27 VJET NGA GOLGOTA E BLLACËS
Vitet 1998/99 në Kosovë ishin tepër dramatike, për nga dimensioni i vuajtjeve njerëzore, ndërkohë që jehona e ngjarjeve të atyre viteve erdhi e sintetizuar në faqet e gazetës FAKTI. Golgota e Bllacës ishte pikëtakimi i shumë tragjedive personale e kolektive…… Ata që arrinin aty dhe futeshin brenda telit me xhemba, mbi tokën që “villte” baltë dhe strehoheshin nën qiellin e vërejtur të mbushur me sorra, bartnin me vete përvojat e keqtrajtimit dhe dëbimit nga vatrat e lindjes … Shumë prej tyre kishin parë nga afër vrasje, dhunime, djegie të shtëpive. Shumë kujt prej tyre i mungonte nga një a më shumë anëtarë të familjes, sepse holokausti serbe po tregohej i pamëshirshëm ndaj një populli që po guxonte të jetonte ende në vendin e tij… Qindra kronika e reportazhe të botuar në Gazetën FAKTI është një brum i gatshëm që po të “gatuhej” mirë del një dosje koxha e trashë me akt-akuza kundër Serbisë për të gjitha krimet e bëra në Kosovë – para dhe gjatë luftës.
Kjo dosje është ende e hapur, sepse pa e marrë dënimin e merituar të gjithë ata banditë serbë që shkaktuan vuajtje në Kosovë, çdo gjykim tjetër në Hagë është i pakuptimtë dhe joproduktiv ….
.. Ato ditë marsi/prilli – 1999 në redaksinë e FAKTIT, përveç jehonës së ngjarjeve, gazetarët e terrenit derdhnin edhe baltën e Bllacës, si “material” që inkorprohej në kronikën e dëshmive të gjalla të tragjedisë së dëbimit me dhunë..
“Treni vjen në kufi dhe njerëzit zbresin pa asnjë shpresë, kalojnë në këmbë disa metra dhe dëgjojnë disa zëra shqip: “Vëllezër kokën lartë se nuk jeni vetëm. Mos e humbni krenarinë. Ju do të ktheheni së shpejti në Kosovë”.
Këto fjalë vijnë shpëtimtare, si një jehonë nga thellësitë e shekujve që janë dëgjuar dikur në Moré, në Çanakala, në Anadolli, në Sul, gjithandej në Jug të Italisë… Këto fjalë tregojnë se ne, megjithatë jemi racë e fortë, nuk është lehtë me na nënshtru.
Lexuesi e ka para syve kronikën e perpjekjeve serioze për shfarosjen e nje kombi, në një anë, por është forca morale e nje popullli për të mbijetuar, për t’u ngritur në këmbë dhe për të, marrë fatin e vet ne duart e tij, në anën tjetër…”, (Fragment i një reportazhi nga tmerri i Bllacës, mars,prill, 1999, që më vonë u përfshi në (librin Bllaca, dhimbja e lirisë”
Sot në 28 vjetorin e Gazetës FAKTI, dhe në 27 vjetorin e golgotës së Bllacës m’u kujtua kjo kronikë ngjarjesh të dhimbshme, që po të mos ishin regjistruar, do të kishin mbetur shumë krime pa dëshmi dhe shumë vuajtje pa adresë……/ e.a
Bllacë, 10 prill 2026
