Kreu Blog Faqe 991

Pse e kryqëzojnë Albin Kurtin ?

Drini.us
-
1
Pse e kryqëzojnë Albin Kurtin ?
Autor: Lirim Gashi, Prishtinë
___
(në shqip, kroatisht, gjermanisht dhe anglisht) 
Nuk ka pasur asnjë gabim të rëndë nga Albin Kurti në politikën e brendshme dhe të jashtme.
U ndëshkua përpjekja e tij për të nxjerrë mjaltë nga pisllëku, kolera, pleshtat, morrat, zgjeba, krimet, tradhtitë dhe mëkatet që trashëgoi nga paraardhësit e tij në politikën e brendshme dhe të jashtme.
U ndëshkua përpjekja e tij për të pastruar fëlliqësinë që trashëgoi nga paraardhit e tij, të robëruar nga shërbimet sekrete serbe e ruse dhe nga primitivizmi, lakmia, marrëzia, dhuna, prapambetja dhe nënshtrimi.
Duket se të dërguarit e huaj, të mësuar me servilizmin e paraardhësve të tij që mbronin interesat e Serbisë, e konsideruan si mëkat të pafalshëm përpjekjen e tij për të mbrojtur interesat e Kosovës.
Gjatë gjithë kësaj kohe, Albini u kryqëzua vetëm sepse donte të bënte një politikë normale shtetërore, të paarritshme dhe të pakapshme për kthetrat e shërbimeve sekrete serbe dhe ruse.
Të hysh i pastër si loti në një politikë pafundësisht të ndyrë do të thotë të hapësh syve e njerëzve për të parë të vërtetën, të hapësh mushkëritë e tyre për të thithur ajër të pastër dhe të mprehësh shqisat e tyre për të parashikuar dhe ndjerë me kohë rrezikun nga armiqtë brenda dhe jashtë.
Njerëzit e duan Albinin sepse e ndiejnë shpirtin e tij të paprishur, karakterin e tij të paepur dhe qëndrimin e tij të palëkundur.
Pra, sa më shumë që armiqtë e tij e kërcënojnë Albinin dhe ia hapin varrin pas shpine, aq më shumë shmangin rikthimin në pushtet.
Dhe sigurisht që të gjithë politikisht përfundojnë bashkë në të njëjtin varr që ia hapën bashkë.
***
ZAŠTO RAZAPIŠU ALBINA KURTIJA?
Autor: Lirim Gashi
Nije bilo ozbiljne greške Albina Kurtija u unutarnjoj i vanjskoj politici.
Kažnjen je njegov pokušaj da iscijedi med iz prljavštine, kolere, buha, ušiju, šuge i žohara koje je naslijedio od njegovih prethodnika u unutarnjoj i vanjskoj politici.
Kažnjen je njegov pokušaj da očisti prljavštinu koju je naslijedio od svojih prethodnika porobljenim srpskim i ruskim tajnim službama te primitivizmom, pohlepom, glupošću, nasiljem, zaostalošću i servilnošću.
Čini se da su strani emisari, koji su navikli na servilnost njegovih prethodnika koji su radili za interese Srbije, njegov pokušaj da radi za interese Kosova doživjeli kao neoprostiv grijeh.
Sve vrijeme Albina su razapinjali samo zato što je želio voditi normalnu državnu politiku, nedostižnu i neuhvatljivu za ralje srpske i ruske tajne službe.
Ući čist kao suza u beskrajno prljavu politiku znači otvoriti ljudima oči da vide istinu, otvoriti im pluća da udahnu svjež zrak i izoštriti im čula da na vrijeme osjete opasnost od unutarnjeg i vanjskog neprijatelja.
Ljudi vole Albina jer osjećaju srcem njegov neiskvaren duh, njegov nesalomljiv karakter i njegov nepokolebljiv stav.
Dakle, što mu neprijatelji više prijete i otvaraju mu grob iza leđa, to se više udaljavaju od povratka na vlast.
I naravno, na kraju svi zajedno politički završe u istom grobu koji su mu zajedničkim snagama otvorili.
***
WARUM KREUZIGEN SIE ALBIN KURTI?
Autor: Lirim Gashi
Es gab keinen schwerwiegenden Fehler von Albin Kurti in der Innen- und Außenpolitik.
Sein Versuch, Honig aus dem Dreck, der Cholera, Flöhen, Läusen, Krätze und Kakerlaken zu gewinnen, die er von seinen Vorgängern in der Innen- und Außenpolitik geerbt hatte, wurde bestraft.
Sein Versuch, den Schmutz zu beseitigen, den er von seinen Vorfahren geerbt hatte, die von den serbischen und russischen Geheimdiensten sowie von Primitivismus, Gier, Dummheit, Gewalt, Rückständigkeit und Unterwürfigkeit versklavt waren, wurde bestraft.
Es scheint, dass die ausländischen Gesandten, die an die Unterwürfigkeit seiner Vorgänger gewöhnt waren, die sich für die Interessen Serbiens einsetzten, seinen Versuch, sich für die Interessen des Kosovo einzusetzen, als unverzeihliche Sünde empfanden.
Die ganze Zeit über wurde Albin nur dafür gekreuzigt, dass er eine normale Staatspolitik führen wollte, die für die Fänge der serbischen und russischen Geheimdienste unzugänglich und uneinnehmbar war.
Rein wie eine Träne in eine unendlich schmutzige Politik einzutreten bedeutet, den Menschen die Augen zu öffnen, um die Wahrheit zu sehen, ihre Lungen zu öffnen, um frische Luft zu atmen, und ihre Sinne zu schärfen, um rechtzeitig Gefahr durch innere und äußere Feinde zu spüren.
Die Menschen lieben Albin, weil sie seinen unverdorbenen Geist, seinen unbezwingbaren Charakter und seine standhafte Haltung spüren.
Je mehr seine Feinde ihn also bedrohen und das Grab hinter seinem Rücken öffnen, desto mehr entgehen sie einer Rückkehr an die Macht.
Und natürlich landen sie am Ende alle politisch gemeinsam in demselben Grab, das sie gemeinsam geöffnet haben.
***
WHY ARE YOU CRUCIFYING ALBIN KURTI?
Author: Lirim Gashi
There was no serious mistake by Albin Kurti in domestic and foreign politic.
His attempt to extract honey from the filth, cholera, fleas, lice, scabies and cockroaches he inherited from his predecessors in domestic and foreign policy was punished.
His attempt to clean up the filth he inherited from his ancestors, enslaved by the Serbian and Russian secret services and primitivism, greed, stupidity, violence, backwardness and submissiveness, was punished.
It seems that the foreign envoys, accustomed to the obsequiousness of his predecessors who championed the interests of Serbia, found his attempt to champion the interests of Kosovo an unforgivable sin.
All along, Albin was crucified only for wanting to conduct normal state politics, inaccessible and impregnable to the clutches of Serbian and Russian intelligence services.
Pure as a tear, entering infinitely filthy politics means opening people’s eyes to see the truth, opening their lungs to breathe fresh air, and sharpening their senses to timely anticipate danger from enemies within and without to feel.
People love Albin because they sense his unspoilt spirit, indomitable character and steadfast attitude.
So the more his enemies threaten him and open the tomb behind his back, the more they avoid a return to power.
And of course they all end up politically together in the same grave that they opened together.

Përtej fjalëve të rënda: një ngjarje që ndryshoi botëkuptimin e ofenduesit

Drini.us
-
1
Përtej fjalëve të rënda: një ngjarje që ndryshoi botëkuptimin e ofenduesit

Nga: Lis Bukuroca, Gjermani

 „Ruajtja e zemërimit është si kur një njeri pi helm dhe pret që nga ai helm, të vdesë dikush tjetër.“ Buda
Të shtunën e kaluar, në orën 03:54 të mëngjesit, në gjendje shumë të dehur, më kishte dërguar një mesazh zanor: me ofendime, paragjykime dhe sajesa. Mesazhi ishte i gjatë katër minuta e 17 sekonda. E dëgjova në mëngjes gjatë kohës kur po pija kafen, por nuk e mora në telefon për të marrë vesh arsyen e atij shpërthimi. Shpërfillja në raste të tilla, thashë vet me vete, është më e dobishme dhe më e vlefshme sesa kundërveprimi i njëllojtë.
Të hënën, tetë pa pesë minuta, u shfaq në zyrën time. U ndal para tryezës së shkrimit dhe po priste duke më parë drejtë e në sy disi me keqardhje. Unë e përshëndeta si gjithmonë, si çdo njeri. Në orën nëntë kisha një takim të rëndësishëm dhe mendërisht isha i përqendruar krejtësisht në një çështje tjetër dhe më një vend tjetër.
– “A bën të ulem?”, më pyeti.
– “Natyrisht,” i thashë, “e dëshironi një kafe?” shtova gjersa po ngrihesha për ta bërë një për vete. Ai solli kryet majtas e djathtas.
– “Ju kërkoj ndjesë një mijë herë!”,- tha ai. -“Më falni ju lutem! Ajo sjellje më bën të ndihem me turp, tmerrësisht keq, qysh nga e shtuna…
– Ah, ju lutem, nuk keni arsye!, – ia ktheva unë. Ishte një gabim foljor. Ne jemi njerëz dhe herë pas here gabojmë. Edhe unë dje gabova me bashkëshorten time dhe u desh t’i kërkoj ndjesë. Kur kërkojmë të falur, dëshmojmë pjekuri dhe mençuri, sepse kemi kuptuar gabimin, sepse nga ajo ngjarje kemi mësuar. Dhe, i nderuar, kuptoni se unë nuk u preka nga ato fjalë. Edhe unë gaboj, madje edhe duke u përpjekur për të shmangur pikërisht gabimet.
– Kjo mossharje nga ju,- më ndërpreu ai, dhe mënyra si më falni, duke i hequr vrazhdësinë sjelljes sime, më rëndon edhe më shumë.
Pse?,- e pyeta.
– Nuk kuptoj pse nuk më ofenduat edhe ju. Ndoshta atëherë pasojat do të më kishin lehtësuar pak fajin tim. Kisha ndërtuar në mendje një skenar për përballimin e sotshëm në zyrë. Madje, pata imagjinuar edhe mundësinë e ndalimit për të hyrë brenda. Zakonisht, njerëzit ndjekin atë rrugë…
– Ju kuptoj! Edhe unë isha i edukuar të keqes t‘i përgjigjem me të keqe apo me më të keqe. Para një njeriu agresiv, duhej të tregohesha më agresiv se ai. Para budallait, të sillesha si më budalla sesa ai, para gomarit të tregohem më gomar se gomari, para derrit më derr se derri dhe para kriminelit, më kriminel sesa ai vetë. Merreni me mend këtë ju lutem: personaliteti im të jetë i ndryshueshëm dhe jo i qëndrueshëm, domethënë të jetë i komandueshëm nga jashtë: domethënë të kem një karakter laviri dhe ta ndryshoj sa herë që e dëshiron dikush, edhe atë dikush që ka probleme.
Unë mundohem të përmirësoj veten vazhdimisht. Kam pasur deficite edukative në shumë fusha. Kam ndryshuar, edhe te ai parim sesi të sillem në çaste absurde, dramatike. Pra, unë reagoj sipas mendimit tim, jo ashtu si më patën mësuar, e as si presin të tjerët. Arsyeja? Unë dua të jem vetvetja, jo ata, por vetëm unë dhe jo kopja e huaj brenda vetes sime.
Ti ishte i dehur në atë ditë?,- e pyeta në fund.
– Po! Madje shumë i dehur!,- tha ai duke tundur kokën dhe duke ngritur shikimin drejt tavanit. – Jo shumë, por tepër shumë një shishe uiski… Fatkeqësisht!
– Dhe ti prisje të ju shaja edhe unë sot?!
– Po! E prisja qysh të shtunën. E pata marrë me mend se do të ma ktheje me të njëjtën monedhë….
– Tani po gaboni edhe tri herë tjera…
– Pse?,- më ndërpreu i habitur.
– E para, ju prisnit të sillem unë mu si ju kur ishit i dehur apo jo?
– Po! Në fakt, po…
– Mirëpo, ju po e shihni se unë nuk jam i dehur?!
– Po!
– E dyta, ju po prisnit të sillem në një rol social, që nuk e kam: si gjyqtar të shpreh një dënim në përputhje me atë që e paskeni merituar dhe gabimi i tretë, ju keni ardhur sot me paragjykime.
– Pse me paragjykime?
– Sepse besonit se e dinit si do të sillesha unë sot, apo jo?
Nuk tha asgjë. Ai heshti.
– Të shohim tutje ngjarjen: ju më ofenduat sepse kishit një apo disa telashe, apo jo?!
– Po!
– Dhe ju e dini mendimin e regjisorit dhe aktorit Heinz Rühmann se “brengat nuk mbyten në alkool, sepse ato dinë të notojnë”?
– Po, e di!
– Në orën 03:54 një shishe uiski në dorë dërgon mesazhe për një apo disa probleme të mëdha. Sikur të ju kisha ofenduar unë, ashtu si ju, nuk do të kishim pasur një problem si këtu tani, por së paku katër probleme.
– Katër? Pse katër?,- pyeti ai i çuditur.
– Ja pse: sikur të ju kisha ofenduar unë, atëherë do të më kishte brejtur ndërgjegjja edhe mua. Të shtunën apo sot.
Një sharja, dy ndërgjegjja. Ndoshta në fillim hakmarrja duket e mirë, por pastaj pason analiza nga mendja e shëndoshë, nga instanca kryesore. Aty do të shfaqej pastaj ndërgjegjja ime si gjykatës kundër meje. Për të arritur në atë gjendje të dehur si ju, duhej ta absorboja shpirtërisht ato ofendime,  t’i përvetësoja dhe t’i përjetoja si diagnozë të vërtetë. Jo vetëm atë, por të ju konsideroja juve si krye-autoritet kompetente për të përkufizuar personalitetin tim. Kjo është arsyeja pse kurrë ofendimet nuk i konsideroj si diagnoza nga një ekspert, por vetëm si simptoma të ofenduesit. Ai ka vërtetë një problem të madh, me shishe apo pa të, prandaj ai nuk ka nevojë për gjykim, por për ndihmë. Kështu e perceptoj unë botën tash e nja dy dekada. Qëndrimin tim, Buda do ta kishte quajtur dinjitoz dhe mospërgjigjen do ta merrte si refuzim të dhuratës, të dhuratë që përpiqej dikush të ma jepte me dhunë. Edhe Konfuci ka një këshillë plotësuese dhe shumë ndihmuese për këtë çështje: “Para se të ndërmarrësh rrugën e hakmarrjes, hap dy varre!“
Ai solli kokën i hutuar dhe mori frymë thellë.
– Ju thatë do të kishim katër probleme, i numëruat vetëm dy…
– Po. Një sharja juaj, dy sharja ime, tre ndërgjegjja ime, katër ndërgjegjja juaj. E pesta ndoshta do të duhej të ishte gjykata…
Sidoqoftë po ju tregoj një përjetim gati të përditshëm, por mos e merrni si ofendim ju lutem; nuk dua dhe nuk e kam ndërmend ta bëj. Konsiderojeni vetëm si ilustrim shtesë. Tash e tri vite pas punës eci e vrapoj mesatarisht 12 km në ditë. Nuk tymoj më cigare. Pas diku 50 cigareve në ditë. Në dalje të qytetit ngrihet një vilë përrallore me një oborr të madh. Sa herë i afrohem rrethojës së gjelbër, një bub, një qen i vogël nxiton në drejtimin tim duke lehur. Pse leh qeni? Qeni leh sepse ka frikë! Druan se po i cenohet sfera private. Pse bërtet njeriu? Njeriu bërtet sepse ka frikë ose sepse nuk e do dikë, sepse nuk ka respekt për të. Pse shan? Sepse ai ka probleme!
Humbja e kontrollit të emocioneve quhet nga Daniel Goleman, mungesë e inteligjencës emocionale. Edhe ju e dini këtë. Më besoni, kjo skenë me qenin përsëritet tash e dy a tri vite dhe e dini si reagoj unë?
– Jo!
– Unë nuk jam ndalur asnjëherë për të lehur kundër qenit! Sigurisht e pret ai lehjen time, por unë e pranoj sjelljen e tij ashtu is shfaqet, por nëse reagoj si ai, unë do t‘isha qeni i madh, kurse ai qeni i vogël! Aty dëshmohet një diferencim. E pastaj si do të shquhej dallimi mes meje dhe tij? Dhe, fundi i fundit unë duhet ta ndryshoj vetveten, por jo domosdoshmërisht të tjerët.
– A më lejoni të ju përqafoj?,- unë përkula kokë në shenj pajtimi.
– Ju falënderoj për këtë leksion dhe u nis drejtë derës.
– Ndaluni ju lutem: qëllim im nuk ishte të dëshmohem sipëror, por vetëm paqësor, miqësor, as të ju zvogëloj juve; nuk dua të them se unë jam shumë më i mirë, por vetëm desha të nënvizoj atë fjalën e urtë gjermane, se e liga sapo të shfaqet, duhet të përpiqemi për ta zvogëluar dëmin, jo për ta rritur me hakmarrje, siç na patën mësuar në shtëpi.

Ai më shtrëngoi dorë dhe doli. Pas pak hapi përsëri derën dhe futi brenda vetëm kokën: “Nuk ishte aspak mirë ajo që ndodhi, ndihem shumë keq, por edhe pakëz i lehtësuar: ju e transformuat një konflikt të mundshëm në një mësim të madh për mua. Ju falënderohem edhe një herë, nga zemra.”, – tha ai dhe e mbylli derën.

Ishe 08:43 minuta. Unë mora çantën dhe u nisa për në takimin. Kemi disa role sociale, thashë vet me vete, ndonjë nuk e luajmë si duhet dhe mund të shfaqen kokëçarje. Një njeri mund të jetë koleg i mirë, por prind i keq, burrë i mirë, por fqinj i lig. Shok i mirë, por vëlla jo i mirë e kështu me radhë. Por do të jemi gjithmonë në anën e drejtë, nëse e pranojmë se njeriu ka dinjitet dhe se ne nuk duhet t‘ia cenojmë. E as nuk duhet ta vlerësojmë duke u bazuar vetëm në një sjellje, në një ngjarje, në një skenë, në një fjalë. Një njeri është një botë e tërë, me plot të mira dhe me plot të meta. Prodhimi i armiqve është shumë i lehtë, i miqve shumë i vështirë. Nuk ka njeri të përkryer, por ka njerëz që vazhdimisht përmirësojnë veten dhe ata që vazhdimisht besojnë se janë të përkryer…

Ps. Ngjarja është e vërtetë dhe jam përpjekur ta prezantoj në mënyrë sa më besnike pa shtuar, as pa ndryshuar asgjë. Profesioni dhe kombësinë e zotërisë nuk e ceka për të mënjanuar paragjykimet dhe klishetë, sepse njerëz me atë qëndrim dhe edukatë ka te të gjithë popujt. Titulli i kësaj sprove mund të ishte edhe: “Refleksione mbi tolerancën dhe inteligjencën emocionale…”

Salla Koncertale dhe Muzeu i Artit të Kryeqytetit po bëhen realitet

Drini.us
-
0
Salla Koncertale dhe Muzeu i Artit të Kryeqytetit po bëhen realitet
Kryetari i Kryeqytetit, Përparim Rama, gjatë vizitës në Japoni ka takuar arkitektin e njohur botëror, Kengo Kuma, me të cilin kanë diskutuar detajet e fundit të projektit të Sallës Koncertale dhe Muzeut të Artit në Kryeqytet, të cilat do të krijohen brenda ish shtëpisë së mallrave “Gërmia” në Prishtinë.
“Arkitektura unike e ndërtesës ikonë të Kryeqytetit, do të ruhet tërësisht si pjesë e trashëgimisë sonë. Por në të njëjtën kohë ne do të krijojmë një Sallë Koncertale e Muze të Artit super modern.Ky është një projekt tjetër i madh drejt transformimit të Prishtinës.Jam shumë i lumtur që vetëm se po hedhim hapat e parë për krijimin e dy hapësirave të rëndësishme të kulturës që i kanë munguar Kryeqytetit tash e sa kohë.
Forhåndsvisning av bilde
Ne po realizojmë një kërkesë të kahmotshme të artistëve tanë, që të kenë një ambient të përshtatshëm ku do të mund të shprehin artin e tyre, në kushte shumë më të favorshme, ashtu siç do të bëjnë artistët me renome botërore.  E kam premtuar dhe po e bëjë realitet” – ka deklaruar kryetari i Kryeqytetit, Përparim Rama.
Forhåndsvisning av bilde
Ndërsa, arkitekti Kengo Kuma, u shpreh falënderues për mundësinë e bashkëpunimit me Kryeqytetin që të krijojë një super projekt me arkitekturë të veçantë,  i cili do të plotësojë nevojat e komunitetit artistik vendor e ndërkombëtar.
Gjatë së enjtes, Rama u takua edhe me  Taito Yamamoto, kryetarin e qytetit Chuo i cili gjendet në prefekturën e Tokios. Me z. Yamamoto, u bisedua për mundësitë e bashkëpunimit dhe këmbimin e përvojave artistike dhe kulturore.
Forhåndsvisning av bilde
Gjithashtu Rama u takua edhe me të parin e Qytetit Shibuya, Ken Hasebe, me të cilin biseduan për rritjen e bashkëpunimit në fushën e teknologjisë informative.
Forhåndsvisning av bilde
Të bashkëlidhura i gjeni fotografitë e ngjarjeve.
Me respekt,
Zyra për Komunikim

____

Eposi – krye pasuri, thesar kulturor, që na lidhë fort me Sanxhakun, edhe aty ku nuk flitet shqipja e vetë mohohet etnia 

Drini.us
-
0
Eposi – krye pasuri, thesar kulturor, që na lidhë fort me Sanxhakun, edhe aty ku nuk flitet shqipja e vetë mohohet etnia 

Në foto: Lahutari Salih Ugljanin

Prof. Ismet Azizi , Gjilan

Shtrirja e Sanxhakut, përkatësisht pozita gjeografike ka ndikuar që kjo krahinë të veçohet si hapësire  e jetës së përbashkët të disa popujve, por edhe  e “konflikteve disa shekullore ndëretnike, e kacafytjeve dhe e përgjakjeve ilire-shqiptare me ardhësit sllav të jugut në Iliri (Ballkan). Nga ardhja e tyre e deri në shekullin XIV, sidomos në shekujt XIII-XIV, ky konflikt është acaruar dhe zgjeruar, siç thotë historiani A. Buda (1986), në kohën e forcimit të pushtetit feudal qendror serb të dinastisë së Nemanjiqëve. Edhe epikologu gjerman M. Lambertz (1958) pajtohet se këto këngë «rrjedhin nga koha e dyndjes së sllavëve nëpër Danubin e Poshtëm në Ballkan dhe ruajnë ende kujtimin e luftërave të vjetra të ilirëve ose shqiptarëve kundër sllavëve që u dyndën në kohën rreth vjetëve 700-800». Këto këngë janë ndër eposet e fundit aktive në Evropë në fillim të këtij mijëvjeçari dhe me të drejtë thuhet se e kanë vendin në arealin e epikës botërore”. 

Rrafshnalta e Peshteri me rreth 200 vendbanime të banuara nga fiset shqiptare, prej kohësh ka qenë çerdhe dhe thesar i lahutarëve. Deri në fund të shekullit të XVII ky rajon është karakterizuar me homogjenitet etnik, të cilin më vonë do të ndërpresin vendosjet gjithnjë e më të shpeshta, trazirat dhe migrimit masive. Migrimet janë intensifikuar veçanërisht pas formimit të Sanxhakut të Pazarit të Ri (1877), gjegjësisht pas shkëputjes së tij nga Vilajeti i Bosnjës dhe bashkimit me Kosovën. Kështu, rezulton në Peshter përzierja e kulturës lokale dhe shpirtërore me atë të të ardhurve nga Hercegovina, bregdeti malazez dhe nga muhaxherët tjerë boshnjak që arritën nga vendet e okupuara nga Serbia në vitin 1878.
Kjo lëvizje e popullsisë ka shënuar ndikim të madh në fushën e kulturës gojore epike që gradualisht depërtoi në shtëpitë e popullsisë lokale shqiptaro-myslimane. 

Nuk janë të panjohura këngët e kreshnikëve të cilat u kënduan jo vetëm te Shqiptarët por që u bartën edhe te boshnjakët. Në përhapjen e këngëve  epike, te Boshnjakët ndikuan lahutarët e Sanxhakut për të cilët Robert Elsi e thot: “Është interesante të vihet re se katër, prej pesë këngëtarëve që përmenden në dy vëllimet qenë shqiptarë: Sali Uglani (Salih Ugljanin),Xhemal Zogiq (Djemal Zogić), Sulejman Makiq (Sulejman Makić) dhe Ali Fulani (Alija Fjuljanin). Në Amerikë, në Universitetin e Harvardit, Milman Parry, për disa vite rresht ka botuar libra (1933, 1934 dhe 1935), kryesisht të letërsisë gojore të traditës myslimane-boshnjake. Milman Parry-it i është bashkuar edhe Albert B. Lordi dhe së bashku kanë mbledhur, materiale jo vetëm në Sanxhak por edhe në B e H. Te ne në Kosovë dhe Shqipëri, përveç prof Zymer Neziri nga Instituti Albanologjik i Prishtinës, i cili ka ngritë zërin për ndriçimin dhe përmirësimin e gabimeve që ka bërë Universiteti i Harvardit, përpjekje tjera nuk ka pasur, 

Prof. Neziri në intervistën dhënë autorit të punimit përshkruan edhe bisedën të cilën e ka zhvilluar Profesori nga Harvardi, me S. Ugllën, i cili dëshmon para tij përkatësinë e tij etnike shqiptare, duke ia përshkruar shkuarjen e tij të parë te familja e gruas së tij të dytë e cila nuk ishte shqiptare. Para këtij rrëfimi, i cili është i incizuar dhe ruhet në Harvard, profesori amerikan kupton se ka të bëjë me një popull i cili nuk është sllav, e që vetëm rastësia i ka bërë të ngjashëm dhe jetojnë së bashku në këto treva. Pas kësaj ngjarje profesori e porositë asistentin e tij që të vazhdojnë studimet për shqiptarët. 

The Homer Multitext: Paradigm Shifts

Ragip Sijariqi, nga fshati Shipovicë, në të cilin fshat me lahutë është kënduar nëpër ndenja dhe janë treguar tregime sipas traditës në kontuinintet nëpër gjenerata dhe në kohën e Avdo Mexhedoviqit janë mbajt edhe gara për lahutarë. Duke folur për lahutarin Xhyl Bahon (Bahović), thotë: “Lahutë në Sanxhak mos kërko, sepse pothuajse çdo shtëpi ka dhe i ruan si hajmalitë. Ato ruhen në vende të veçanta, në ballë të oxhakut në rafte me libra të vjetra dhe me ato të shenjta”.
Në Peshter, të gjithë banorët i punojnë me mjeshtri dhe dashuri lahutat me të cilat ekzekutojnë shkëlqyeshëm këngët e “reja dhe të vjetra”. Në kontekst të këtij referimi potencoj se në shkurt të viti 2005 në Velepole të Tutinit kam prezantuar në një këndim epik boshnjak, në një shfaqje lokale në të cilën, me programin e tyre morën pjesë lahutarët popullor dhe këngëtarët ekëngëve heroike, duke ekzekutuar me kavall dhe duke kënduar këngë “Dy nga dy”, edhe at vetëm meshkujt- sipas melosit të vjetër peshteras (shqiptar v I. A). 

Salih Ugljanini tregon se shumë lahutar kanë ushtruar dhe kanë arritur të bëhen të mirë falë “shortimit” dhe duke dëgjuar të famshmin dhe të verbrin në njërin sy, Qorr Hysën nga Kollashini, i cili ishte mysafir i përhershëm në fshatrat e Peshterit. Në vitin 1953, prof. Beliq nga Beogradi ka bërë marrëveshje me Kembrixhin për botim të këngëve. Lordi, siç ka shkruar parathënien e librit, e ka dërguar dorëshkrimin në Beograd por Beliq ka hequr 10 rreshta, pjesën ku bëhet fjalë për lahutarët dygjuhësor-bingual. 

/Sanxhaku i Pazarit të Ri në fokusin e së kaluarës Mr. Ismet Azizi/
Lahutarët e Sanxhakut të Pazarit të Ri
Kumtesa të simpoziumit shkencor, mbajtur më 8.9.2018, në Institutin Albanologjik, Prishtinë
Instituti Albanologjik, Prishtinë Shoqata “Kosova për Sanxhakun”, Prishtinë 

_____

  • Profesor Ismet Azizi është kryetar i Shoqatës “Kosova për Sanxhakun”. Jeton në Gjilan.

Viktimat e komunizmit, të harruara më 23 gusht, në ditën e tyre

Drini.us
-
0
Viktimat e komunizmit, të harruara më 23 gusht, në ditën e tyre

Monumenti „Martiret“ në Elbasan 

Nail Draga, Ulqin

  • 23 gushti- Dita Europiane e Kujtesës së Viktimave nga Regjimet Totalitare 

Data e 23 gushtit është e veçantë sepse kjo ditë  në sajë të Deklaratës së Parlamentit Europian nga 23 shtatori 2008,  është shpallur Dita Europiane e Kujtimit të Viktimave të Regjimeve Totalitare. Kemi të bëjmë me  një datë simbolike, sepse me 23 gusht të vitit  1939 është nënshkruar marrëveshja Ribentrop-Molotov, në lidhje me mossulmimin në mes Gjermanisë e Bashkimit Sovjetik. Nga ajo datë  Europa kujton me pietet viktimat e regjimeve totalitare të cilët likuiduan me miliona individë, ndërsa vendet e ish kampit socialist në Europën Juglindore në mungesë të vullnetit politik  ende hezitojnë të denojnë krimet e tilla.Dëshmi e një konstatimi të tillë është mos shënimi i kësaj date  si në  Shqipëri, Kosovë, Mal të Zi e Maqedoni të Veriut, qe nuk mund të arsyetohet më asgjë, duke e ditur se shqiptarët gjatë diktaturës komuniste përjetuan krime të ndryshme. Ndërsa  shteti amë-Shqipëria ishte nder vendet me kriminale komuniste në Europën Juglindore, me pasoja të mëdha  shoqërore deri në ditët tona. 

Në rrethana të reja shoqërore pas  falimentimit të ideologjisë komuniste dhe dështimit të sistemit socialist, duke filluar me rënien e Murit të Berlinit(8.11.1989) dhe miratimit të pluralizmit në vendet e ish kampit socialist, filloj rishkrimi i historisë me argumente, duke dëshmuar vuajtjet e përsekutimet e qytetarëve në sistemet totalitare. Kemi të bëjmë me kohën e lirisë personale e shoqërore e cila ka eliminuar paragjykimet duke shpalosur të kaluarën e popujve nën pushtetet diktatoriale komuniste me pasoja të mëdha për qytetarët e tyre vendëve, ku as shqiptarët nuk ishin përjashtim, me pasoja të mëdha shoqërore dhe kombëtare. 

Ende pa përcaktimin e ditës së viktimave 

Në lidhje me këtë çështje  Kuvendi i Malit të Zi në vitin 2006  ka miratuar Rezolutat e Këshillit të Europës: nr. 1096, nga viti 1996, “Masat për të çrrënjosur trashëgiminë e sistemeve totalitare komuniste”, dhe nr. 1481, nga viti 2006 “Domosdoshmëria për dënimin ndërkombëtar të krimeve të regjimeve totalitare komuniste”, por dita e kujtimit të tyre viktimave deri më tash ënde nuk është përcaktuar. Nga një qendrim i tillë pushteti në Mal të Zi nuk ka respektuar rekomandimin e Parlamentit Europian, duke dëshmuar mungesën e vullnetit politik për tu ballafaquar me të kaluarën. 

Po ashtu, Parlamenti europian ka miratuar rekomandimin ku theksohet që çdo vend duhet të përcaktojë kohën dhe mënyrën e shënimit të kujtimit ndaj viktimave të regjimeve totalitare, duke ia përshtatur historisë dhe traditës së tyre. Por, me gjithë obligimet e detyrueshme deri më tash në Mal të Zi kemi një heshtje në këtë drejtim, andaj edhe sot nuk ekziton një datë e cila do të shënohej si Dita e kujtesës së viktimave të komunizmit, sikurse kanë vepruar vendet tjera nga ish kampi socialist.  

Qasje të dyfishta të pushtetit në Mal të Zi 

Me këtë rast  duhet cekur se Kuvendi i Malit të Zi në vitin 1992 ka miratuar Deklaratën së shteti obligohet të rehabilitojë viktimat e Goli Otokut(1948), si dhe të  dëmshpërblejë familjet e tyre.
Nga një qendrim i tillë del qartë  se kemi standarde të dyfishta, duke eliminuar krimet para vitit 1948, ku trajtojnë vetëm ata të Goli Otokut, athu se krimet e komunizmit kanë fillu nga ajo kohë, e jo  më parë nga instalimi i komunistave në pushtet( nëntor 1944). Një qasje e tillë është diskriminuese sepse do të legalizoheshin krimet e më hershme, ndërsa viktimat do të mbeteshin të pa evidentuara ndërsa ekzekutorët të pa ndeshkuar. 

Pra, qasja duhet të jetë e pranueshme për të gjithë e jo të ketë diferencime, në aspektin kombëtar, sepse represioni ka pasur  përmasa të mëdha varësisht prej  rrethanave shoqërore. Në këtë aspekt deri më tash  nuk janë cekur fare viktimat e shqiptarëve, sikurse është Masakra e Tivarit(1.4.1945), duke mbetur temë e pa trajtuar për opinion e gjerë në Mal të Zi 

Krimeve nuk iu skadon afati kohor  

Por, në deklaratën e Parlamentit europian  të miratuar në shtator të vitit  2008, në kujtim të viktimave të komunizmit dhe nazizmit thuhet se „në bazë të ligjit ndërkombëtar, nuk skadon kurrë afati për dënimin e krimeve të luftës dhe krimeve kundër njerëzimit“. Andaj, për të trajtuar çështjet e tilla duhet pritur një moment tjetër më të përshtashëm sepse për tash  nuk ekziston vullneti politik i pushtetit, për ballafaqim më të shkuarën e krimeve të komunizmit në Mal të Zi. 

Pikërisht duke marrë parasysh së nuk ekziston qasje unike mendoj se duhet  inicuar Ligjin për të rehabilituar qytetarët të cilët kanë përjetuar krime nga koha e komunizmit, nga viti 1944-1990. Madje duhet paraparë dëmshpërblimin ndaj familjeve të viktimizuara, sepse vetëm në këtë mënyrë do të eliminohej një padrejtësi ndaj qytetarëve të pafajshëm në kohen e komunizmit. 

Shqipëria vendi me i përsekutuar në ish kampin socialist  

Si askush tjetër në Europë, shqiptarët në Shqipëri kanë arsy ta përkujtojnë këtë ditë, sepse  nga pushteti komunist i instaluar janë ekzekutuar më mijëra me dhe pa gjyq, për liri dhe demokraci për të ndërtuar një shoqëri sipas vlerave demokratike europiane. Të dhënat për periudhën kohore në Shqipëri (1944-1991) janë trishtuese që iu ka tejkaluar nazistëve, e ate nga pushtetarët vendas në emër të ideologjisë komuniste. Deri me tash statistika në Shqipëri ka dhënë këto informacione: 

34,135 shqiptarë janë burgosur dhe dënuar për arsye politike. 

59,009 qytetarë u internuan në kampe përqendrimi. 

7.022 prej tyre vdiqën prej trajtimit shatazarak. 

984 persona kanë vdekur në burgjet e regjimit. 

6.027 burra dhe gra, djem dhe vajza u ekzekutuan me dhe pa gjyq gjatë diktaturës. 

Nga torturat dhe dënimet e kohës, 308 persona kanë humbur aftësitë mendore gjatë qëndrimit në burgjet e komunizmit. 

Krimi komunist shqiptar është krimi më i rëndë komunist në Europë, por akoma më e rëndë se ky krim, është zhdukja e gjurmëve të krimit. Mosgjetja e eshtrave të mbi 4500 të ekzekutuarve me dhe pa gjyq, dëshmon se pushteti kriminal si qellim kishte për të zhdukur edhe gjurmët e krimit të tyre. Botimet e ndryshme pas vitit 1991 e deri në ditët tona e dëshmojnë në mënyrë transparente një konstatim të tillë.  

Memoriali i munguar  

Ndonëse  nga faleminitimi i komunizmit si ideologji e socializmit si rënd shoqëror kanë kaluar tri dekada, ndaj çështjës së krimeve të komunizmit nuk është bërë aq sa ata meritojnë, nderimin dhe sakrificën për lirinë dhe demokracinë në Shqipëri. Mos angazhimi nga qeveritë për ngritjen e një memoriali përkujtimor në Tiranë, nuk mund të arsyetohet më asgjë. Ne këtë aspekt kanë dështuar edhe në  Prishtinë e Shkup  sepse edhe në Kosovë e Maqedoni të Veriut persekutimi i shqiptarëve si në aspektin ideologjik dhe kombëtar ka pasur përmasa të mëdha. Është obligim moral dhe kombëtar të nderojmë sakrificën e atyre që kanë kontribuar  për lirinë, demokracinë dhe mbrojtjen e identitetit kombëtar shqiptar.  

Por, në këtë aspekt më sa jemi të informuar në Shqipëri përjashtim bën vetëm Elbasani, ku aty në vitin 2013 është inauguruar monumenti „Martirët“ kushtuar viktimave të komunizmit  që si duket është i vetmi në vend.  

Në Ulqin duhet të jetë një monument i tillë   

Duke marrë parasysh se përmasat e krimeve të komunizmit kanë qenë të pranishme edhe të shqiptarët në Mal të Zi, nga Ulqini në jug dhe Rozhaja në veri, edhe këtu është dashur të punohet në këtë drejtim. Sepse me vendosjen e pushtetit të komunistëve nga nëntori 1944 e më pas janë likuiduar një numër i konsideruar i shqiptarëve, si armiq të pushtetit apo  kundërshtar ideologjik, me apo  pa  vendime gjyqësore, ku  disa prej tyre ende sot janë pa varre.  

Në nderim të tyre në Ulqin  duhet të ngritet një memorial, si kudo në botën demokratike. Një ide e tillë duhet të inicohet nga pushteti lokal dhe partite politike të shqiptarëve, ku mund t´iu bashkohen edhe ata të ashtuquajtura qytetare.  

Me  këtë rast ia vlen të cekim se gjatë  konsultimit për regjistrin e  emërtimive të propozuara për rrugët e  qytetit të Ulqinit në vitin 2015,  nga ana e komisionit  nga Ministria e kultures, autorit të tyre rreshtave iu rekomandu qe  propozimi  qe një rrugë të emërtohet “Viktimat e komunizmit” te hiqet nga regjistri i emërtimeve të propozuara. Një veprim i tillë ishte  dëshmi për të kuptuar se këtu ende  jetojnë me mentalitetin e kohës së pushtetit monist edhe tash në pluralizëm. Por, pavarësisht momentit politik  dhe rrethanave shoqërore ne këtë aspekt duhet insistuar përseri  se është obligim moral dhe qytetar ndaj viktimave të komunizmit, sepse punët tona nuk na i kryejnë të tjerët.  

Rezoluta e Kongresit të SHBA-ve  

Pikërisht në lidhje me këtë çështje Kongresi i SHBA me 21 maj 2014 ka miratuar rezolutën në mbeshtetje të ditës kushtuar viktimave të regjimeve komuniste dhe naziste “për të kujtuar dhe për të mos harruar kurrë terrorin e ushtruar ndaj miliona qytetarëve të Evropës Lindore dhe Qendrore, për më shumë se 40-vjet, nëpërmjet shtypjeve ushtarake, ekonomike dhe politike, duke përdorur ekzekutimet arbitrare, arrestimet në masë, deportimet, shtypjen e fjalës së lirë, konfiskimin e pronës private, si dhe shkatërrimin e identitetit kulturor dhe moral të kombeve…”, forma shtypëse këto që gjatë dekadave kanë “çuar në krime jashtëzakonisht të mëdha të bëra me paramendim kundër miliona njerëzve duke shtypur në mënyrën më flagrante të drejtat e tyre bazë të njeriut, duke i ndarë ata nga bota demokratike me një perde të hekurt dhe me Murin e Berlinit”, thuhet, ndër të tjera, në rezolutën e Kongresit të Shteteve të Bashkuara, kushtuar Ditës Evropiane të Viktimave të Totalitarizmit.  

Dëshmi për brezat 

Andaj përkujtimi i Ditës së Kujtesës duhet të jetë pjesë e programeve mësimore në shkolla fillore dhe të mesme, si leksion i detyruar, për të kuptuar vuajtjet dhe persekutimin e qytetarëve në kohën e komunizmit. Brezat e rinjë duhet të dijnë për viktimat e  komunizmit dhe nazizmit, siç ishin  burgosjet, vrasjet me e pa gjyqë, deportimet, internimet, izolimet, kampet e punës dhe te përqendrimit,  duke qenë dëshmi për brezat e sotëm e ato që do të vijnë më pas.                                                                                 

(27  gusht 2023)

Si i ndau Dushan Mugosha ballistët ortodoksë prej atyre myslimanë?

Drini.us
-
1
Si i ndau Dushan Mugosha ballistët ortodoksë prej atyre myslimanë?
Prof. Nexhmedin Spahiu, Mitrovicë
____
Si i ndau Dushan Mugosha ballistët ortodoksë prej atyre myslimanë?
____
Një gjë interesante tregon Kadri Cakrani (1903-1972). Kur në Lushnje Brigada e Mehmet Shehut zuri robër me tradhëti 70 ballistë (të cilët mendonin se është ende në fuqi Marrëveshja e Mukajt), Dushan Mugosha dha urdhër që të vriteshin të gjithë. Një partizane i tha Dushan Mugoshës se në mesin e ballistëve kishte edhe ortodoksë. Dushani dha urdhër që ortodoksët të mos vriteshin. Por problemi u shtrua si t’i dallonin. Partizanja I tha Dushan Mugoshës që duhet të shohim se kush është I bërë synet e kush jo. I zhveshën të gjithë dhe doli që 10 ishin ortodoksë e 60 myslimanë. Më pas Mehmet Shehu i vrau vet me rafale të 60 ballistët e bërë synet.
***
Në këtë foto që pason është Enver Hoxha me Dushan Mugoshën
Libri i Dushan Mugoshës për Enver Hoxhën - Telegrafi - Telegrafi

Mendime rreth intervistës irrituese të Vuk Drashkoviqit dhënë gazetarit Berat Buzhala

Drini.us
-
0
Mendime rreth intervistës irrituese të Vuk Drashkoviqit dhënë gazetarit Berat Buzhala

Akademik Prof DR Hakif Bajrami , Prishtinë

  • Nga rubrika “Projeksioni i ardhmërisë” 

Jemi mësuar të dëgjojmë deklarata të Vuk Drashoviqit, të cilat janë më tepër emocionale se sa reale, për faktin se e kritikon ish rregjimin nazifashist aerbian, për aq sa Kosova pa S. Millosheviqin do të mbetej me Serbinë. Këtu peshon realiteti i këtij shkrimtari që tani provon të deshmojë konvertitet se është larguar nga shovinizmi ndaj shqiptarëve, që e kultivonte me aq sukses, sepse rrethanat ishin të tilla. E vërteta, me Drashkoviqin që shquhej si një shovinist në fund të shekullit XX, që me të gjitha mjetet luftonte për ta kthyer pushtetin e dinastisë Karagjorgjeviqe, çdo intelektual i mirëfillët shqiptar, duke e njohur realitetin në mes dy të kqijave, rreshtoheshin për të keqen më të “vogël” e që ishte Jugosllavia e pas Luftës Dytë Botërore, sepse ajo e keqe, jo pse ishte më moderne por  lejonte shkollimin shqip. Nrërsa, pushteti i dinastisë nuk lejonte asnjë lloj shkolle në gjuhën shqipe. Lidhur me këtë V. Drashkoviqi provon para gazetarit shqiptar (Berat Buzhala), për ta mbuluar realitetin me një mjegull që e dezorienton problemin kryesor nga elaborimi. Dhe për atë dezorientim vrehej se Berati i besonte “realisht”, dhe vazhdimisht në stilin e tij cinik qeshte dhe në grimasa lente përshtypje se Drashkoviqi po i flet sinqerisht, ndërsa në mes rreshtave çdo gjë ishte rrenë perfide. Madje Drashkoviqi ka mundur publikisht t` i drejtohet “pse po qeshë, çështja është serioze”.

Lidhur me këtë realitet, në mjetet informative të vendeve realatiuvisht të zhvilluara, e vërteta provohet të nxirret përmes intervistave dhe dekalaratave bombastike nga njerzit me pozita të larta ose me dituri perfekte, për çka Buzhalla mednoi se është mjaftë i përgatitur dhe serioz kur janë çështjet serioze, por jo në këtë rast. T` i japim dy shembuj që gazetarët duhet të mësojnë se si nxirrën edhe dhëmbët e shnoshë “për të brejtur”.  Bje fjala, Vlladimir Bakariq (funksionar i lartë kroat në federatën jugosllave), në shkallë diplomatike pati “shprehur habinë: pse Kosova nuk qenka Republikë”. Ndërsa, po të njejtin (Bakariqin) kur e këshillon Fadil Hoxha për themelimin e fakulteteve në Prishtinë në gjuhën shqipe i thot: “Mos hapni fakultete nacionaliste si: gjuhë dhe letersi shqipe sepse është në Beograd; mos hapëni histori në gjuhën shqipe se krijojnë nacionalizëm”. E ky realitet tregon dhe këtë e konkludojmë në bazë të hulumtimeve, se kurrë në dokumente të LKJ-ës V. Bakariqi nuk është prononcuar për ndonjë të drejtë për shqiptar, ndëra gazetarit i folë për republikë. Shembulli i hipokrizisë nuk mund të pasqyrohet më natyrshëm. Kuptohet, gjithnjë në bazë të burimeve arkivore, jo vetem këtij (Bakariqit) Fadil Hoxha dokumentohet se më 20 tetor 1969 u tha:” Pikërisht do të hapi fakultete që më nevoitën për arsimimin e popullit në gjuhën e tyre amtare. Për nacionalizëm, të shqiptarët ka më së pakut”. Vite më vonë, Helmut Shmit e vizitoi Jugosllavinë dhe me një rast tha:  “Habitëm pse Kosova nuk është Republikë”. Nuk e tha Helmut Shmiti këtë frazë për t` i ndihmuar Kosovës në avansim, kushtetues,  por provoi të vërtetoi a ekziston “LIBRI I KALTËRT 1976” (anti Kosovë), që ishte një atentat i Drazha Markoviqit mbi Kushtetutën e Kosovës 1974. Se, ndaj Kosovës ushtrohej presion i paparë policor dhe politik atëherë, vërteton fakti se më 1975 u denua Adem Demaçi 15 vjetë burg të rëndë, pa asnjë argument. E pse mos ta spejgoi se pushtetin gjerman e pati njohtuar Prof Dr Ali Hadri me një ekzamplar të “LIBRIT KALTËRT 1976” deri sa ishte i “nxehtë”, më 1976. Pra informata “helmuese”, provoi Helmut Shmit të vërtetojë se duhet lëshuar në çarkullim menjëherë, se kur të ftofet askush nuk ta “blenë”. Helmut Shmit me konstatimin që e bëri, me fjalinë pro avansimit të Kosovës në republikë  provoi ta peshojë sinqeritetin e Titos dhe të atyre që e shoqëronin në bisedime, provoi që Libri i Kaltërt a është realitet, dhe e kuptoi tërë çështjen. Për fat të mirë gjermani e kuptoi realitetinn menjëherë se informata e historianit shqiptar ishte realitet, se po atë ditë që u aprovua Kushtetuta 1974, po ato ditë Beogradi e kishte filluar përgatitjën e atentatit kundër saj. Por, të kuptohemi se Kosova më 1974 e pati filluar një etapë e re, shumë e “heshtur” por frytëdhënse, kuptohet në aspektin ekonimik, arsimor dhe politik, sa që historikisht mund të mirren si shembull relativisht progresiv.

Gazetarët hulumtues kurrë nuk duhet të befasohen 

Gazetarët e formuar si pretendon të jetë Berati kur bisedojnë me një konvertit politik, mendoi se duhet të përgatitën shumë për ta nxierr realitetin, jo atë të së kaluarës, por atë që është aktual. Së këndejmi dinakëria e Serbianit (Drashkoviq) e lëshon këtë konstatim se: “S. Millosheviqi nuk e nëshnkori Marrëveshjen e Rambujesë, duke provuar që ta luaj rrolin e viktimës”, me që ishte kërcnuar se shteti i tij do të bombardohej, dhe pale mos sikurse në Dejton (1995) me pazare shtesë do të promovohej në “paqebërës”. E tëra është një rrenë e industrisë serbiane, sepse me Marrëveshjen e Rambujesë Kosova mbetej pjesë përbërëse e RFJ-Serbisë integrale. Në Kosovë mbetetshin 11000 policë dhe ushtarë serbioan. Ndërsa, kufirin me Shqipërinë e kontrollonte RFJ. Sipas dokumentit Rambujesë Gjuha shqipe në administratë mbetej e dorës së dytë. Mbishkrimet në institucione ishin krthyer në çirilicë dhe as që diskutohej ndryshimi i tyre, as që obligohej Milloshi për t` i kthyer shqiptarët në punë. Por, Millosheviqi nuk ka provuar ta luaj rrolin e viktimës, por ka provuar që në Kosovë mos të mbetet asnjë shqiptar, sikurse më 1877 në 714 katunda dhe 6 qytete të Sanxhakut Nishit. Madje Milloshi e dinte se çka kishte bërë nga viti 1989 dhe fushata e tij ndaj shqiptarëve të Kosovës, kishte ambicje që të shtrihet, pas një pauze të shkurtër në Maqedoni dhe Shqipëri, sidomos kur dihej realiteti i vitit 1997. Pra këto fakte duhej thënë Drashkoviqit e jo të qeshej në shkallë ekstreme naivisht.

Së dyti, V. Drashkoviqi i thot Beratit Çabiqëve, se Adem Demaçi ka vuajt 25 vjet në burgjet serbe (28 vjet-HB), për faktin se nuk e ka dashtë Titon, por e ka dashtë Enverin (Hoxhën)”. Edhe këtu Drashkoviqi provon të shpërndaj rrena, sepse gjenetika e tij nuk konvertohet me fjalë. JO, Jo, Adem Demaçi nuk e ka trajtuar çështjen e Kosovës kurrë si indeologjike. Prandaj hapur e me program shkruante më 1963 se: ‘Nuk është me rëndësi a na ndihmon Lindja (komunizmi) apo Perendimi (kapitalizmi). Me rëndësi është se lufta jonë për çlirimin e Kosovës do të jetë e gjatë dhe e veshtirë, por fitimtare, sepse bëjmë luftë të drejtë”. Pra Adem Demaçi e preferonte luftën e armatosur dhe jo fraza paqesore, por duke mos shpresuar dekorata të Nobelit.

Majjjja on Twitter: "Slike koje bi srpski politicari(ovo srpski je uslovno receno) spalili da mogu. Slike Vuka Draskovica vol.1: https://t.co/h8xHyY12sn" / Twitter

Serbia nuk ka probleme me Kosovën, por me shovinizmin e vet  

Tani shtrohet pyetja pse Serbia luftonte që ta ruaj RSFJ-ën. Përgjegja është se RSFJ de fakto ishte Serbia e zgjëruar. Dhe në këtë drejtim, qarqet serbiane donin diçka më tepër se Serbi realiste, e donin një Jugosllavi homogjene dhe një Serbi integrale e cila do të dirigjiohej sikurse deri më 1966 me të gjitha poret e shtetit, me: polici, ushtri, diplomaci dhe ekonomi dominuese serbiane. E vendi më i natyrshëm për t` i ngulur këto spiranca hegjemoniste  për Serbinë ishte Kosova, sipas Akademisë, Kishës dhe Ushtrisë serbiane, përmes së cilave provohej të frigsohen edhe të tjerët. Në lidhje me këtë, etapa e defaktorizimit të Kosovës në sistemin kushtetues të RSFJ filloi me largimin e Fadil Hoxhës nga pushtreti më 1986. Pikërisht në këtë kohë, në vend të Librit Kaltërt (1976) u katapultua Memorandumi i Akademisë Serbiane (më 1986). E personat që i kontribuan në vijim defaktorizimit ishin poltronët me shenja depresive psikologjike, madje që u regjistruan më 1981 Jugosllavë e që ishin: Sinan Hasani, Ali Shukria, Kolë Shiroka, Remzi Kolgeci, Bajram Selani, Rrahman Morina, të cilën si në orkestër e luftuan Azem Vllasin dhe ekipin e tij që u bërën simbol për  minatorë (edhe pse ishin në luftë për partiotizëm jugosllav) dhe për demonstrata ndër më masivet në Kosovë më 1988/89, ndryshuan kursin e tyre në një masë të dukshme.

Etapa e dytë e defaktorizimit politik të Kosovës 1989-1995 

Kjo etapë njihet si koha e LDK dhe faktorizimit të Ibrahim Rugëvës, e faktorizimit të një intelektuali që në Institutin Albanologjik konsderohej i nivelit mesatar. Me gjitë këtë në Institut I. Rugova kishte qenë sekretar i LKJ në kohërat më të vështira. Jo vetëm kaq, ishte edhe antar i Komisionit të Komitetit LKK pët ideologji komuniste në grupin e një antari të Kryesisë së LKK-ës. Në rrethanat e reja të okupimit thellë të Kosovës nga Serbia e Millosheviqit dhe Drashkoviqit (lexo romanin: NOZH-THIKA), Kosovën do ta mbulojë krimi i çdo lloji nga ana e pushtetit. Në këtë rrethana del hapur realiteti se kultura politike e Ibrahim Rugovës ka qenë një “shpëtimtare” e popullit, edhe pse për çdo ditë Kosova shprazej, rrahej dhe zvetnohej sa që i duhej “frymëmarrje artuificiale” për me ardhur në jetë. Ajo frymëmarrje artificiale ka zgjatë deri më 1 tetor 1997, kur politika paqesore e aspiratës për Çmimin Nobel, mbaron dhe fillon etapa e luftës me pushkë dhe pendë. Në këtë rrethana pushkën dhe pendën shqiptare më së miri do ta promovojnë përfaqsuesit e diasporës shqiptare në Prendim (gati kudo), e më së shumti në: SHBA, Gjermani, Angli, Zvicër, Belgjikë, Wjenë e kudo në botën e civilizuar.

Të konstatojmë se LDK gjatë kësaj etape i fitonte të ashtuquajturat zgjedhjet pa pushtet, sepse nuk kishte konkurencë fare. Prandaj loja me frazën “gandizëm” dhe “largpamësi politike” në aspektin substancial të politikës, është më tepër se një prostitucion i kurorzuar privat. Dhe ta marrim çështjën e Rambujesë. Ata që e nënshkruan (tash nuk ishte vetëm LDK) automatikisht filluan ta spjegojnë të “vërtetën” e imponuar se: Po mos të nënshkruanim ne, do të vëndoste KS OKB. Po, KS OKB bile kishte vëndosë për ta bombarduar Serbinë më 31 mars 1998 me Rezolutën 1160 duke u mbështetë në Kartën e OKB , kaptina VII.

Etapa e tretë si luftë shënon defaktorizimin e LDK 1997-2014 

E vërteta për Demonstratat e 1 tetorit 1997 LDK jo vetëm që nuk pajtohej, por është kërcnuar edhe si denoncuese ndaj studentëve dhe profesorëve, që për herë të parë solidarizohen me studentët patriotë.

E vërteta, pas çlirimit të vendit LDK kurrë nuk i ka fituar zgjedhjet parlamentare në Kosovë. Në këto rrethana , nuk duhet harruar se Serbia dhe Rusia ngadal por sigurt do të inzolohën për t` u kualifikuar sidomos me Rezolutën e KS OKB nr 1244, se po u vazhdua me mizori ndaj një populli të pambrojtur në Kosovë, do ta pasojë aplikimi i Kaptinës VII të Kartës OKB-ës, neni 39- 42 dhe 43 (lexone me kujdes-HB).

Të kuptohemi se, drejtuesit politik të LDK-ës po thuej se me listë ishin kundër politikës aktive, që do të thot se ishin kundër luftës së armatosur, sespe në prapaskenë e aspironin ÇMIMIN NOBEL PËR PAQE, për liderin e tyre. Në këtë kohë, për fatin e Kosovës faktorizohet ngadal por me shumë pengesa nga UÇK dhe drejtuesit e saj, sidomos Hashim Thaçi. Trajektorja e ngritjës së këtij personaliteti politik zhvillohet në shkallë progresive deri më 2013, kur në Brksel nënshkroi një dokument që kishte shumë paqartësi juridike, sidomos. Aq në parë kur Serbia tani ishte pa Milloshin, pa Malin e Zi të pavarësuar (2006), pa Kosovën e pavarësuar më 2008, por me VERDIKTIN e GJND se shpallja e pavarësisë Kosovës më 17 shkurt 2008 nuk e cenon të drejtën ndërkombëtare (2010). E ky realitet tregoi se çështja e shpalljës pavarësisë nuk ishte “çështje formale”. Madje Rusia neocariste më 2014, krejtë me qëllim që të tregoi se kush është në Ballkan “gazda” e okupoi Krimen, por kishte siellë agjentura shumë të sofistikuara në Serbi (me qendër në Nish), nën firmën e “institucionit humanitar”. Agjentura ruse është në veprim edhe sot, sidomos në Veri të Kosovës, në Mal të Zi dhe në Maqedoni e kohë pas kohe edhe në Shqipëri. Çështja e Bosnjës është sui generisë.

Pse këto ditë Emnauel Makron kërcnon Kosovën me moslejim të vizave më 1 janar 2024 

Nuk është pritur lajm më i mirë, sepse Franca, e cila ka ngritur kokë pas daljës së Britanisë nga BE, po provon të ritregoi dhëmb sikurse më 1919 sidomos në Ballkan. E vërteta, dihet se kush e ka krijuar realitetin tragjik në Veriun e Kosovës, e sidomos me krijimin e urës mbi Ibër.  Tani Franca në partneritet kinse me Gjermaninë e kanë krijuar një dokument strategjik për zgjidhjën e nyes së “gordit” në mes Kosovës dhe Serbisë. Por, Makron me prononcimin për vizat i ka ndihmuar hapur sikrse Hollbruk Milloshit kur më 1995 e shpalli “Paqebërës” dhe Serbia me atë kapital u hudh në kasaphane ndaj shqiptarëve të Kosovës. Tash, kërcnimi i Makronint i jep kurajo Aleksandër Vuçiqit që të krijojë me çdo kusht një incident në Veri të Kosovës, dhe BE t` i stopoi vizat, aq më parë kur në stilin e “lojës”: Ujku dhe qingji, dihet se kush do të psojë. Do të psojë Kosova  dhe populli i saj i pambrojtur.

Bomba me barot të lagur e Faton Klinakut ose turri i gazetarëve hipokrit 

Nuk është e përbërë VV vetëm prej patriotëve. Por opozita që së bashku është mësuar me vra e me kthiell në pushtet, disi shumë rëndë po e përjeton pushtetin e Albin Kurtit. Është problem i tyre, do të thoshte pleqnari. Por opozita madje po kërkon mocion ndaj qeverisë. E ju them si njohës i çështjeve politike, se nëse opozita kërkon ZGJEDHJE, mendoi se shansa duhet t` u jipet, por zgjidhje të çështjes tyre nuk do ta kanë sespe VV do t` i fitojë diku rreth 65% të votave në total. Provone. Matni e çmatni dhe do ta kuptoni, ku jemi me ambicje dhe me dituri.

Por në vend se të gjithë të përkujdesën që të rritet zhvillimi ekonomik, të rritën rrogat, të rritet niveli i diturisë nepër shkolla, të ruhet ambienti, të ruhet shëndetësia, të respektohen miqët e sinqertë etj. për çdo ditë llomotitet lufta për pushtet, dhe topitet shansa për shtet të së drejtës dhe progresit. Madje lëshohën deklarata të cilat mediat pastaj i fryjnë kah duan ato që t` i bartë era e tyre, si kufomë e gjallë.

Faton Klinaku në vend se të thot më natyrshëm se: “Më parë do ta vrasi vetën, se sa ta lëshojë Kosovën”, me që rast do të lente një porosi patriotike, e përdori një sintagmë që është keqpërdorë nga shumë matrapazë për promovim personal dhe artficial. E Albinin është zor më e vra, sepse nuk është i korruptuar, nuk është i tillë që iu hynë punëve të shtetit me daur në gjepa. Shkurt e shqip, Albinin e donë populli dhe do ta mbrojë për deri sa të punojë 24 orë për shtet. Analizone vetëm realitetin e krijuar në Kranjë të Sllovenisë. E takimet tjera si ajo e Ohrit, janë edhe më brilane. Sepse aplaudimi  në Kranjë i të pranishmëve në sallë, ku janë njerëzit e tehut dhe shpatës, nuk është lojë, por është fitore e Kosovës. Mbledhni mend politikanë opozitarë dhe ziliqarë po edhe analistë të dukejeve inflative. Kritikone pushtetin, por ofroni zgjidhje teorike dhe praktike, e ta bëjmë Kosovën shtet modern edhe më pro SHBA dhe BE, pa asnjë lëkundje. Po për  politikanët kritizerë e kam një porosi: Malsorja kishte pas thënë-nuk po tutna që fëmia po më vdes, por kam frigë se fëmia po më merr ves, kur po e ndien babën dhe rrethin tue rrejtë”.

Për shkollimin falas dhe për librat e mos realizuara si premtohej 

Nëse shpërndarja e librave nepër shkolla është e paraparë me ligjë, atëherë Ministria duhet mbajë përgjegjësi pse për kohë të mjaftuar që ka pasë nuk e ka kryer detyrën. E këtij konstatimi ia shtojmë edhe një “thum” se në PISA prap jemi të fundit. Diçka këtu nuk është rregull. Nuk është në rregull me prindë që nuk i kontrollojnë fëmijët, nuk është në rreull me arsimtarë që nuk janë profesionist të mirë, nuk është në rregull me nxënës që nuk lexojnë romane, nuk mësojnë, tërë ditën janë në telefon, në mbramje janë nepër lokale, madje konsumojnë duhan…., apo me plan programe jemi diku kah Mesjeta. Mendoi si ish arsimtar kur e kishim vendin e parë (si gjimanz) në vend, se nuk është në rregull me të gjithë faktorët sot. Po e shiqova se në çfar kushtesh gati ideale studjojnë studenët tanë. Madje, subvncionohën në shumë lëmi. Po, edhe arsimtarët nuk paguhën keq, mendoi. E këta kur dalin në prodhim, pse prodhimi i tyre (nxënsit e tyre) nuk janë të nivelit që e kërkon tregu (logu) i diturisë. A është fjala te mos leximi, te çregullimet shpitërore se si të krijohet jeta e dlirë dhe krenare pa punë, apo është ndojnë ngarkesë që kërkon psikologji deduktive.  E pa arsimim deduktiv dhe induktiv,  dituri respektive, shtet të Kosovës që të hynë në BE dhe NATO nuk kemi tani për tani.

Si përfundim një prosi që buron nga letersitë botërore që e ka këtë kuptim: Një zanat që nuk e njeh, mos e ushtro, sepse ka dëm jo vetëm gjenerata jote, por edhe pasardhësit!

  • Studimi i kushtohet për atdhetari kombëtare: Gjeneral Tahir Sinanit. 

Më 31 gusht 2023 

Thirrëm bashk o Ukshin Hoti, poezi nga Mentor Thaqi

Drini.us
-
1
Thirrëm bashk o Ukshin Hoti, poezi nga Mentor Thaqi

Mentor Thaqi

THIRRËM BASHK O UKSHIN HOTI
___
Me dallgë t´mia edhe moti,
rrahëm bashk kreshtat e brigjet,
thirrëm fort oooo Ukshin Hoti,
pritëm gjatë a mos përgjigjet!
*
Sërish thirrëm oooo Kreshnik,
ku të nxuni pritë tradhëtia,
dëshmitar Trualli Etnik,
n´sy t´përlotun mbèt Shqypnia!
*
A s´ma thot dikush një fjalë,
me dekada po e kërkoj,
se nga burgu m´thanë ka dalë,
po ku mbeti e kah shkoi?!
*
Jam në pritje të Kolosit,
se nuk vdesin burrat si Ai,
heret frikën Ai e vorrosi,
gjoks me gjoks u ndesh me djajë!
*
Dy fjalë Botës nga Dardania:
– Ju që jeni për drejtësi,
deri kur për t´drejta të mia,
duhet pritur t´kthjellesh ti?!
*
A nuk qenkemi njerzë si ju,
që për çkado jèpni alarm,
por ndaj nesh pse kështu,
gjakut tonë i hudhni tharm?!
*
Gjatë e presim një përgjegje,
na shkon viti si java e dita,
po kush e humbi nj´atë ndërgjegje,
që ta gjente politika?!
*
E unë thirra, thirri dhe Moti
me furi dhe me rrebesh:
– Jo s´ke vdekur oooo Ukshin Hoti,
je Lapidar i gjallë mes nesh!
***
Mentor Thaqi
30 Gusht 2023

Islamik, jeni përfaqësues të miletit/umetit Musliman, mos i keqpërdorni simolet kombëtare shqiptare, as plisin e as flamurin me shqiponjën dykrerëshe

Drini.us
-
0
Islamik, jeni përfaqësues të miletit/umetit Musliman, mos i keqpërdorni simolet kombëtare shqiptare, as plisin e as flamurin me shqiponjën dykrerëshe

Arber Gashi, Zvicër

Po punojmë me intensitet të madh për interesin kombëtar dhe për interesin shtetnorë, e jo kundër atyre që besojnë në Zot. Prandaj, që t’jemi shumë të qartë me të gjithë, sepse siç duket është mëse e nevojshme me ua ripërsëritë edhe njëherë. Ne, si shqiptarë, nuk pranojmë assesi dhe në asnjë rrethanë që Flamuri ynë dhe shtetet tona të përdoren për interesa antikombëtare, për interesa të BIK-ut, për interesa të agjencive panislamike, për interesa ideologjike të islamit politik, si dhe për marshin e ëndërruar të islamistëve drejt Europës, drejt Brukselit.

Nëse Ju vërtetë jeni besimtarë të devotshëm të islamit, përdoreni hapur Flamurin tuaj islam, Flamurin e Allahut, dhe mos e keqpërdorni si deri më tash Flamurin tonë. Ne shqiptarët jemi popull vërtetë shumë i vogël, ndërsa ju jeni umet vërtetë shumë i madh! Pse pra, Ju, kur jeni kaq të shumtë në numër dhe kaq besimtarë të devotshëm, e edhe kaq fanatik në luftën për shtrirjen e islamit, nuk po e përdorni Flamurin e Allahut?

Apo vetëm për të shkuar përpara të pa shqetësuar i përodrini simbolet tona kombëtare, plisin e bardhë dhe shqiponjën dykrerëshe?

Mos mendoni se nuk e kemi kuptuar antishqiptarizmin tuaj, dinakërinë tuaj ndaj synimeve për ta shkatërruar e asimiluar kombin shqiptar.

Këtij krimineli të BIK-ut, flamuri kombëtar shqiptar i duket si lecke…

Kujt po i frikësoheni?

Ju, sa për kujtesë, e keni deklaruar hapur gjithmonë që nuk e respektoni Flamurin tonë, e madje tash së fundi po e quani edhe leckë! Pse pra dhe për cilat arsye po kamufloheni me leckat e shqiptarëve?! A e dini Ju që edhe Ne të cilët po e deklarojmë hapur ndarjen nga BIK-u dhe të gjitha interesat tjera thelbësore e anësore që kanë të bëjnë me fenë islame, nuk besojmë që Allahu frigohet prej Flamurit të vet! Për këtë dhe shumë arsye tjera, i bëjmë thirrje të gjithë përfaqësuesve zyrtarë të islamikëve, që tash e tutje të mos ngurrojnë, por ta përdorin për interesat islamike vetëm Flamurin e Allahut, e jo assesi ta keqpërdorin Flamurin tonë.

Përshëndetja e Don Lush Gjergjit në orën letrare kushtuar Shën Nënës Tereze

Drini.us
-
0
Përshëndetja e Don Lush Gjergjit në orën letrare kushtuar Shën Nënës Tereze

Don Lush GJERGJI, Prishtinë 

Të nderuar dhe të dashur pjesëmarrës, poetë (e),   

Ju përshëndes, përgëzoj për praninë dhe pjesëmarrjen tuaj cilësore dhe domethënëse. 

Shën Nëna jonë Tereze ishte “Poetja” e Jetës dhe Dashurisë, për Zotin – Atin tonë të mirë, si dhe Njeriun – vëlla apo motër. 

Ajo me Dashuri dhuroi gjithçka, sipas thënies së saj gjeniale: “Kush nuk ka asgjë, jep gjithçka, sepse dhuron vetveten.” 

Nëna jonë Tereze në çdo fjalë, fjali, resht, uratë, ishte poete, si dhe çdo poezi e saj ishte uratë, prej zemrës zemrave, për fisnikërim dhe bujarim të çdo mendje dhe zemre. 

Në vëllimin  Gonxhe Bojaxhiu – Nënë Tereza, “Poezi dhe Uratë”, të Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës (SHKK), 1998, me përkthyes: Dr. Don Lush GJERGJI, Visar ZHITI, Don Pren KOLA dhe Sali BASHOTA, recenzues: Ali PODRIMJA, Frrok KRISTAJ dhe Sali BASHOTA, ia mundësuam publiku tonë që ta “shijonte” damarin poetik të Nënës tonë të Madhe. 

Në vitin 2010, për 100 – vjetorin e lindjes së Gonxhes sonë,  botuam një vëllim tjetër në tri gjuhë, anglisht, shqip dhe gjermanisht, me titull kuptimplotë: Teach Mi to Love – Mësmë të dua, Lehre mich zu lieben, Rozafa, Prishtinë, 2010, me ilustrime të piktorëve me të njohur shqiptarë, në 16 faqe,  që për mendimin dhe vlerësimin tim është botimi më komplet i poezive dhe uratave të Nënës Tereze. 

Përkthimin anglisht e ka bërë Avni Spahiu, ndërsa gjermanisht Hns – Hoachim Lankesch. 

Me atë rast tashmë i ndjeri Ali Podrimja ndër të tjera më tha kështu: “Don Lush Gjergji, Nëna Tereze paska merituar edhe Shpërblimin Nobel për Letërsi, sepse ajo qenka gjeniale edhe në këtë lëmi.” 

Unë iu përgjigja kështu: “Ali i dashur, kush është i madhe dhe frymëzuar, është i tillë në çdo lëmi dhe krijimtari. E tillë ishte Nëna jonë Tereze që nga fëmijëria dhe rinia, deri të kalimi i saj në amshim. Reshti: Nuk ka rëndësi, jepe pjesën më të mirë të vetvetes, mbetet një lloj ftese dhe  testamenti shpirtëror për të gjithë ne, sidomos për poetët tanë.” 

Ju me orën letrare kushtuar Shën Nënës Tereze, jeni duke ofruar “pjesën më të mirë të vetvetes”, frymëzimin, krijimtarinë, poezitë, nderimin dhe falënderimin tuaj bujar dhe fisnik.  

Paçi shëndet, lumturi mbi të gjitha Dashuri! 

Prishtinë, 30 gusht 2023     

1...990991992...1,759Faqja 991 nga 1,759