Isa Mulaj, shkrimtar, Istog
Bash Ibrahim e ka pasë emrin babai i Blerim Devollit. E kam njohur personalisht Ibrahimin. Shqiptarëve ua ka ndërtuar një xhami në lagjen Dardania të Pejës përballë vetëshërbimit Express Store , që të vazhdojnë me lutje të kota në arabisht, kurse vetë Devolli ta vazhdoj biznesin konkret me Serbinë.
Me pretendime të tilla ishte ligjërata e akademikut dhe profesorit nga Austria, Oliver Jens Schmitt e mbajtur paraditen e së premtes në sallën “Idriz Ajeti” të Fakultetit të Filologjisë në Prishtinë.
Në të katërtën ditë me radhë të edicionit të 41-të të Seminarit Ndërkombëtar për Gjuhën, Letërsinë dhe Kulturën Shqiptare, interesimi i shtuar i publikut është dëshmuar me sallën e tejmbushur me seminaristë pjesëmarrës, profesorë e studiues.
“Schmit: Kosova u ka bërë shërbim të gjithë shqiptarëve”
Pas fjalës hapëse nga drejtuesja e sesionit të paradites Blertë Ismajli, akademiku nga Vjena të pranishmëve u është drejtuar në gjuhën shqipe me një fjalë rasti duke përnjohur meritat e Seminarit me një traditë mbi 40 vjeçare. Sipas albanologut Schmitt, kjo ngjarje e rëndësishme albanologjike u ka shërbyer për vite me radhë edhe studentëve nga Vjena për t’u familjarizuar më shumë me gjuhën, letërsinë e kulturën shqiptare.
“Ky seminar luan rol të rëndësishëm jo vetëm për Kosovën, por për të gjitha trevat shqiptare. Në këtë kuptim, Kosova i ka bërë një shërbim të veçantë të gjithë shqiptarëve”, ka thënë Schmitt duke përkujtuar se një ngjarje e tillë albanologjike mungon në Shqipëri.
Duke qenë se Seminari Albanologjik është më i vjetër madje sesa edhe vetë shtetësia kosovare, sipas profesorit universitar nga Vjena, ai duhet të vlerësohet nga të gjithë ata që kanë përgjegjësi politike në vend.
“Ky seminar ishte një lloj dritare për botën, sepse të gjithë ata që kanë jetuar në vitet ‘70 e ‘80 e dinë sesa e panjohur ka qenë asokohe Kosova”, ka thënë Schmitt.
“Kosova de facto shteti i dytë kombëtar shqiptar”
Në hyrje të ligjëratës së tij, të cilën e ka mbajtur në anglisht, Schmitt ka vlerësuar se sot ekzistojnë dy shtete shqiptare në Ballkan. Megjithëse zyrtarisht Republika e Shqipërisë e sheh veten si shtet kombëtar të shqiptarëve, po njësoj mund të këtillohet edhe vetë Kosova.
“E krijuar më 2008 dhe e detyruar që ta deklaronte veten si shtet shumetnik, Kosova është homogjene etnikisht, e banuar me shumicë shqiptare, dhe si e tillë mund të konsiderohet de facto shteti i dytë shqiptar në Ballkan”, ka thënë Schmitt në ligjëratën e tij “Kosova dhe Shqipëria: dy rrugë të historisë shqiptare 1912-2023”.
Këto realitete të reja, veçan në mesin e kundërshtarëve të pavarësisë së Kosovës, kanë përftuar zëra për krijimin e një shteti të përbashkët shqiptar, e që vazhdojnë të kenë ende jehonë në Serbi, Rusi si dhe te një pjesë e mediave perëndimore. Në anën tjetër, pavarësia e Kosovës ka shërbyer edhe si vëng për një debat shumëvjeçar brendashqiptar mbi përmasat e vërteta të përbashkësisë kombëtare. Sipas Schmittit, këto debate “zhvillohen emocionalisht” meqë ato strumbullohen mbi çështje qendrore të identitetit dhe sovranitetit shtetëror.
“1912 – viti vendimtar”
Por, anëtari i Akademisë së Shkencave në Vjenë ka thënë se ligjërata e tij është konceptuar përtej këtyre përplasjeve, duke e shpalosur synimin e tij për t’i ravijëzuar momentet ndarëse të shqiptarëve që nga koha kur ata nuk kanë jetuar më në të njëjtën hapësirë. Sipas tij, përvoja e të jetuarit në hapësira të ndryshme shtetërore, ekonomike e kulturore nuk është ekskluzivisht shqiptare. E tillë është edhe përvoja gjermane dhe ajo koreane.
Duke e tëholluar shpjegimin e tij, Schmitt ka veçuar një mijë e nëntëqind e dymbëdhjetën si “vit vendimtar i ndarjes”.
“Në këtë vit grumbullohen tri zhvillime të ndryshme. Së pari, përpjekja e dështuar për krijimin e një shteti shqiptar brenda Perandorisë Osmane. Së dyti, sulmi i shteteve kombëtare ortodokse mbi Perandorinë Osmane, që ishte njëherazi edhe reagim ndaj mundësisë së një shtetformimi shqiptar në Ballkanin Qendror. Dhe së treti, shpallja e shtetit shqiptar në skajin jugor të hapësirës shqiptare, në Vlorë, e cila ishte larg nga qendrat, si Shkupi e Prizreni, ku gati sa nuk u krijua shteti shqiptar”, ka theksuar historiani nga Vjena.
Ai ka vlerësuar se shteti riosh shqiptar mbijetoi falë ngulmimit të Austrisë dhe Hungarisë, se përndryshe do të ishte copëtuar midis Greqisë, Serbisë dhe Malit të Zi. Kësisoj, kufijtë e rinj, ka vijuar ai, nuk i shëmbëllenin realitetet etnike, por balancat e fuqisë mes dy aleancave të mëdha evropiane dhe shteteve të tyre kliente.
“Hapësirat sociale e ekonomike u ndanë sipas kufijve të ri”, ka shtuar Schmitt duke evokuar shembujt e Prizrenit, Gjakovës dhe Dibrës të cilave iu shkëput prapatoka e tyre.
Për periudhën e dhënë historike, sipas tij, është e vështirë të vlerësohet se cila ishte ndjesia e përbashkësisë për njerëz që jetonin në Labëri e për të tjerë që jetonin në skajet verilindore të Gegnisë, si fjala vjen, ata në Podujevë.
“Kishte regjionalizëm të fortë”, ka shtuar Schmitt, teksa ka pranuar se megjithatë ka pasur vetëdije mbi përbashkësinë gjuhësore.
“Shqiptarë perëndimorë” dhe “shqiptarë lindorë”
Kufiri i vendosur më 1913 vazhdon edhe sot e kësaj dite, megjithëse më nuk përfaqëson një vijë ndarëse. Për historianin nga Vjena, ai duhet marrë vetëm si shkas për sajimin e fjalëresë “shqiptarë perëndimorë” dhe “shqiptarë lindorë”.
“Sot kufiri bashkon më shumë sesa ndan, por megjithatë janë evidente edhe disa ndryshime si pasojë e zhvillimeve të ndryshme që kanë për bazë këtë vijë demarkacioni”, ka theksuar ai.
Sipas Schmittit, realitetet e reja ndër shqiptarët perëndimorë, domethënë ata që u ra hisja të jetonin në shtetin shqiptar, përftuan rrethanën që t’i nënshtroheshin një sistemi arsimor e administrativ që synonte krijimin e identitetit kombëtar që i tejkalon besnikëritë krahinore.
“Kjo nuk do të thotë se përkatësia për një bashkësi kulturore e gjuhësore nuk ekzistonte para 1912-s. Përmes institucioneve u krijua një identitet kombëtar nga identiteti parashtetëror që ekzistonte deri asokohe”.
Paralelisht, në anën tjetër të kufirit, ndër shqiptarët lindorë që mbetën nën Serbinë identiteti kombëtar nuk u zhvillua nga pushteti, por si kundërshtim ndaj pushtetit. Sipas Schmittit, “ky është dallimi fundamental sa i përket marrëdhënies mes shtetit dhe kombit”.
“Islamizmi kundër nacionalizmit sekular shqiptar”
Kështu, momentet vendimtare të identitetit kombëtar shqiptar kanë si gurë miliarë periudhën midis dy luftërave botërore, periudhën komuniste si dhe atë të tranzicionit.
“Me gjithë institucionet e brishta, shteti shqiptar krijoi një ndjesi të re të identitetit kombëtar që ishte aq heterogjen në aspektin kulturor e fetar”, ka vijuar më tej Schmitt. Më së shumti, sipas tij, ky identitet përbashkësie u përthith nga shtresat e reja urbane në Shqipëri.
“Krejt ndryshe, Jugosllavia e mbizotëruar nga serbët u përpoq ta mbante arsimin në një nivel sa më të ulët, duke promovuar kultet fetare islamike me qëllim të parandalimit të lindjes së nacionalizmit sekular siç po ndodhte ndër shqiptarët perëndimorë”, ka vlerësuar Schmitt.
“Jugosllavia në mënyrë konsistente i trajtonte shqiptarët lindorë si myslimanë me qëllim që t’i dëbonte në Turqi”.
Përballë një sfondi ku Kosova e Maqedonia trajtoheshin si koloni të brendshme, kurse shqiptarët si popullatë e padëshiruar brenda shtetit, në Shqipëri po përvijoheshin të tjera realitete. Sado që pati rezistencë të herëpashershme ndaj shtetit, siç ishin kryengritjet në Mirditë, atje iu hap dera zhvillimeve të rëndësishme në aspektin fetar e kulturor.
“Shteti e mori kontrollin e bashkësive fetare dhe e promovoi për shumicën e popullsisë formimin e institucioneve fetare nën kontrollin e shtetit dhe modernizimin e Islamit nëpërmjet veprimeve si ndalimi i ferexhesë. Jugosllavia, në anën tjetër, e bëri të kundërtën duke promovuar të gjitha strukturat osmane dhe islamin më konservativ”, ka shtuar Schmitt.
I lindur më 1973 në Bazel të Zvicrës, Oliver Jens Schmiit, është profesor i historisë së Evropës juglindore në Universitetin e Vjenës. Në qendra të njohura të botës gjermanishtfolëse si Bazeli, Vjena, Berlini e Mynihu, ai ka studiuar për Bizantin, për filologjinë greke, greqishten moderne si dhe historinë e Evropës Lindore. Ka ligjëruar në universitetet e Mynihut dhe Bernit, kurse për një kohë ka qenë edhe profesor në Collège de France. Që prej 2017-s, ai është kryesues i Departamentit për Humanitete dhe Shkenca Shoqërore pranë Akademisë së Shkencave të Austrisë, teksa në të njëjtën kohë kryeson edhe departamentin kërkimor për studimet ballkanike në Institutin për Histori Moderne dhe Bashkëkohore të autoritetit më të lartë shkencor në Austri. Interesimet e tij mbi historinë janë tejet të gjera, me fokus sidomos vitet e mesjetës dhe trevën adriatike të Ballkanit si dhe Rumaninë. Kontributet e Schmittit tangentojnë edhe botën mesjetare shqiptare, me tituj si monografitë “Das venezianische Albanie” (2001), “Kosovo: kurze Geschichte einer zentralbalkanischen Landschaft” (2008), “Skanderbeg – der neue Alexander auf dem Balkan” (2009), “A Concise History of Albania” (2022), etj. Nga viti 2015, Schmitt është edhe anëtar i jashtëm i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Kosovës.
Reshit Lala, Tiranë
Antishqiptarët kalojnë ditë e natë për të kërkuar argumente, që të na bindin, se ne Shqiptarët nuk kemi “egzistuar”, se “nuk jemi autoktonë”, se Shqipja “nuk është gjuhë e vjetër”, se ajo “nuk vjen nga Ilirishtja e Pellasgjishtja” etj….
Duke thirrur : Duam “fakte”, duam “fakte” ata dëshmojnë, se janë kundër ç’do përpjekje të studiuesve Shqiptarë e të huaj për të nxjerrë në sipërfaqe historinë Pallasgëve, të Ilirëve dhe Shqiptarëve- si histori të ARBËRIT, e cila është e varrosur QËLLIMISHT nga popujt e ardhur. Në emër të lirisë për të shprehur mendimin “ndryshe” ata luftojnë ta varrosin më thelllë historinë e kombit Shqiptar, që ne të mos e gjejmë kurrë. Historinë e kombit Shqiptar dhe të gjuhës së tij, që fshihet në bodrumet e errta në të gjitha bliotekat e botës, do ta nxjerrin në sipërfaqe vetë ata, që e kanë fshehur, sepse ATA E DINË KU ËSHTË.
Kjo do të ndodhë, sepse perendimi, do t’i tregojë botës gjuhën e lashtë Shqipe, kulturën dhe trojet historike e AUTOKTONE të shqiptarëve, si pasardhës të pellasgëve dhe të Ilirëve, që të krijojë Shqipërinë Etnike.
DETYRA E SHQIPTARËVE ËSHTË T’U THEMI NJERËZVE, QË PAGUHEN, QË TË KENË MENDIM “NDRYSHE” (NËNKPUTO MENDIM TË KUNDËRT), SE: KA NJË ÇMIM PËR MENDIMIN NDRYSHE (MENDIMIN E KUNDËRT): TRADHËTIA! Ne do t’ju kërkojmë partizanëve të mendimit “ndryshe”(mendimit të kundërt): Sa është rushfeti, që ata kanë marrë për mendimin“ndryshe”?! Dhe në fund: Ne do t’u kërkojmë tradhëtarëve: Sa ka kushtuar gjaku i shqiptarëve, që ësht shitur në pazarin e mendimit “ndryshe”? Shqiptarët do të krijojmë edhe gjykatën speciale “Mendimi ndryshe”!
Kjo gjykatë do të gjykojë të gjithë njerëzit, që duke shfrytëzuar të drejtën demokratike të “lirisë së fjalës”- mbrojtën teza në kundërshtim me interesat kombëtare shqiptare , duke shkelur KUSHTETUTËN E SHQIPËRISË. Kjo gjykatë do të gjykojë Sali Berishën, që në emër të armiqëve historikë të shqiptarëve shkatërroi e dogji Shqipërinë dhe dëboi gjysmën e shqiptarëve jashtë vendit. Ilir Metën, që si President i Shqiptarëve deklaroi në emër të Shqiptarëve , se raketa kishte edhe Rusia dhe Korea e Veriut. Pra ai kërcënoi amerikën në emër të Shqiptarëve me raketa Ruse e Koreano-Veriore. Vështirë për Shqiptarët, që ta mbajnë këtë fyerje të rëndë kombëtare!
Gjykata”Mendimi Ndryshe” do të gjykojë edhe të gjithë politikanët Shqiptarë, që në emër të mendimit “ndryshe” firmosën traktate ndërkombëtare në dëm të shtetit Shqiptar. Të gjithë përfaqësuesit e medjave, që në emër të mendimit “Ndryshe” (nënkupoto të mendimit KUNDËR- të tradhëtisë kombëtare) u ngritën kundër historisë së vendit të tyre dhe mbrojtën tezat e armiqëve tanë historikë.
Gjykata “Mendimi ndryshe” do të ketë kushtetutën e saj me tre nene:
1 : Për çështjen kombëtare ndalohet mendimi kundër!
2. Mendimi ndryshe nuk mund të jetë mendim antishqiptar.
3. Kur mendimi ndryshe (mendimi i kundërt) vërtetohet si tradhëti kombëtare i pandehuri do të dënohet vetëm me burgim të përjetshëm.
Florim Zeqa
Nëse kryetari Abdixhiku, e ka me gjithë mendje deklaratën, “Unë nuk e dëmtojë LDK-në, e ruaj si shtëpinë time, atëherë pa humbur kohë duhet të përmbyll zgjedhjet e brendshme në LDK nga baza elektorale, gjegjësisht me mbajtjen e kuvendeve zgjedhore, të lira dhe transparente në secilën degë, nëndegë dhe aktive të LDK-së.
Kryetari me afat të limituar
Pra, zgjedhjet e brendshme janë testi i parë demokratik dhe mbajtja e Kuvendit të rregullt zgjedhor në afatin e paraparë, paraqesin kulmin e testit të demokracisë! Kryetari aktual, z. Lumir Abdixhiku duhet të dëshmohet para elektoratit rugovian të LDK-së se është duke ndjekur frymë tjetër me ajo e Isa Mustafës, ndryshe nuk funksionojnë më maskaradat mashtruese me mbajtjen e kuvendeve zgjedhore të orkestruara nga prapaskena.
Vetëm mbajtja e premtimeve publike pas kuvendit të fundit zgjedhor për respektimin e vendimeve të partisë sa i përket mandatit dyvjeçar të kryetarit në LDK, mund ta rrisin imazhin e kryetarit aktual dhe kthimin e besimit brenda elektoratit të LDK-së.
Vetëm në këtë mënyrë mund të bindet elektorati se LDK-ja është në rrugë të mbarë.
Reformimi i partisë dhe kthimi i besimit në elektorat bëhet duke i ofruar rreth vetës figurat themeltare, aktivistët dhe veprimtarët e devotshëm të LDK-së, duke iu dhënë hapësirë veprimi aktivistëve dhe veprimtarëve që e mbajtën mbi supet e tyre barrën e organizimit të aktiviteteve të LDK-së në këto 3 dekadat e fundit, të cilët edhe në kohët më të vështira i qëndruan besnik amanetit të tri shkronjave të arta LDK. Ndryshe, çdo ikje nga vlerat dhe amaneti i figurave themeltare është ikje nga vizioni rugovian.
Pse nuk mbahet Kuvendi Zgjedhor i LDK-së në Klinë!?
Prandaj, nëse janë të vërteta deklaratat publike të kryetarit Abdixhiku, atëherë ai këtë duhet ta demonstrojë në vepër e jo më fjalë dhe atë jo më largë se brenda këtij muaji me mbajtjen e Kuvendit Zgjedhor të partisë. Për shkak se çdo vonesë në këtë drejtim do të jetë e kushtueshme për LDK-në, për shkak se zgjedhjet e jashtëzakonshme parlamentare mund ta zënë të papërgatitur LDK-në e fragmentizuar pas 14 shkurtit 2021.
Reflektimi pozitiv i Abdixhikut si kryetar partie, i kryesisë dhe Këshillit të Përgjithshëm për reformimin dhe konsolidimin e partisë, gjegjesisht për hapje rrugë të ndryshimeve reale dhe substanciale, do të thotë hapje rrugë atyre që e kanë dijen, vullnetin dhe guximin për ta kthyer besimin e elektoratit në subjektin e traditës demokratike, për ta kthyer LDK-në rugoviane një herë e përgjithmonë kah vlerat e saj themeltare.
Kur jemi tek zgjedhjet, siq shtetas i Kosovës dhe qytetarë i Klinës, e kam të drejtën ta parashtrojë një pyetje publike: Pse nuk po mbahet Kuvendi Zgjedhor në Komunën e Klinës, cilat janë shkaqet dhe pengesat e dhunimit të shprehjes së lirë të vullnetit të elektoratit të LDK-së në këtë komunë!?
LDK-ja e pareformuar, si shtëpia e papërfunduar
Vetëm mundësia e shprehjes së lirë të vullnetit të elektoratit dhe reformimi i thellë nëpër aktive, nëndegë dhe degë do të garantonte kushtet për krijimin e një bazamenti të shëndoshë dhe qëndruseshëm, të pastër dhe prospeures të LDK-së, për të qenë e gatshme të dali në ballafaqim me elektoratin në zgjedhjet e ardhshme parlamentare, të rregullta apo të jashtëzakonshme qofshin ato.
Ka ardhur momenti i fundit që LDK-ja të reformohet dhe freskohet me kuadro të reja, të përgaditura dhe të specializuara, me veprimtar të orëve të para të LDK-së si në Kosovë dhe gjithë andej vendeve evro-perëndimore, të cilët janë të gatshëm në mënyrë vullnetare të kontribuojnë edhe një herë për të mirën e vendit sikur në vitet e ’90-ta, pa asnjë kompensim material, pa asnjë ambicie pushteti apo privilegji shtetëror, për t’ju treguar dezertorëve dhe mercenarëve, mashtruesve dhe matrapazëve, karrieristëve dhe lakmitarëve të pushtetit sesi punohet për shtet dhe atdhe pa llogaritur në poste dhe privilegje personale.
Rjedhjet nga brenda apo “pirja e duhanit” tinëz në LDK
LDK-ja dhe Rugova për shqiptarët janë dy simbole të shenjta të historisë së re të Kosovës, të papërseritshme, të paharruara dhe të pashlyerara në kujtesën historike të brezave.
LDK-ja rugoviane është vlerë dhe pasuri kombëtare, është vetë historia dhe gurthemeli i shtetit të Kosovës. Andaj, mbrojtja e kësaj vlere kombëtare është obligim i secilit prej nesh, qoftë ai anëtarë apo mbështetës i filozofisë politike rugoviane, në veçanti e kryetarit Lumir Abdixhiku.
Brenda LDK-së edhe në të kaluarën ka pasur të atillë që e kanë “pirë duhanin” tinëz (me libreza të LDK-së kanë votuar për subjektet e tjera), por tani janë të shumtë në numër ata që po e “pijnë duhanin” tinëz, ku gati gjysma e anëtarësisë së mbetur, madje edhe kryetar komunash dhe eksponent të lartë mund të votojnë për partinë “dykrenare” (dykryetarshe) me lidere zonjën mashtruese, të cilës, zoti Abdixhiku i bëri ragatin që ajo të zgjedhet presidente e shtetit.
I premtojë kryetarit aktualë se, për aq sa ai e ndjekë frymën rugoviane në LDK, jo vetëm unë por edhe shumë të tjerë janë të gatshëm që të kontribuojnë për ADN-në politike të shqiptarëve të Kosovës (LDK-në), në të kundërtën, ADN-ja e projektuar nga unë do ta vazhdojë suksesshëm rrugëtimin e saj në unifikimin e elektoratit të pastër rugovian.
Nga: Luan – Asllan Dibrani
Për këtë vikend qe lamë pas patëm një takim familjar me rastin e dasmës së nipit Rahim Leci qe martoj djalin Florent Lecin me Fationa Kosumin. E kaluam një ditë festive nga më të bukurat.
Aty u bashkuam pas disa dekadash të shpërngulur dhe të shkapërderdhur nëpër Evropë, ne nga Dabisheci si dajë e ata nga Gimica si nipa dhe miqësi e zgjeruar.
Tubim familjar ishte një takim me plotë atmosferë gëzime, kujtime dhe çmallje pas shumë vitesh!
Dasmat e tilla si kjo është edhe një medalje shumë e veçantë e fenomenit aktual të shpërnguljes masive të popullatës sonë. Takime te tilla janë shumë me vlera qe rinia jonë po e rruajnë çështjen nacionale duke lidhur martesat ,vajzat dhe djemtë tanë në mes veti .
-Rinia jonë edhe se të lindur e te rritur në emigracion me lidhjen dhe ruajtjen e martesave në mes veti është e mrekullueshme qe sjell edhe një familje të shëndetshme në kultivimin e kulturës dhe zakoneve tona tradicionale , fillimisht duke e ruajtur gjuhën dhe kulturën e vet .
Ju falënderoj nga zemra të gjithë pjesëmarrësit në gazmendin e dasmës se nipit tonë nga Gimica ,por edhe të atyre qe nuk patën mundësi ti bashkohen këtij ahengu të dasmës.
Në qendër të kësaj “dasme”, si zakonisht ishin vallëzimi qe jehoj me këngët shqipe e te gjitha trevave shqiptare. Ky melos akustik shumë i ëmbël thyen qetësinë e qytetit nga kodra në kodër me vallëzime lodra dhe këngë dasmash.
Të pranishmëve më të vjetër ua rikthej memorien e dasmave nga e kaluara, ndërsa atyre më të rinjve, e sidomos atyre të gjeneratës së tretë, të lindur e të rritur në shtetet perëndimore, nxiten kureshtjen për t’u njohur me traditën e të parëve të tyre në dasmat e në kohërat e prindërve dhe gjyshërve tanë. Pas fjalëve përshëndetëse vazhdoi vallja tradicionale e kësaj treve me lodra e zakone , nga djemtë e vasha të veshur me kostume popullore.
-Në këtë atmosfere festive mërgimtarët bashk me vendasit për një çast harruan hallet dhe problemet aktuale qe po i kalon populli i ynë në fushën politike dhe ekonomike. Viti i ri po i afrohemi. Liberalizimi i vizave po i afrohet , por edhe popullata po e pret me pa durim te marrin këtë rrugë të pa kthim. Edhe me tutje Kosova po zvogëlohet jo me reprezalje e dhunë nga ish pushtuesit nga okupatoret, por nga vet faktorët shqiptar qe nuk arritën ta bëjnë një ndryshim në të mirën e vendit në zhvillimin ekonomik. Kosova ka bërë ndryshime kolosale në ndërtimin e shtëpive rrugëve dhe vilave të bukura ,por u mungojnë fabrikat dhe vendet e punës për rininë tonë të mrekullueshme .Për fund i uroj nipit martesën e djalit Florentit me Fationën duke u bërë apel edhe rinisë së mbar kombit tonë kudo qe jeni në Ballkan, qe mos i lëshoni trevat tona nga këto bukuri të rralla qe na i ka falë natyra .Mos shkoni rini në shtetet perëndimore se kohërat kanë ndryshuar?.
Nuk është si ne të kaluarën qe me një rrogë ke jetuar dhe mbajt familjen dhe as pushimet nuk i kane munguar, madje duke e rritur standardin për pak kohë. Tani rininë tonë atje e presin sfida të rënda ,ndryshim profesioni ma se shumti ne kanale ndërtime dhe pastrime. Rrogat të vogla shpenzime marramendëse ,ku me punë tani qe po kërkohet këtu ne mungesën e punëtorëve keni perspektivën të rrini në tokat tona .Shërbeni atdheut me profesionet qe keni këtu e mos u bëni rrogëtar te perëndimit ne punët sekondare. Vetëm vendet ndërrohen, por standardi nuk mundet të jetë ne interesin tuaj pasi ato kohë kanë perënduar qe një punëtor para 30 vitesh e ka mbajt familjen e ka paguar banesën e ka mbajt veturën, i ka shkolluar fëmijët ,ka shkuar në pushime madje edhe ka ndare para për të investuar qoftë në shtetin aktual ku jetonte ,apo kanë investuar në Kosovë duke ndërtuar shtëpia ,apo edhe duke blerë toka e kapital në të mirën e familjes. Tani mezi arrin ta paguaj një banese edhe atë shumë te vogël me çmime katastrofale. Përpara një banesë u paguar me 200 euro tani duhet paguar 1500 deri në dy mije euro! Pastaj ,ku po mbetet rroga e juaj qe rroga mesatare në Gjermani nuk është ma e madhe se 1600 euro. I prift fati rinisë sonë dhe politikaneve tanë të behën shërbëtor te atdheut tonë me politikë ,pune dhe qëndresë në vendet tona të mrekullueshme. Me qëndresën tonë këtu do ti kthejmë buzëqeshjen , diellin , lumturinë dhe ardhmërinë popullit tonë me një standard shumë të shpejt pa kurrfarë ndryshmi me shtetet perëndimore. Mos i leni shtëpitë e bukura dhe vilat e bukura ne vendin tuaj dhe të jetoni ne banesa dhe shtëpi te vjetra tip kotecesh në shtetet perëndimore. Këtu do hapen vende të reja pune, por edhe me këto aktuale nuk po ka punëtorë. Qeveri ,politikaj, ndërmarrës , firma dhe prodhues iu apeloj qe ti plotësoni rinisë tonë kushtet dhe mbërrini standardet e botes së zhvilluar,paguani punëtorët ma mirë, bëni sigurimin e tyre, e mos na e mbushni vendin me taliban ,afganistan,banglladeshas e filipinas qytetar nga Azia e varfër qe ata as përse afërmi nuk e kanë traditën e punës me shqiptarët…Zoti e bekoftë popullin dhe trojet tona tone te mrekullueshme.
Nga Frank Shkreli
Ishte fillimi i shtatorit 1968, 55-vjet më parë, kur diaspora anti-komuniste shqiptare nga Evropa Perëndimore dhe Amerika, ngriti përmendoren e Heroit Kombëtar të Shqiptarëve dhe “Shpëtimtarit të Evropës”, Gjergj Kastriotit Skënderbeu në Bruksel të Belgjikës, kryeqytetin aktual të Bashkimit Evropian (BE). Ai vit, shënonte edhe 500-vjetorin e vdekjes së Heroit Kombëtar të Shqiptarëve, Gjergj Kastriotit-Skënderbe Frank Shkreli: Gjergj Kastrioti Skënderbeu, i përgjithmonshmi i fisit shqiptar | Gazeta Telegraf – Vetëm një vit më herët, në 1967, (tre institucionet ekzistuese evropiane të dala nga Traktati i Romës, nënshkruar në 1957 (Traktati i Romës, Komuniteti Ekonomik Evropian dhe Komuniteti Evropian për Energjinë Atomike) u bashkuan, zyrtarisht, në entin e quajtur Komuniteti Evropian. Ishte fillimi i Bashkimit Evropian, siç njihet sot, themeluar në bazë të Traktatit të Maastricht-it, të vitit 1992.
Ishte një rast i volitshëm historik dhe një përpjekje strategjike nga ana e diasporës anti-komuniste shqiptare në Belgjikë dhe të emigrantëve të ardhur edhe nga shumë vende të tjera evropiane dhe Shtetet e Bashkuara, për të pasqyruar para Evropës meritat dhe kontributet e Gjergj Kastriotit-Skënderbe, për shpëtimin e Evropës nga hordhitë osmane. Nuk mungonin as emigrantët nga Kosova shqiptare, për të kujtuar rëndësinë e asaj dite, jo vetëm për Kombin shqiptar, por edhe për mbarë Evropën. Në Bruksel ishin mbledhur rreth 2500-veta, përfshirë zyrtarë të lartë politikë dhe përfaqësues të enteve shtetërore belge, sipas përllogaritjeve në shtypin e emigracionit shqiptar të kohës, përfshirë revistën prestigjoze “Shejzat” e Ernest Koliqit, e cila botonte një reportazh prej 5-6 faqesh kushtuar vendosjes së përmendores së Gjergj Kastriotit -Skënderbe në Bruksel më 2 shtator, 1968. Korrespondenti i saj nga Brukseli raportonte për atmosferën entuziaste dhe ndjenjat e fuqishme gëzimi dhe krenarie kombëtare të shqiptarëve jashtë Atdheut, të mbledhur pranë monumentit të Heroit të tyre kombëtar m’u në kryeqendër të Evropës, në Bruksel. Sipas shtypit të kohës, ajo ditë karakterizohej nga një mot i kthjellët, që i dha një shkëlqim të këndshëm asaj ceremonie të përurimit të përmendores së Heroit të Shqiptarëve – ndoshta e para e këtij lloji në Evropën kontinentale deri atëherë, me përjashtim të përmendores së Kryetrimit Gjergj Kastriotit-Skënderbe, në Piazza Albania të Romës, që ishte ngritur dekada më herët.
Monumenti i Skënderbeut në Bruksel është ngritur në vitin 1968 me fondet e mbledhura nga mërgata shqiptare në Belgjikë dhe Amerikë. “Me vullnet të papërkulur dhe me zell të paprerë, kolonia shqiptare e Belgjikës ia doli, më në fund qëllimit me ngreh midis Brukselit – një qytet ndër më të parët e Evropës – një përmendore të Gjergj Kastriotit – Skënderbeut. Fatosi, që është emblemë e virtyteve të Kombit shqiptar, u nderua në mënyrë të veçantë nga shqiptarët e Belgjikës…duke lartësuar emrin e Atdheut, sepse çdo kalimtar vendas a i huaj, duke kaluar aty afër, detyrohet t’i hedh një sy Mbrojtësit arbënuer të Qytetërimit perëndimor…”, -shkruante korrespondenti i revistës Shëjzat nga Brukseli.
Me këtë rast janë mbajtur fjalime nga përfaqësues të autoriteteve politike dhe fetare belge si edhe nga përfaqësues të emigracionit anti-komunist shqiptar në botën e lirë. Fjalimin kryesor në përurimin e përmendores së Gjergj Kastriotit – Skënderbe në Bruksel (1968) e mbajti Monsinjor Emile Dejardin, një mik i përkushtuar i shqiptarëve, pa dallim feje e krahine. Pas Luftës së II Botërore, Monsinjori belg kishte mësuar për fatin e keq dhe vuajtjet e shqiptarëve anti-komunistë të përhapur nëpër kampet e refugjatëve anë e mbanë Evropës. Në vitin 1956, ai themeloi një program përmasash të mëdha për t’i rivendosur këta refugjatë në Belgjikë. Përveç strehimit, Monsinjor Dejardin ndihmoi mijëra refugjatë shqiptarë të pas luftës të siguronin punësim, edukim për fëmijtë e tyre dhe mbulimin e të gjitha nevojave të jetës në vendin e tyre të ri. Shqiptarët, pa dallim, si myslimanë ashtu dhe të krishterë e respektonin shumë Monsinjorin Dejardin për ndihmën dhe kujdesin, që ai kishte treguar për ta. Monsinjori belg, jo vetëm që përkujdesej për mirëqenjen materiale të refugjatëve shqiptarë, por kleriku katolik belg ishte një mbështetës i fortë i identitetit kombëtar, kulturor dhe fetar të tyre. Nga shumë përpjekje të shumta të tija në këto fusha, një ndër ndihmat e mëdha ishte organizimi për të vendosur monumentin e Heroit Kombëtar të shqiptarëve, Gjergj Kastriotit-Skënderbe në Bruksel, në vitin 1968.
Ceremonia e inagurimit të përmendores është shoqëruar me një program të pasur artistik, muzikor dhe folkloristik. Janë recituar vjersha patriotike dhe është shfaqur akti i parë i dramës, “Skënderbeu” i Et’hem Haxhiademit –Frank Shkreli: Në kuadër të 550-vjetorit të Gjergj Kastriotit, kujtojmë Et’hem Haxhiademin | Gazeta Telegraf – Ndërkaq, të pranishmit – shqiptarë dhe të huaj – kanë shijuar tingujt e këngëve kushtuar Skënderbeut e Bajram Currit, të grupit muzikor të ardhur enkas nga Kosova, të udhëhequr nga Qamili i Vogël, ndërsa janë kënaqur edhe me performancën e një orkestre belge.
Inaugurimi i përmendores së Gjergj Kastriotit -Skënderbe në Bruksel (1968) ka qenë një trokitje në portat e Evropës së asaj kohe. Ishte një akt patriotik i emigrantëve shqiptarë të shpërndarë nga komunizmi, anë e mbanë botës kundërshtarë të regjimit komunist – për t’i treguar Evropës dhe botës se shqiptarët megjithë regjimin e atëhershëm anti-perëndimor në Tiranë – me vlerat e Gjergj Kastriotit Skënderbe, Kombi shqiptar, me të kaluarën e tij të lavdishme, është i denjë për një të ardhme më të mirë, si pjesë përbërëse e pandarë e botës perëndimore demokratike euro-atlantike. Ky ishte edhe mesazhi që diaspora shqiptare anti-komuniste e vitit 1968 pa dallime feje, krahine e ideologjie, megjithëse shpesh e ndarë dhe e përçarë politikisht me këtë rast ishte e bashkuar rreth Gjergj Kastriotit. Skënderbe, shembullit dhe rolit të tij historik, përbashkues kombëtar.
Prandaj, sot 55-vite më vonë, ia vlen të kujtojmë duke u bashkuar me një koment mirënjohjeje, siç ishte shprehur, me atë rast, Redaksia e revistës “Shëjzat” e Ernest Koliqit për të kujtuar dhe “përgëzuar me ndiesi të gjallë mirënjohjeje, shqiptarët e Belgjikës, që arritën me ngreh midis Evropës një shenjë Shqiptarizmi, i cili u tregon të huajve qenjen tonë si komb dhe fisnikin të vlerave tona shqiptare…vendosja e një shtatorje bronxi kushtuar Skënderbeut… nga një grup me fuqi të kufizueme të nji rrethi mërgimtarësh, që kishin humbur Atdheun dhe çdo gja tjetër në ‘të. Ashtë nji mrekulli që dëshmon gjallninë e palcit tonë etnik dhe përjetësinë e shqiptarizmit, të cilin as vargu ma dërmues i krajatave historike nuk arrijti ta mposhti.”
Bashkimi dhe vëllazërimi kombëtar, mbi ndasitë dhe përçarjet e ndryshme politike, ideologjike dhe personale ishte objektivi kryesor i Gjergj Kastriotit. Skënderbe. Me vlerat e veta të besës, bashkimit e vëllazërimit, Gjergj Kastrioti vazhdon të trokas në portat e Evropës, në emër të shqiptarëve, m’u aty në Bruksel, në kryeqendrën e Evropës së bashkuar. Fatkeqësisht, fjalët e tij bien në veshë të shurdhër dhe portat e Evropës nuk po hapen për shqiptarët. Po, për shqiptarët sot, a është Skënderbeu simbol bashkimi, bese e vëllazërimi? Çka po ndodh sot me “gjallëninë e palcit tonë etnik dhe përjetësinë e shqiptarizmit”?
Para Ministrisë së Drejtësisë janë mbledhur disa qytetarë për të protestuar për arrestimin e ish-luftëtarit Dritan Goxhaj, pas një kërkese nga Gjykata e Hagës.
Një nga miqtë e Goxhajt u shpreh se ky i fundit nuk ka asnjë faj ndërsa hodhi akuza ndaj Gjykatës së Hagës duke thënë se kjo e fundit po dënon njerëz me dëshmitarë të pavërtetë.
Mes të tjerash ai nënvizoi se padrejtësi po bëhet dhe ndaj familjes Goxhaj.
“Nga Ministria kërkojmë të respektojnë rregullat ndërkombëtare. Familjes Goxhaj po i bëhen padrejtësi të mëdha vetëm pse ishin në listën e UÇK-së. Kjo padrejtësi duhet të marrë fund. Kemi bërë një letër të hapur për Begajn dhe për Osmanin. Gjykata e Hagës është një padrejtësi e madhe. Atje po dënohen njerëz me dëshmitarë të rrejshëm. Dritan Goxhajt dhe familjes së tij po i bëhen padrejtësi të mëdha. Nuk është e drejtë që çlirimtarët të arrestohen ndërsa ato që sabotuan luftën të shpërblehen nga hajnat dhe idiotët që janë në Tiranë e në Prishtinë”- tha ai.
