin kriminal të Kurtit, kam dyshime që ka prekur diçka në Mitrovicë!”
* * * 
“Debat Plusi” ka krijuar një organizëm antikombëtar, opozita është katandisur te (Lista serbe). Shumë analistë janë atashuar me këtë keqën e madhe (si puna e Lirim Mehmetaj, Halil Matoshit, Dardan Gashit, etj). Jo këta analista kanë krijuar një mekanizëm të pastër “antikombëtar” të mënyrës se si Lrimi etj., ftohen në media te Panduri. Çfarë do të thotë kjo: I përdorin deputetët opozitar dhe i përdorin genjeshtrat e shpifjet që vijnë nga Serbia e tjera me radhë. Faktet kanë treguar për shkakë të këtyre mekanizmave sipas meje korruptiv e të shtyrë nga alogarkët e opozitës.
Në një vend emrash analistësh lidhen me skandale e gënjeshtra, ka edhe përjashtime në mesin e tyre është LIRIM MEHMETAJ një analistë që u ngjitë shkallë pas shkalle, u ngjitë me gënjehstra dhe me një luftë hibride ndajë qeverisë Kurti. Lirimi u lind në Deçan, me origjin nga “Provinca e Deçanit”, dhe nisi karrierën si një daktilograf i Batonit, Buzhalës dhe si gazetar e “hetues korrupsioni”. Vite punë e rrezulltate konkrete, u ba një nga figurat më të rrespektuara të oligarkëve të opozitës dhe më i urryeri i kombit shqiptar. Në krye të Debat Plusit u dallua për profesionalizëm dhe ne bashkpunim me Kajtazin, Batonin dhe me oligarkët e opozitës… Ai është i pasionuar nga lajmet e rreme dhe nga gazetat e Vuçiqit, duke i përafqësuar “Serbinë” me dinjitet të madh.
E kanë trashëgim frikën Lirimmojcët nga e vërteta.
Çfarë e shtyu Lirimojcën drejt këtij fundi misterioz. O Lirim Mehmetaj. O më kërma e një analisti dhe njëriu më i flliqur që ka pasur kjo tokë shqiptare ndonjëherë. Kështu është kur vërbohen të gjith armiqtë e kombit shqiptar.
Prandaj, çorbagjinjtë e xhirizeve të kësaj ushtrie të pamençur gjithmonë i janë shmangur të vërtetës e janë mbështetur në të huajën, duke përdorë ushtrinë ndihmëse, sepse është shumë më e rrezikshme se ajo mercenare duke konsideruar fitore jo të vërtetë, ata që e kanë korrur me armën e shpifjeve nga të tjerët. Kjo është fatëkeqësia e një kombi të vogël.
Mediatë si “Debat Plus e Klan Koosva” janë një xhiriz i jashtëzakonshëm, dhe xhirizitë i vehet gjithmonë kapaku. Këta analistë e dinë që janë të pashpresë sheshin, nderin, fytyrën, vetëm për një rrogë të qelbur. Njerëz pa dinjitet dhe janë të lumtur me ja vu “flakën e turpin” Dardanisë dhe kujdo tjetër.
Çorbaxhinjtë e Dardanisë janë mësuar me mizerje shpifjesh, këta janë llumi i llumit që mundet me ekzistuar në këtë tokë. Kjo është fatkeqëisa e jonë, që pranojnë çdo gjë nga të huajtë. Këta nuk kanë asnjë pikë dashnie për shqiptarët! Thonë se mizirabiliteti e ka një farë kënaqësie për shpifje e gënjeshtra. Po e kanë kënaqësinë të poshtërojnë e të ofendojnë. Por, po sot që kanë këtë agjendë të mbetën nëpër ekrane televizive me inate antishqiptare. Por bashkë me të janë të shiturit e të blerë, mirpo, të shiturit sot janë në ankthë dhe janë në anën historike të “Beogradit politik”.
Ndërkohë gjithçka është në anën e Dardanisë, por drejtësia e sheh “Kushtetutën e Dardanisë” që i ka dhënë analistëve e opozitarëve si detyrë thelbësore për ta mbrojtur interesin kombëtar. E pra, nëse drejtësia i dinë këto, me forcën ligjore duhet të bëjë mbylljen e televizioneve që me mbeturina historike bëjnë propagandë antishqiptare. Si mund të lejohen këto mbeturina, por analistët e opozitarët kanë frikë ta mbrojnë interesin kombëtar, para armiqëve shekullor që po fyjnë dinjitetin kombëtar me shpifje e trillime politike, por vetëm këta nuk e dëshirojnë këtë denjitet.
Tani që mbërritëm në këtë pikë të gjykimeve tona, duhet të kuptojmë qartë se nëpërmjet konceptit të përvojës i hapet rruga një menyre të re të menduarit krejt të re. Tani na mbetet të shohim në ç’mënyrë sundimtarët e mashtrimeve e të gënjeshtrave duhet të sillen në media e në parlamentë me shtetasit dhe me vëllezërit e tyre. Mbasi e di se shumëkush ka shkruar për këtë, kam frikë se, duke shkruar edhe unë, më marrin për mendjemadh mbasi, veçanarisht rreth kësaj çështje, largohem nga të tjerët. Mirpo, mbasi qëllimi im është të shkruaj diçka të dobishme për atë që e kuptojnë realitetin opozitar, më është dukur më e përshtatëshme t’i përmbahem së vërtetës reale të gjërave se sa imagjinimit të tyre.
Mirpo, sa i përket të mësuarit si duhet bërë filozofin politike, analistët apo opozitarët duhet të lëxojnë historinë e të studjojnë veprimet e filozofëve e politikanëve të mëdhenj, të shohin si kanë vepruar në kultur dhe art, të shqyrtojnë shkaqet e fitoreve e të humbjeve të tyre për t’i imituar të parët e për t’iu shmangur gënjeshtratë, shantazheve e shpifjeve; e, para gjithave, të veprojnë si ka vepruar para tyre ndonjë politikanë i madh, që si shembull, duke pasur farë trimi të lavdëruar e të përmendur, duke pasur gjithmonë parasysh jetën e veprat e tij.
E para është – të mos pranojmë kurr ndonjë gjë për të vërtetë nga ana e analistëve dhe nga opozitarët sa kohë që të mos e njoh futyrat e tyre në mënyrë të qartë si të tillë: domëthënë ta evitojmë me kujdes nxitimin dhe prevencionin e gënjeshtrave e shatazheve në media e parlamentë, të mos fusin në mendje asgjë më shumë se ajo që do të dukej aq e qartë dhe aq e kulluar, sa që të mos kem asnjë rast ta vë në dyshim për përdhosur dinjitetin kombëtar. Tani ndodhemi ndërmjet dy proceseve të rrezikshme shkombëtarizuese: ikja e tyre nga vetvetja dhe dyndja e kolonëve opozitar, analistëve dhe e Zajednicës në media e gjetiu.
Aanalistët dhe opozitarët “shqiptarë” nuk kanë arritur ta shtrojnë drejtë, aq më pak ta kushtëzojë zgjidhjen e drejtë të çështjës shqiptare në Dardani. Analistët e opozitarët i është nënshtruar tërësisht koniunkturës së propagandës ruse e serbe për zgjidhjen e pret nga tryeza e gjelbër, që do ta shtrojnë të tjerët. Kështu, sot ajo as nuk ka mbështetje në vetvete, as garanci.
Subjektet ndëkombëtare ende përligjin logjikën e forcës dhe të interesit. Edhe pas shthurjes së perandorive totalitare opozitare të spordhjakëve, ato nuk njohin të drejtën e vetëvendosjes së të gjithë popujve tjerë. Natyrisht, në gjithë këtë tronditje shqipatre veproi aleanca e vjetër ruso – serbe për ta dobësuar sa më shumë faktorin shqiptar në Dardani. Destabilizimin shqiptar dobësoi vetvetiu edhe çështjen kombëtare. Në rradhë të parë: – gënjeshtrat, mashtirmet dhe dëmtimin e ajkës shqiptare nga vetë shqiptarët.

Në Maqedoninë e Veriut rrezikohen të drejtat e shqiptarëve, është koha të ndahet egjra nga gruri!

Drini.us
-
2
Në Maqedoninë e Veriut rrezikohen të drejtat e shqiptarëve, është koha të ndahet egjra nga gruri!
Bardhyl Mahmuti, Gjenevë
___
E drejta për të ndryshuar pikëpamjet politike, religjioze madje edhe identitetin kombëtar, është e drejtë e pakontestueshme që çdo njëri duhet ta respektojë.
Mirëpo, në rastet kur nëpërmjet votës së tij përcakton edhe fatin e atyre që mendojnë ndryshe, çështja tejkalon të drejtën e shprehjes së lirë të mendimit apo të ndjenjës së përkatësisë!
Në rastin kur politika e VMRO-së shpërfaq qartë orientimin për të shkatërruar të drejtat e shqiptarëve autoktonë në Maqedoninë e Veriut, të gjithë ata që mbështesin këtë orientim politik, bëhen pjesë e strategjisë që godet qenien tonë kombëtare.
Prandaj pa marrë parasysh lidhjet e mia familjare apo shoqërore, çdo person që mbështet apo voton për strategjinë antishqiptare, të tërhiqet nga lista e miqve të mi në FB dhe nga jeta ime private.
Në kontekstin aktual kur të drejtat elementare të shqiptarëve autoktonë në Maqedoninë e Veriut janë të rrezikuara seriozisht, është detyrë e çdo atdhetari të jetë i prerë: ËSHTË KOHA TË NDAHET EGJRA NGA GRURI

Kur iriqi nuk del nga ferrat!

Drini.us
-
4
Kur iriqi nuk del nga ferrat!

Nga: Safet Sadiku

Ese

Nga rrëfimet nr.112: Kjo vëmendje kushtuar sjelljeve të iriqit nënkupton, “njeriun që nuk del nga zona e tij e ngushtë, nga frika, egoja, ose mjedisi që e mban peng”. Iriqi është i vogël, por i mençur.

Ai e di se jashtë ferrave ka dritë, por ka edhe rrezik. Prandaj rri aty ku e njeh terrenin. Aty ku nuk e prek askush, por as nuk ecën askund. Nganjëherë, edhe ne njerëzit jemi si iriqat… E ndërtojmë ferrën tonë prej frike, zakoni, komoditeti. Mendojmë se aty jemi të sigurt, por në të vërtetë, jemi të burgosur brenda vetes. Shoqëria jonë ka shumë “iriqë”. Politikanë që nuk dalin nga mendësia e vjetër. Qytetarë që nuk dalin nga apatia. Të rinj që nuk dalin nga pritja. Jashtë ferrës është jeta me dritë, me stuhi, por edhe me mundësi. Por, kërkon guxim të dalësh.

Të përballesh me veten është njëlloj sikur të hapësh rrugë mes gjembash. Iriqi nuk del nga ferrat sepse i druhet botës!… Njeriu nuk del sepse i druhet ndryshimit!… Por as liria nuk rritet në ferra!… Ajo lind vetëm kur del jashtë tyre…

Mendimet rrjedhëse e reflektuese, nga përvoja jetësore, ku shprehja e ngulitur në fjalorin e popullit tonë: “Iriqi nuk del nga ferrat“, lidhet me gjendjen e demokracisë, frikën nga ndryshimi dhe mungesën e guximit qytetar e politik, natyrisht edhe për vendimmarrje historike… Ai nuk del nga ferrat! Të tjerët nuk dalin nga apatia! Dhe, pritja po bëhet si zbatimi më i mirë i ligjeve që nuk disiplinojnë asnjë përgjegjësi…

Në çdo kohë tranzicioni, shoqëritë përballen me një dilemë të thellë: të qëndrojnë në sigurinë e vjetër apo të dalin në pasigurinë e re. Logjika e vjetër “Iriqi nuk del nga ferrat” përshkruan me saktësi këtë gjendje. Iriqi, i mësuar me mbrojtjen e vet, nuk guxon të dalë në dritë! Ai zgjedh ferrat, sepse aty ndjehet i sigurt, megjithëse i kufizuar. Edhe demokracia jonë, shpesh, i ngjan këtij iriqi.

Pas lirisë së fituar me gjak, ne u përballëm me sfidën më të madhe: lirinë dhe përgjegjësinë për të ndërtuar shtet. Por në vend që të ecim përpara, shumëkush mbeti në ferrën e vet ideologjike, partiake apo personale. Institucionet tona, që duhej të ishin hapësira të debatit dhe përgjegjësisë, u kthyen në fole ferrash, ku secili mbrohet me gjemba, por askush nuk guxon të afrohet me mirëbesim.

Në vend të ndërtimit të përbashkët, u thellua ndarja dhe në vend të dialogut, lulëzoi dyshimi! Në vend të demokracisë së gjallë, mbizotëroi mbrojtja e interesave të ngushta. Zëri i studentit: Demokracia kërkon liri, por edhe guxim. Kërkon daljen nga ferra e frikës, nga mendësia se, “jam më i sigurt në heshtje se në ndryshim”. Ne nuk mund të forcojmë një sistem që mbrohet vetëm me fjalë, por jo me vepra.

Kur Kuvendi nuk funksionon, kur qeveria nuk votohet, kur populli e sheh politikën si lojë e jo si përgjegjësi, atëherë ferrat janë bërë shumë të dendura, dhe iriqët tanë nuk dalin më dot jashtë tyre. Të forcosh demokracinë do të thotë të dalësh nga ferrat e komoditetit politik. Të pranosh se ndershmëria nuk është dobësi, por është themel i lirisë.

Mbase kjo shprehje po na krijon nervozitet! Por, të kuptosh se shteti nuk është strehë e pushtetit, por pasqyrë e shoqërisë, edhe kjo gjë nuk është turp. Çdo qytetar që hesht përballë padrejtësisë, çdo politikan që manipulon ligjin, çdo intelektual që zgjedh neutralitetin pa funksionalitet është një iriç më shumë që fshihet në ferrat e tij, se sa është pjesë e zhvillimit të vendit. Në parim, pyetja ime është e thjeshtë: A do të vazhdojmë të fshihemi pas gjembave të frikës, apo do të dalim në dritë për t’u përballur me veten? Sepse demokracia nuk ndërtohet me iriqë që qëndrojnë në ferra, por me njerëz që guxojnë të dalin prej tyre, edhe kur toka jashtë është e ashpër, edhe kur drita është verbuese. Vetëm atëherë do të mund të themi se kemi mësuar jo si të fitojmë lirinë, por si ta meritojmë atë. Po mësojmë madje si ta ndërtojmë demokracinë në mes ferrave me shumë iriq!…

Por iriqët tanë nuk u shqetësuan as kur një institucion ndërkombëtar i tha shqiptarëve: “Ejani, merrni miliardëshin e parë për investime, zhvilloni vendin tuaj, sepse koha nuk ju pret.” Ata nuk lëvizën nga ferrat e tyre. Nuk i tronditi as mundësia për t’u hapur ndaj botës, as thirrja për bashkëpunim, as përfitimi që mund të vinte për popullin. Sepse iriqi, kur është mësuar të mbrohet vetëm me gjemba, e sheh çdo dorë të shtrirë si kërcënim, jo si mundësi.

Në vend që të shfrytëzohej rasti për ta treguar Kosovën si një vend të qëndrueshëm, me institucione funksionale e klimë besimi, disa zgjodhën të vazhdojnë lojën e vjetër të bllokadës dhe mosbesimit. Në vend të bashkëpunimit, prodhuan mosveprim, në vend të vizionit, sollën arsyetime, në vend të unitetit, mbollën ndarje. Kështu, ndërsa bota u thotë shqiptarëve, “dilni nga ferrat”, ata që kanë pushtetin, e të qenurit liderë politikë, të udhëheqin këtë dalje, që duhet të jenë të parët që të japin shembullin, përsëri qëndrojnë të fshehur, duke u mbrojtur me gjemba e heshtje.

Pamja është e shëmtuar, thotë bota, dhe me të drejtë: sepse nuk ka gjë më të dhimbshme sesa të shohësh një popull të lirë që e mban veten të burgosur në ferrat e vetëkrijuara!… Demokracia, nëse nuk ushqehet me guxim dhe përgjegjësi, shndërrohet në një kopsht ferrash, të bukur nga jashtë, por plot gjemba brenda. Forcimi i demokracisë nuk fillon me deklarata, por me vendime.

Me kthimin e besimit, me lëvizjen e parë jashtë ferrave. Sepse përderisa iriqët tanë vazhdojnë të mburren me gjembat e tyre, vendi nuk do të ecë përpara, dhe as demokracia nuk do të piqet kurrë në diellin e lirisë që shumë të tjerë e fituan me gjak. Në fund, gjithçka zbret në një të vërtetë të thjeshtë, por shpesh të harruar: demokracia nuk ndërtohet me frikë, por me besim.

Ajo nuk kërkon njerëz të përsosur, por njerëz të ndershëm! Nuk kërkon pushtetarë të fuqishëm, por shtetarë të përgjegjshëm. Kosova nuk ka mungesë potenciali, ka mungesë besimi, dhe besimin për të ecur përpara duhet ta mbjellim të gjithë pa maska, pa alibi dhe pa ferrat e zakonit.

Të dalësh nga ferrat nuk do të thotë të braktisësh mbrojtjen, por të besosh në dritën që vjen nga përgjegjësia. Të ndërtosh institucione që nuk varen nga individët, por nga vlerat. Të kultivosh kulturën e llogaridhënies, jo frikën e transparencës. Sepse në fund, demokracia nuk matet me numrin e fjalimeve, por me sinqeritetin e veprimeve.

Ajo nuk qëndron mbi gjemba, por mbi parime. E vetëm atëherë kur politika, shoqëria dhe secili prej nesh do ta kuptojë këtë, mund të themi se jemi në rrugën e duhur për ta bërë lirinë të plotë. Të pranosh se ndershmëria nuk është dobësi, por themel i lirisë!…

Ky është mësimi që i duhet jo vetëm Kosovës, por çdo demokracie që kërkon të qëndrojë e fortë, e drejtë dhe e vërtetë ndaj vetes dhe gjithë shoqërisë sonë! ​​​​​

(Shkëputur nga dorëshkrimet)

Rreth promovimit të fundit të Lea Ypit në Cyrih

Drini.us
-
0
Rreth promovimit të fundit të Lea Ypit në Cyrih

Nga: Safet SADIKU

Promovim libri

Lea Ypi në zemër të Cyrihut

Një promovim ndryshe i Lea Ypit në Cyrih, ku fjala nuk shërbeu thjesht për të prezantuar një libër, por u shndërrua në një mjet për të ndërtuar kuptim të përbashkët, për të ndalur kohën dhe për të ftuar mendimin të ecë përtej zakonshmërisë së promovimeve letrare.[Text Wrapping Break]Mbrëmë në Cyrih, një promovim libri u kthye në një ngjarje mendimi, ku fjalët nuk u thanë për të mbushur kohën, por për të sfiduar harresën dhe për të kujtuar që liria, përveçse përjetohet, duhet edhe të kuptohet. Promovimi nuk ishte thjesht një ngjarje letrare, por një ftesë për të menduar thellë mbi kujtesën, lirinë dhe përgjegjësinë që mbajmë ndaj së kaluarës sonë.[Text Wrapping Break][Text Wrapping Break]Kur një autore vjen nga një vend i vogël me një histori të madhe dhe të ndërlikuar, dhe arrin të flasë me autoritet të barabartë për komunizmin dhe kapitalizmin, për lirinë si përvojë personale dhe si koncept filozofik, për dinjitetin individual dhe përgjegjësinë kolektive, atëherë prania e saj në një qytet si Cyrihu nuk është vetëm një ngjarje letrare, por një ngjarje kulturore me vlerë shumëdimensionale. Takimi me Lea Ypin, që bashkoi fjalën e shkruar me fjalën e folur, përvojën shqiptare me përvojën ndërkombëtare, dhe filozofinë me letërsinë, ishte më shumë se një prezantim libri. Në fakt ishte një reflektim i thellë mbi historinë, kujtesën dhe njeriun në botën e sotme.

Filozofia e kujtesës biografike dhe forca e fjalës

Lea Ypi është një nga zërat më të spikatur të mendimit bashkëkohor europian, që vjen nga Shqipëria. E lindur në Durrës në vitin 1979, Ypi është rritur gjatë viteve të fundit të regjimit komunist dhe ka përjetuar nga afër kalimin e vështirë drejt tranzicionit post-komunist, përvoja që do të shndërroheshin më vonë në temë thelbësore të veprave të saj. Është profesoreshë e teorisë politike në „London School of Economics“ (LSE) dhe bashkëpunëtore kërkimore në Institutin e Studimeve për Humanitetin në Universitetin e Humburgut. Studimet e saj ndërthurin filozofinë politike, teorinë marksiste, etikën dhe historinë e ideve, me një theks të veçantë mbi lirinë, drejtësinë dhe përgjegjësinë politike. U bë e njohur në arenën ndërkombëtare me librin “Free: Coming of Age at the End of History” (Liri: Të rritesh në fund të historisë), një autobiografi filozofike që trajton fëmijërinë e saj në Shqipërinë e vonë komuniste dhe trazirat e pas viteve ’90. Libri u vlerësua gjerësisht nga kritika dhe u përkthye në shumë gjuhë, duke e kthyer Ypin në një autore të lexuar në nivel global. Veprat e saj janë përkthyer dhe botuar në më shumë se 20 gjuhë, përfshirë edhe shqipen. Me veprën e saj të fundit, “Indignity” (Undyrë), Ypi vazhdon të eksplorojë dimensionin personal dhe politik të jetës nën dhe pas ideologjive të mëdha, duke sjellë një qasje më introspektive dhe universale ndaj pyetjeve që lidhen me identitetin, përgjegjësinë dhe dinjitetin njerëzor.

Ajo që e bën veprën e Lea Ypit, (siç figuron në botimet ndërkombëtare) të veçantë dhe thellësisht rezonante në ndërgjegjen e lexuesit është mënyra mjeshtërore me të cilën ajo ndërthur përvojat personale të fëmijërisë në një Shqipëri të mbyllur e të coptuar nga komunizmi, (ose “…në një Shqipëri të izoluar dhe të shtypur nën peshën e regjimit komunist”),me reflektime të thella filozofike mbi lirinë, dinjitetin dhe qenien njerëzore si subjekt etik, i aftë për të përjetuar e konceptuar botën përmes filtrit të ndërgjegjes morale dhe përgjegjësisë individuale. Struktura narrative e prezantimit të veprës së saj në Cyrih, e ndërtuar mbi një bashkëbisedim në gjuhën angleze për idetë që qëndrojnë në themel të librit, e ndërthurur me lexime të zgjedhura në gjuhën gjermane për ta afruar audiencën me tekstin letrar në mënyrë intime e të ndjerë, përbën një mënyrë jashtëzakonisht elegante dhe të sofistikuar për ta sjellë këtë tekst para një publiku jo vetëm zviceran, por ndërkombëtar që kërkon jo vetëm përmbajtje, por edhe përvojë kulturore dhe estetike.

Përmendja e detajeve të dukshme si “lagjja Komuna e Parisit”, “Shkolla Skënderbeu“ në Tiranë, apo përshkrimet e brendshme të shtëpisë si divani dhe aneksi i vogël familjar, nuk janë thjesht kujtime të konservuara në kujtesën personale, por shndërrohen në nxitës të një reflektimi filozofik, që shpesh arrin dimensione universale duke kaluar përtej lokalitetit, dhe duke i dhënë përvojës së jetuar një vlerë konceptuale. Në këtë kontekst, duket se vepra më e fundit, “Indignity” (e përkthyer në shqip si “Undyrë”), është në njëfarë mënyre një vazhdim logjik dhe emocional i librit të saj të mëparshëm, “Liria”, por me një zhvendosje të theksuar drejt introspeksionit të brendshëm, përqendrimit në ndërtimin e identitetit dhe ndërlikimet e marrëdhënieve njerëzore në një botë ku kufijtë mes privates dhe publikes janë shpesh të paqartë.

Ajo që i jep kësaj ngjarjeje një rëndësi të veçantë është fakti se salla e madhe e qendrës kulturore në Cyrih ishte mbushur plot me publik zviceran, i cili jo vetëm që e ndoqi me vëmendje dhe emocione të prekshme diskutimin e autores, por edhe reagoi në mënyrë të vazhdueshme dhe entuziaste përmes duartrokitjeve të gjata, pas pothuajse çdo përgjigjeje të Ypit, duke dëshmuar kështu një respekt të thellë dhe një admirim të pakursyer për të, jo vetëm si autore, por edhe si një prej mendimtareve më të rëndësishme bashkëkohore që vijnë nga hapësira shqiptare.

Ky përqafim i sinqertë ose mbështetje dhe interesim i fuqishëm nga një audiencë ndërkombëtare e përbërë nga lexues të formuar e të ndjeshëm siç janë zviceranët, nuk është vetëm një dëshmi e suksesit të ngjarjes në kuptimin sipërfaqësor të fjalës, por përfaqëson një shembull domethënës të mënyrës sesi një zë që rrënjoset në përvoja shumë specifike historike e kulturore, siç është ai i Lea Ypit, ku mund të kapërcejë me natyrshmëri kufijtë gjuhësorë, kulturorë dhe ideologjikë, për të prekur një dimension më të gjerë njerëzor dhe për të afirmuar universalen përmes së veçantës.[Text Wrapping Break]Bileta për të hyrë në sallën e promovimin e këtij libri të Lea Ypit, kushtonte 70 franga zvicerane, ndërsa çmimi i librit ishte 40 franga. Nga komuniteti shqiptar që ndodhej në Cyrih, numërova rreth 7-8 pjesëmarrës, përfshirë edhe veten time.

Mjaft e keni turqizue Prizrenin, ju lutem mos e turqizoni edhe Prishtinën!

Drini.us
-
3
Mjaft e keni turqizue Prizrenin, ju lutem mos e turqizoni edhe Prishtinën!

Marigona Krasniqi, Drenas

Boll e keni ‘turqizue’ Prizrenin, mosni ju lutem edhe Prishtinën!
Ajo ishte një kafe e këndshme, e frekuentoja herë pas here për me bà një pushim t’shkurtër e me hangër një copë amëlsinë t’shijshme.
Por sot kur shkova prapë, ndjeva një frymë tjetër: lokali kishte ndërrue pamje e emën.
Tash ishte në pronësi të një turku.
Punëtorët s’dinin as gjysmë fjale shqip, ata të shërbenin me një buzëqeshje cinike e me një anglishte të çalë.
M’u desht me porositë anglisht në vendin tem, në Prishtinë!
Vallahi e përjetova rand, fort rand 🥹
‘Msone pak shqipen, të paktën një faleminderit, një ju baftë mirë,’ – u thash.
Po ata veç qeshnin, si me t’tallë.
Prej një tavoline në qoshe u përzi një burrë që dukej si shefi, me një zingjir të trashë n’qafë, me pamje të randë e me ton përçmues:
“Pse me mësu shqip? Kurgja s’vyn kjo gjuhë, kurgja nuk vlen”.
M’kapi inati e m’u drodh zemra.
Në mes t’Prishtinës, në tokën teme, një i huej me përbuzë gjuhën teme.
“Gjuha shqipe asht gjuha ma e mirë n’botë, asht ndër ma të vjetrat, asht e jona, rrânja jonë.
Nëse punoni e fitoni këtu, asht detyrë minimale me e mësu”,- ia ktheva.
Ai duke e shkundë zingjirin, si me dashtë me tregue kush sundon, ma ktheu:
“S’ka nevojë për shqipen për me punu ktu, mjafton me ditë anglisht ose gjermanisht”.
Ndaj po baj thirrje të hapun:
Ju lutem, bojkotoni atë kafe.
Kush s’na respekton neve e gjuhën tonë, s’ka pse merr paret tona.
Boll e keni turqizue Prizrenin, mosni ju lutem edhe Prishtinën.
Se në çdo shtet tjetër, ne jemi ata që mësojmë gjuhën e tyne e respektojmë rregullat e vendit të tyne.
Po pse në Kosovë, të huejt sillen si t’zot e vendit?
Pse askush s’u vë kufij, s’u kërkon me respektue gjuhën tonë?

Lufta Speciale e Serbisë nga propagandaistët shqipfolës

Drini.us
-
0
Lufta Speciale e Serbisë nga propagandaistët shqipfolës
Nga: Lirim Gashi, Prizren
___
PROPAGANDA SERBE QË SHPËRTHEN SI JASHTËQITJE NGA GOJA E PROPAGANDISTËVE SHQIPFOLËS
___
Askund në botë s’kam parë më shumë se në stafet drejtuese të partitve tona opozitare, burra me buzë që duken si salçiçe të varura në nofullat e kuajve, nga zymtia e shpirtit bosh.
Prandaj, nuk është çudi që ata nuk mund t’i shqiptojnë qartë shkronjat dhe fjalët e gjuhës së tyre amtare, por i ngatërrojnë me tingujt e pordhave të tyre, të cilat i nxjerrin nga goja dhe nga prapanica, si fjalime parlamentare.
Dhe si për çudi të Zotit, sa më shumë që bashkëpunojnë me Vuçiqin për ta rrëzuar Albin Kurtin nga pushteti, aq më shumë buzët, hundët dhe nofullat e tyre ngjajnë me të tijat.
Shikoni si bëhen mavi buzët e Lirim Mehmetajt sa herë që shkumbojnë urrejtje për Albin Kurtin.
Në atë çast ai duket si një hindus i kastës varrmihëse, që mezi pret të vdesë politikisht Albin Kurti, për ta siguruar bukën e gojës.
Në fakt, ai duket si një përzierje e një pjestari të kastës hinduse të varrmihësve dhe një imami profesionist taleban nga Pakistani, i cili i siguron të ardhurat personale nga larja e gjynaheve të xhenazeve politike.
Figurat si Baton Haxhiu, Lirim Mehmetaj, Berat Buzhala, Leonard Kërçuki, Adriatik Kelmendi, Valon Syla, Dugagjin Gorani dhe Ilir Mirena, përveç se shërbejnë si instrumente politike të interesave të Serbisë dhe të korrupsionit brenda vendit, janë shembuj të qartë të patologjisë morale dhe etike.
1. Psikologjikisht, këta individë shfaqin tipare të egoizmit ekstrem, mungesës së empatisë dhe narcisizëm të shëmtuar propagandistik. Shumë prej tyre keqpërdorin frikën, urrejtjen dhe përçmimin për të manipuluar opinionin publik dhe për të mbajtur kontrollin mbi perceptimet. Ky është një mekanizëm mbrojtës i shpirtit të tyre bosh, një përpjekje për të justifikuar tradhtinë dhe pazaret e fshehta me pushtetin dhe me interesat e huaja.
2. Politikisht, ata funksionojnë si ‘katërkëndësh i shërbimeve të jashtme’, duke minuar sovranitetin kombëtar, duke përçarë qytetarët dhe duke zbehur legjitimitetin e udhëheqësve të vërtetë. Përdorimi i mediave për të prodhuar narrativë të rreme dhe sulme personale është strategji e qëllimshme për të destabilizuar strukturat demokratike dhe për të krijuar kaos moral.
3. Filozofikisht, veprimet e tyre përfaqësojnë tradhtinë e vlerave universale: të vërtetën, drejtësinë dhe dinjitetin. Ata kanë zgjedhur të jetojnë sipas ligjeve të interesit personal dhe manipulimit, duke e bërë tradhtinë një art të rafinuar, një version pervers të moralit utilitar.
4. Etikisht, nuk ka asnjë kompromis; çdo raportim i deformuar, çdo sulm personal dhe çdo përçmim publik është një akt i ndërgjegjshëm i shkatërrimit të komunitetit dhe i degradimit të standardeve qytetare.
5. Moralisht, ata kanë humbur lidhjen me përgjegjësinë për fjalën dhe veprimin e tyre. Çdo përpjekje për të mbuluar tradhtinë me racionalizime politike ose filozofike është një dëshmi e një shpirtësie të sëmurë që ka zëvendësuar ndershmërinë me servilizëm.
Në këtë kontekst, Baton Haxhiu, Lirim Mehmetaj dhe të tjerët nuk janë thjesht gazetarë apo analistë; ata janë përfaqësues të një klase që ka vendosur të shesë dinjitetin, të manipullojë perceptimet dhe të shkatërrojë demokracinë për përfitime personale. Çdo buzëqeshje e tyre, çdo artikull apo intervistë e orkestruar është një vegël për të ushqyer urrejtjen, përçarjen dhe kaosin.
Në këtë mënyrë, kur lexojmë ose dëgjojmë fjalimet dhe shkrimet e tyre, duhet të kuptojmë se nuk kemi të bëjmë thjesht me opinion publik, por me një formë të sofistikuar të propagandës që përdor metafora të gjalla, sulme personale dhe deformim të realitetit për të shitur tradhtinë si mision.
1...406407408...1,759Faqja 407 nga 1,759