Kreu Blog Faqe 764

“Jalifat publishing Llc” nga Hjustoni prezanton librin e Adem Lushajt, “Manastiri i Deçanit dhe pronat shoqërore”

Drini.us
-
0
“Jalifat publishing Llc” nga Hjustoni prezanton librin e Adem Lushajt, “Manastiri i Deçanit dhe pronat shoqërore”
Nga: Ramiz Tafilaj, Houston-Texas
____
Shtëpia botuese “JALIFAT PUBLISHING LLC” nga Hjustoni prezanton këtë herë librin e autorit Adem Lushaj  “MANASTIRI I DEÇANIT DHE PRONAT SHOQËRORE (Si u tjetërsuan tokat e Komunës së Deçanit?!)”, në anglisht.
Autori Adem Lushaj në librin “THE DECAN MONASTERY AND PUBLIC PROPERTIES (How the lands of the Deçan Municipality were seized by the Decan Monastery)” po dokumenton procesin dhe rrjedhat se si ndërkombëtarët në radhë të parë, por edhe vendasit në të gjitha nivelet e pushtetit, po injorojnë të drejtën e pronarëve duke kënaqur dëshirat e një minoriteti serb dhe po ia dhurojnë pronën  Manastirit të Deçanit.  Vetë tregimi i ngjarjes, por edhe rendi kronologjik e bëjnë këtë libër shumë më afër publikut.
Krahas librit që dokumenton se Manastiri i Deçanit ka qenë dhe duhet të jetë manastir i shqiptarëve të besimit ortodoks sepse është ndërtuar nga shqiptarët, ai në radhë të parë informon opinionin amerikan por edhe botën anglishtfolëse se pasuria e shqiptarëve është tjetersu pa  të padrejtë.  Ky libër ka një rëndësi të veçantë sepse dokumenton një proces që duhet korrigjuar dhe korrigjimet vijnë nga dokumentimi i së vërtetës.
Shtëpia botuese Jalifat Publishing LLC ka marrë gjithmonë sygjerime nga diskutimet me ndërkombëtaret që gjërat duhet të dokumentohen. Përndryshe dikush tjetër i dokumenton duke shtrembëruar të vërtetën.  Në këtë drejtim, autorët Jusuf Buxhovi, Adem Lushaj, Hajredin Kuçi e shumë të tjerë po japin një kontribut të veçantë dhe të rëndësishëm për historinë tonë kombëtare dhe shumë të trazuar.
Ky libër, si shumë të tjerë, së shpejti do të jetë në raftet e Bibliotekës së Kongresit Amerikan dhe do të shpërndahet nëpër bibliotekat universitare në Amerikë.
Jalifat Publishing LLC fton të gjithë ata që kanë fakte historike dhe dokumente të mundshme të ndjekin të njëjtën rrugë si autori Adem Lushaj dhe të shkruajnë sa më shumë sepse kështu e forcojmë dhe e ruajmë kombin dhe vendin tonë.
Ftoj qeveritarët, ashtu edhe Institutin e Historisë që të shkruajnë sa më shumë dhe të sqarojnë të kaluarën tonë, sepse në këtë mënyrë sigurojmë të ardhmen tonë kombëtare.

Falënderoj autorin Adem Lushaj për guximin dhe punën shumë të rëndësishme që po bën në këtë drejtim.

Terrorizmi në aspektin social

Drini.us
-
0
Terrorizmi në aspektin social

Nga: Have Shabanaj, Pejë

Terrorizmi është një kërcënim për sigurinë tonë, për vlerat e shoqërive tona demokratike dhe për të drejtat dhe liritë e qytetarëve. Ai përfaqëson një sfidë komplekse për gjyqësorin, drejtuesit e sigurisë, shërbimet e inteligjencës, qeveritë, organizatat ndërkombëtare dhe komunitetin ndërkombëtar të shteteve si tersi. Terrorizmi vepron përtej kufijve – prandaj ka konsensus që për të luftuar organizimin, rrjetëzimi ndërkombëtar dhe bashkëpunimi ndërmjet shteteve brenda kuadrit të nevojave të BE-së, OKB-së, NATO-s dhe organizatave të tjera ndërkombëtare.

Prioriteti i shoqërisë  është luftimi i radikalizmit dhe observimi   i rekrutimit për qëllime terroriste në rrënjët e tij. Fokusi është në përmirësimin e bashkëpunimit praktik dhe shkëmbimit të informacionit ndërmjet policisë dhe autoriteteve gjyqësore, luftimin e financimit të terrorizmit dhe vrojtimin  e terroristëve, si dhe mjeteve me të cilët ata komunikojnë dhe përgatisin sulmet. Si anëtare e Task Forcës së Veprimit Financiar, çdo  shtet luan një rol kyç në zhvillimin e standardeve ndërkombëtare për të luftuar financimin e terrorizmit dhe duhet  fuqimisht të mbetët e përkushtuar ndaj veprimeve aktive nga autoritetet kombëtare kundër pastrimit të parave dhe financimit të terrorizmit. Përveç kësaj, të forcohen kapacitetet për t’u marrë me pasojat e sulmit, për të koordinuar reagimin dhe për t’u kujdesur për viktimat.

Në vitin 2006, Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara (OKB) miratoi një strategji globale kundër terrorizmit, e cila siguron një kornizë të përbashkët strategjike për aktivitetet kundër terrorizmit të shteteve anëtare të OKB-së. Në vitin 2017, u krijua një zyrë e veçantë e OKB-së për luftën kundër terrorizmit, e cila bashkon zyrat e mëparshme të stafit të OKB-së kundër terrorizmit dhe zhvillon objektiva strategjikë. Një degë e Zyrës së OKB-së për Drogën dhe Krimin me bazë në Vjenë është gjithashtu e përkushtuar për të luftuar terrorizmin.

Një shtyllë e rëndësishme në luftën kundër terrorizmit përbën edhe bashkëpunimi në kuadër të Aleancës Ndërkombëtare kundër Shtetit Islamik, e cila u themelua nga SHBA në vitin 2014 dhe përbëhet nga 85 shtete dhe organizata.

Kosova duhet të marr informacione dhe  në koalicion të këtë  bashkëveprim dhe fokusin e saj të orientoj  kryesisht në fushat e “stabilizimit” ,mbështetjen për zhvillimin e infrastrukturës shtetërore në zonat që janë prekur nga terrorizmi  dhe “luftëtarët e huaj terroristë”. Për të kundërshtuar zgjerimin e fortë të degëve të grupeve  terroriste. Përveç angazhimit të saj për ndihmë , si pjesë e luftës kundër terrorizmit, Kosova gjithashtu duhet ofroj kontribut  në mënyrë aktive në trajnimin e personelit për misionet civile të menaxhimit të krizave.

Një përkufizim objektiv i termit terrorizëm është i vështirë, sepse shpesh përdoret nga qeveritë në pushtet si një mjet legjitimimi, për të denoncuar kundërshtarët e tyre – ndonjëherë pavarësisht nëse ata përdorin dhunë apo jo – dhe për të justifikuar përdorimin e tyre të dhunës kundër të dyshuarve ose përdoren armiqtë aktualë të rendit aktual shtetëror. Dallimi midis veprave kriminale dhe akteve legjitime të rezistencës është veçanërisht i vështirë.

Nuk ka një përkufizim uniform të asaj që duhet të përshkruhet si terrorizëm dhe çfarë jo, as në praktikën politike dhe as në hulumtim. Ka disa përpjekje për përkufizim në shkencat sociale, të cilat, pavarësisht dallimeve të tyre, mbivendosen njëra me tjetrën. Sipas një përkufizimi, një seri aktesh të qëllimshme të dhunës së drejtpërdrejtë fizike që janë selektive dhe të paparashikueshme, por sistematike me qëllim të efektit psikologjik. mbi viktimat e tjera nga viktima e prekur fizikisht Po mund të kryhet si pjesë aktet e “terrorizmit shtetëror” në përkufizimin e tyre dhe e dallojnë këtë terrorizëm “nga lart” nga terrorizmi “revoltues” “nga  poshtë rezervon termin terrorizëm për “sulme të dhunshme nga nëntoka “si i tillë ekziston.

Marrëveshja për qëllimin e një “efekti psikologjik” që shkon përtej viktimave , një “efekt shoku” ,gjithashtu nuk dëshirojmë ta përshkruajmë terrorin e mundshëm që buron nga shteti si terrorizëm – prandaj e dallojmë terrorin e aktorëve shtetërorë nga terrorizmi i grupeve nën shtetërorë. Pra megjithatë, është thelbësore që karakteristika vendimtare e akteve terroriste të mos jetë vetë akti i dhunshëm, por efektet e tij psikologjike, të tmerrshme. Tipar i përbashkët i të gjitha përkufizimeve të shkencave shoqërore mbetet përmbajtja politike dhe qëllimi i efekteve psikologjike.

Përpjekjet ligjore për përkufizim janë më të diskutueshme. Në vitin 2004, Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara zhvilloi një përkufizim që është i detyrueshëm sipas ligjit ndërkombëtar në Rezolutën 1566,edhe pse ende nuk është njohur gjerësisht. Kufiri midis “luftëtarit të rezistencës” dhe “terroristit” është i ndikuar ideologjikisht dhe për këtë arsye shpesh i diskutueshëm. Në aspektin social hasim një problem me terminologjinë sepse qëndron në syrin e shikuesit. Të cilët disa i quajnë terroristë, të tjerë mund t’i quajnë “luftëtarë të lirisë”, revolucionarë.

Ekziston një përkufizim i ndryshëm i terrorit për pothuajse çdo vend. Në SHBA zbatohen edhe përkufizime të ndryshme të autoriteteve individuale. Përkufizimi pasqyron prioritetet dhe  interesa të veçanta të autoritetit përkatës. Departamenti Amerikan i Shtetit i konsideron aktet e dhunshme si terroriste kur ato drejtohen kundër jo luftëtareve, ndërsa Departamenti i Sigurisë Kombëtare flet për terrorizëm kur sulmohet infrastruktura e rëndësishme dhe masa e gjerë.

Terroristët”, “sulmi terrorist” dhe “lufta kundër terrorit” – kohët e fundit është folur shumë për “terrorin”. Fjala “terror” vjen nga latinishtja dhe do të thotë dhunë Terroristet përpiqen të arrijnë qëllimet e tyre politike me mjete të dhunshme. Këto përfshijnë sulme me bomba dhe armë, si dhe rrëmbime dhe frikësim të dhunshëm. Terroristët duan të tërheqin vëmendjen me veprimet e tyre dhe të shkaktojnë frikë dhe pasiguri te njerëzit.

Ka arsye të ndryshme që terroristët përdorin për të justifikuar veprimet e tyre: dëshira për pavarësi politike dhe ndryshimi i kushteve politike si dhe zbatimi i ideologjive të tyre.

Terroristët kryejnë dhunë për të tërhequr vëmendjen dhe për të përhapur frikë.

Sulmet terroriste nuk mund të parashikohen dhe viktimat janë shpesh njerëz të pafajshëm.

Terroristët zakonisht nuk janë një grup i unifikuar (si një ushtri) dhe për këtë arsye janë të vështira për t’u luftuar.

Veprimet terroriste mund të kufizohen në një shtet (terrorizmi kombëtar) ose të shtrihen përtej tij (terrorizmi ndërkombëtar). Prejardhja dhe qëllimet e organizatave terroriste janë shumë të ndryshme: ato mund të jenë të motivuara politikisht, ideologjikisht, etnikisht apo në aspektin fetar. Këto motive shpesh mund të përzihen.

Terrorizmi (i rrjedhur nga “terror” nga latinishtja terror, “frikë”, “dhunë”) në përgjithësi kuptohet se nënkupton akte kriminale të dhunës, të tilla si atentat, eksplozivët dhe sulmet me zjarr vënie, tërbimet  ose pirateria e anijeve dhe e aeroplanëve, me të cilat synimet politike, fetare apo ideologjike duhet të arrihen. Megjithatë, akte të tjera cilësohen gjithashtu si terrorizëm. Për shembull, ekzistojnë edhe termat kibernetikë dhe eko-terrorizëm.

Terrorizmi është praktikë dhe përhapje e terrorit shërben si mjet presioni dhe synon mbi të gjitha të përhapë pasiguri dhe frikë ose të gjej, të kërkoje ose detyrojë simpati dhe gatishmëri për ta mbështetur. Përpjekjet e shkencës sociale për përkufizimin ndryshojnë kryesisht në lidhje me atë nëse terrorizmi duhet të kuptohet vetëm si “akte nga nëntoka” ose nëse “terrorizmi shtetëror” është gjithashtu i imagjinueshëm. Përkufizimet e ndryshme ligjore të termit, qoftë në të drejtën penale kombëtare apo në të drejtën ndërkombëtare, shpesh janë shumë të diskutueshme.

Terroristët nuk e kapin hapësirën ushtarakisht (si guerilja), por përkundrazi, sipas formulimit klasik duan të “pushtojnë të menduarit” dhe në këtë mënyrë të detyrojnë proceset e ndryshimit. Terrorizmi nuk është një strategji ushtarake, por kryesisht një strategji komunikimi.

Njerëzit dhe grupet që kryejnë sulme shpesh quhen thjesht “terroristë nga politikanët dhe mediat, për shembull me terma të tillë si “terrorizëm ndërkombëtar”. Termi terrorizëm shtetëror i referohet akteve të dhunës të organizuara ose të sponsorizuara nga shteti, të cilat jo gjithmonë bazohen në bazë ligjore ose vlerësohen si terroriste.

Shumica e mediave, analisteve, terrorin e paraqesin si Teatër, duke mos respektuar as minimumin e reflektimit.

Kjo formulë e shkurtër por e përmbledhur duket më e rëndësishme se kurrë falë fotove dhe videove të publikuara çdo ditë të rrëmbimeve, ekzekutimeve dhe sulmeve. Tërheqja e vëmendjes së palës së tretë të pa përfshirë dhe bërja publike e botës në audiencë të konfliktit në skenën mediatike është një nga qëllimet e sulmeve spektakulare, efektet psikologjike të të cilave si frika, magjepsja dhe simpatia emocionale janë bërë strategjia qendrore. Thelbi i këtij krahasimi, i cili sigurisht është i ekzagjeruar duke pasur parasysh vdekjet në sulmet , qëndron në theksimin e karakterit komunikues të terrorizmit. Me simbolikën e pamohueshme në kujtesën e publikut botëror është djegur një imazh që shërben si legjitimim për pasojat e gjera politike në politikën ndërkombëtare. Aktualisht duket sikur, për shembull, të rrëmbyerit nga grupet terroriste dhe ekzekutimi  ne pamje trishtuese-të frikshme ekskluzivisht për qëllime skenike, siç tregon dokumentacioni i detajuar i imazheve të shpërndarë në mbarë botën në internet.

Ne sociologet e përkufizojmë terrorizmin si një “strategji komunikimi “që i drejtohet publikut ndërkombëtar dhe, në ndryshim nga luftërat civile, karakterizohet nga asimetria e palëve në konflikt. Prandaj, terrorizmi është më shumë inskenimi i dhunës sesa dhuna instrumentale, e cila nga ana tjetër është në plan të parë në luftërat civile në kuptimin e suksesit ushtarak.

“Terrorizmi dhe Lufta Civile”, pas studimeve të ndryshme mbi kolapsin e shtetit, luftërat civile dhe terrorizmi, paraqesim si një  analizë të detajuar strukturore të fenomeneve të dhunshme të terrorizmit dhe luftës civile, të pasuruar me raste studimore. Këtu mundohem të  paraqes  një perspektivë makro-sociologjike: dallimin midis llojeve të ndryshme të akteve terroriste.

Antologjia mbi pasojat e  akteve terroriste nxjerr një tablo të gjerë dhe të larmishme të efekteve politike dhe sociale të sulmeve, por kontributet në masë të madhe nuk kanë një shqyrtim të specifikave të terrorit të organizatave terroriste, strategjia e dhunshme e së cilës është një simbol i sotëm.

Rreth terrorizmit duhet  shqyrtuar “marrëdhëniet trekëndore” midis SHBA-së, Evropës Perëndimore dhe  botës së tretë duke ndriçuar  kuadrin ekonomik në të cilin duhet të përfshihet “lufta kundër terrorizmit”. Alarmi rreth terrorizmit ndërkombëtar  bën paralajmërimin që në fillim se lufta për rendin e ri botëror  vështirë se mund të kaloj pa prezencën e  modeleve interpretuese tè akteve terroriste. Rrjedhimisht arrijmë   në përfundimin se që nga epoka e fillimit të Shekullit XXI-të, supremacia e SHBA-së është mbështetur përsëri më shumë në epërsinë ushtarake dhe se roli i faktorit ushtarak mund të vlerësohet plotësisht vetëm “kur lufta aktuale po tregon dhembët”! Propaganda  është prapa nesh”. Paqja relative” dhe ankthi nga lufta  përfundimisht nga bipolarteti i rendit të ri botëror.

Pavarësisht përpjekjes shpeshherë të gjerë për të klasifikuar disa kontribute do të kishin përfituar nga një referencë më e fortë në pikën fillestare të vëllimit.

Analiza ime për fenomenin  e terrorizmit  mund të ishte jashtëzakonisht e frytshme nëse do të fillohej më edukimin e tërësishëm të masave, sidomos në shkolla, shoqërinë civile dhe mediave. Të behet një elaborim i qartë  me shoqëritë e sotme në dritën e zhvillimit historik ,vetëm kështu  do të ndërtohej  urë drejt dhe tani. Megjithatë, pasi e lexon, njeriu pyet veten se ku qëndron kjo lidhje në  mes sulmeve në mbarë botën. Edhe ne jemi pjesë e kësaj bote.

Ne me shumë merremi me pasojat sociale dhe politike të terrorizmit,  nuk i vërejmë  forcat shtytëse pas dhunës dhe të analizojmë mekanizmat strukturorë të cilët, do të merrnin masa preventive.

“Mesazh i keq”, prania e Kurtit në Konventën e Demokratëve në SHBA e alarmon Gjuriqin – ja reagimi i tij

Drini.us
-
2
“Mesazh i keq”, prania e Kurtit në Konventën e Demokratëve në SHBA e alarmon Gjuriqin – ja reagimi i tij

Në foto: Marko Gjuriq

Gani Mehmeti

Më: 21 gusht 2024 Në ora: 09:57

  • Pas pjesëmarrjes së Kryeministrit Kurti në Konventën e Demokratëve në Çikago dhe ngjarjet e organizuara nga NDI, nuk ka vonuar reagimi negativ i ministrit të jashtëm serb Marko Gjuriq në lidhje me këtë.

Gjuriq ka thënë për televizionin publik serb, RTS, se “ka qenë i shqetësuar” kur parë se “një njeri që shkel në këtë mënyrë të drejtat kolektive të njeriut jo vetëm të serbëve, por edhe të komuniteteve të tjera në Kosovë, ka mundësinë që ta shfrytëzojë një tubim të tillë për propagandën e tij politike”.

Por, siç pas fjalëve të tij, “nga vendi që ka zënë Kurti në sallë gjatë panelit, se nuk ka takime zyrtare me askënd, shihet se nuk ka asnjë ndikim”.

“Mirëpo është një mesazh i keq që ai është atje”, ka vazhduar Gjuriq.

Shefi i diplomacisë serbe ka pretenduar se i ka shprehur “shqetësimet e tij  në një bisedë cilësore” dhe ka shtuar se “bashkëpunimi i rëndësishëm për Serbinë mes Serbisë dhe NDI-së do të vazhdojë edhe në të ardhmen”.

Ai ka thënë se ka paraqitur këndvështrimin dhe qëndrimin e Serbisë dhe se ka paraqitur arsyet pse Beogradi mendon se “pjesëmarrja e Kurtit nuk është e duhur”. 

Gani I. Mehmeti

GJURIQ, MESAZHI MË I KEQ, ËSHTË KY QË SHKRUAN TI !

  • Gjuriq i mërzitur pse Albin Kurti është në Konventën e Demokratëve në SHBA!

Gjuriq ka thënë për televizionin publik serb, RTS, se “ka qenë i shqetësuar” kur ka parë se “një njeri që shkel në këtë mënyrë të drejtat kolektive të njeriut jo vetëm të serbëve, por edhe të komuniteteve të tjera në Kosovë, ka mundësinë që ta shfrytëzojë një tubim të tillë për propagandën e tij politike”. (Bota Sot, 21. 8. 2024).

Po, vërtet, lëre që Kurti nuk ka pyetur Gjuriqin të shkojë apo jo, por si u ka shpëtuar ky rast Demokratëve të SHBA e nuk e kanë pyetur Gjuruiqin !?

Kjo është « shqetësuese’ !

Ani kur merr shkakun se përse Kurti nuk ka qenë dashur të jetë atje, kje e devalvon dhe e hedh poshtë tërësisht  «shqetësimin» e Gjuriqit.

Nuk po i kujtohet Gjuriqit se  Serbia dh populli serb u shpallën gjenocidal, para pak kohe!

Sikur nuk e di Gjuriqi për të gjitha luftërat e shkaktuara në ish Jugosllavi isht Serbia, me pretendim të krijimit të një Serbie të Madhe, duke i vrarë popujt e tjerë, që të jetojë vetëm populli serb!

Kurti nuk ka shkelur të drejtat e asnjërit në Kosovë, për çka  mërzitet»  Gjuriq. Ato është duke i shkelur shteti serb me Gjuriqat në krye, veçanërisht ndaj popullit shqiptar në Serbi. Këtë e di mirë Gjuriqi.

Edhe sot, kush është duke shkaktuar destabilitetin në Ballkan, përveç Serbisë?

Nuk do të kishte asgjë më të mirë se kur njeriu e njef vetveten.

Pra, më i keq se ky mesazhi yt, nuk ka asgjë, Gjuriq.

Qenka e rëndë kur kriminelët flasin për paqe!

Poezia e Ragip Kçikut, me mesazhe të forta për lexuesin

Drini.us
-
0
Poezia e Ragip Kçikut, me mesazhe të forta për lexuesin

Gani I. Mehmeti

Të shkruash për ndonjërin nga njerëzit e artit të çfarëdo lloji krijues, është mjaft vështirë dhe duhet pasur kujdes që të moë i mbetesh borxh. I tillë është edhe autori Ragip Kçiku, hartuesi i «Fjalorit të gjuhësisë», dhe teksteve për mësimin e Gjuhës shqipe në diasporë, hartuesin e tekstit voluminoz  «Historia e Arsimit Shqip», një tekst mjaft i qëlluar i nivelit universitar, me plot të reja historike të arsimit, e tani, së fundmi doli edhe me përmbledhjen e tij të parë me poezi dhe me titull mjaft simbolik «Pikë e pesë».

Vetë tuitulli i kësaj përmbledhjeje të çon te mendimet gjithëpërfshirëse, që vjen pas librit të autorit «Palindromi Kombëtar – Testament».

Titulli i përmbledhjes  me poezi të Ragip Kçikut është shumë simbolik dhe provokues për të kuptuar gjendjen tepër të vështirë të hapësirës shqiptare, të kantandisur nga shpërndarja, largimi nga vendi i tyre dhe përçarja e tyre, të shpërndarë në shtatë shtete: Turqi, Shqipëri, Greqi, Kosovë, Maqedoni e Veriut, Serbi, Mal të Zi, sa të bëhet se askush nuk është më me askë bashkë. Në të gjitha këto shtete do mund të bëheshin faktorë shqiptarët, sikur të ishin të bashkuar në qëllimet e tyre kombëtare dhe në zhvillimin  e përparimin e tyre, vetëm si të bashkuar. Por, është bërë e kundërta, të gjithë janë të përçarë dhe nuk lidhen askund kombëtarisht. E, kjo është ajo PIKË E PESË e autorit të përmbledhjes  me poezi.

Në qendër të vemendjes është Atdheu për poetin. Atdheu me të gjitha të mirat e jotëmirat e tij.

Titulli “Pikë e pesë” për ata që nuk e dinë, do të thotë të shpërndarë, të përçarë, ashtu si voet e qyqes! Ndoshta qyqeja nuk i bëka vezët në një vend, por në disa vende, ashtu, edhe shqiptarët, kurrë të bashkuar, përkundër se shumë flitet për bashkimin, po askush nuk punon për bashkimin.
Ndoshta u dashka dikush nga të huajt të na bashkojë, por, edhe nëse vjen deri te bashkimi, dikush duhet të na rrijë mbikrye, të mos përçahemi sërish, se ne e kemi për zemër atë thënien tepër famoze të grave shqiptare: Minati të resë, më dektë djali!!!
Po, përse nuk merret me renë, por i dëshiron vdekjen djalit që të shpëtojë nga reja!
Nejse…
Sipas tematikës, libri me poezi i Ragip Kçikut, është ndarë në 4 cikle, apo pjesë: «Atdheu» me 24 poezi, «Dhimbje» me 37 poezi,  «Zjarri» me 25 poezi dhe «Gazmore» me 39 poezi, që gjithsej bëjnë 125 poezi, të përfshira brenda 160 faqeve të librit të formatit A-5.

Ragipi ka një stil të vetin. Ai nuk flet me rrotulla e figura, është lehtë për të kuptuar gëzimet, mburrjet, krenarinë, dhimbjet, emocionet, porositë e tij në këto poezi janë shumë transparente e të kuptueshme se çka kërkon poeti.

Është shumë karakteristike çdo poezi. Nuk ke mundësi të dallosh njërën nga tjetra përnga kuptimi e mesazhi dhe vetë forma e të shkruarit aq lehtë, aq kuptueshëm e aq domethënëse dhe pa figura fare. Në çdo varg a strofë ke një histori, një përmbyllje kuptimi, por me leximin e vargut, strofës a poezisë tjetër, kupton  se të gjitha janë historike, atdhetare, kombëtare.

Doemos je i lidhur me leximin e poezisë deri në fund, po e fillove, të tërheq e nuk të lëshon.

Të shkruash për të gjitha poezitë veç e veç meriton, por ajo do bëhet e tepërt, prandaj, porosisë lexuesit ta lexojnë se nuk do zhgënjehen, do iu kujtohet e gjithë e kaluara që edhe vetë e kanë përjetuar, që e kanë dëgjuar ose kanë lexuar në histori.

Si mund të lexosh poezinë «A vjen poeti në Kosovë» e të lësh «Përmbytja shqiptare», pastaj «Gjergji ynë», «Ibra», «Anton Çetta», «Isa Begut», »Adem Jasharit», dhe, më pas vendeve të ndryshme shqiptare dhe të qyteteve të njohura historikisht.

Te cikli «DHIMBJE» majftojnë edhe vetëm titujt e poezive, pa të kuptosh edhe ndodhjen e ngjarjen rreth tyre.

Për autorin e librit mund të lexoni në kopetinën e fundit të tij, që ne po e paraqesim tek ju.

Në 40-vjetorin e vizitës së Jozef Strauss, ish-politikanit gjermano-perëndimor në Shqipërinë stalinisto-komuniste, Gusht, 1984

Drini.us
-
1
Në 40-vjetorin e vizitës së Jozef Strauss, ish-politikanit gjermano-perëndimor në Shqipërinë stalinisto-komuniste, Gusht, 1984

Nga: Frank Shkreli

  • NJË RAST I HUMBUR – NJË DËSHTIM TRASHANIK HISTORIK, PËRMASASH KOMBËTARE  

Ishte kulmi i luftës së ftohtë. Themelimi i lëvizjes së puntorëve polakë, Solidarnoshq, shërbeu si një shembull për përhapjen e ideve anti-komuniste, për tu ndjekur anë e mbanë Evropës Lindore/Qendrore, duke dobësuar kështu, seriozisht, regjimet komuniste, gjë që më në fund çoi në revolucionet e vitit 1989 dhe në shembjen e Murit të Berlinit.

Ishte në këtë periudhë dhe në këtë atmosferë tensionesh politike ndërkombëtare – pikërisht në Gusht, të vitit 1984 – kur diktatori stalinist i Shqipërisë, Enver Hoxha ishte ende i gjallë – ndërkohë që politikani gjermano-perëndimor, Jozef Strauss, kishte vendosur të vizitonte Shqipërinë – duke u bërë kështu i pari udhëheqës i lartë politik perëndimor, që vizitonte Shqipërinë e vet-izoluar, të mbyllur nga bota, sidomos, nga ajo perëndimore.

Më kujtohet, në atë kohë, se gazetat më të njohura amerikane, si Nju Jork Tajms, Christian Science Monitor, Washington Post, ndër të tjera, hamendsonin se Jozef Straussi po vizitonte Shqipërinë komuniste me qëllim për të përgatitur rrugën për vendosjen e marrëdhënieve midis Shqipërisë dhe Gjermanisë Perëndimore.  Kjo, sepse, Jozef Straussi, para se të vizitonte Shqipërinë në gusht të vitit 1984, ai kishte bërë disa vizita, si përfaqsues i qeverisë së Bonit, në Gjermaninë lindore komuniste, në Çekosllovaki, në Poloni dhe në Rumani, si pjesë e ost-politikës gjermane.

Por qeveria e Bonit në atë kohë i pat hedhur posht ato spekullime në media duke shkruar se Straussi gjëndej në Shqipëri si vizitor privat dhe se nuk përfaqësonte, zyrtarisht, qeverinë dhe shtetin gjermano-perëndimor në atë vizitë, në Shqipëri.  Por nga ana tjetër, gazetat e asaj kohe njoftonin se gjatë vizitës së tij në Tiranë, Jozef Straussi ishte takuar me Zëvendës-Kryeministrin e Shqipërisë dhe anëtarin e Byrosë Politike, Manush Myftiun, duke shtuar kështu shpresat e analistëve se vizita e zyrtarit të lartë politik i krahut të djatht gjerman në bastionin stalinist në Evropë – ishte diçka më tepër se një vizitë e rendomtë prej turisti.  Ata e interpretonin atë vizitë si ndoshta shënja e parë e fillimit të një ndryshimi të politikës së jashtme izolacioniste të regjimit komunist të Tiranës.

Por, cilat do qofshin qenë synimet e vizitës së Jozef Straussit në Shqipërinë komuniste gushtin e vitit 1984 – një vizitë që thuhej në atë kohë, se ishte bërë në konsultime edhe me Washingtonin zyrtar – ajo dështoi keqas, për fatin e shëmtuar të Shqipërisë dhe të shqiptarëve, sidomos duke marrë parasyshë, përfitimet ekonomike dhe politike që mund të rezultonin prej saj.

Duke refuzuar të nënshkruante një traktat paqeje midis dy vendeve, për t’i dhënë fund Luftës së II botërore, regjimi komunist i Shqipërisë ishte më i interesuar që të siguronte “reparime lufte” nga Gjermania dhe jo në marrëdhnie afatgjata, para se të lidhte marrëdhënie diplomatike me Bonin, megjithëse ato u rivendosën në vitin 1987.  U humb rasti! Ishte tepër vonë për regjimin e vetmuar stalinist të botës komuniste, të përfitonte nga vizita duke humbur kështu çdo mundësi për të influencuar, në mënyrë pozitive, zhvillimin e ngjarjeve në favor të interesave të Shqipërisë dhe të shqiptarëve.  Regjimi diktatorial komunist shqiptar ishte më i interesuar të ruante në vazhdimësi “pastërtinë” e ideologjisë staliniste, anti-perëndimore dhe sidomos frymën anti-amerikane.

Vizita e Straussit ishte një katastrofë.  A u kujtohet kur regjimi komunist shqiptar Jozef Straussin e çoi në kalanë e Gjirokastrës për t’i treguar Z.  Strauss “arritjen e madhe heroike ushtarake” të forcave komuniste të kapjes së një aeroplani amerikan që thuhej se kishte shkelur hapësirën ajrore të Shqipërisë? Ndërsa në agjendën e vizitës së Straussit kishin futur edhe një ndalesë të tij në shtëpinë e lindjes së “udhëheqsit të lavdishëm”, anti-perendimor, Enver Hoxhës. Merreni me mend!

Rrethanat në Evropë çuan, eventualisht, në hapjen e Shqipërisë ndaj Perëndimit, por kjo nuk ishte një prioritet aq me rëndësi për ta. Ata donin “reparimet ekonomike” nga Gjermania që të nxirrnin ekonominë shqiptare nga humnera në të cilën e kishin hedhur për një gjysëm shekulli politikash dështuese ekonomike staliniste. Zhvillimet politike të ndryshimit të madh historik në Evropë kishin hyrë në një rrugë të pa këthesë — drejtë lirisë e demokracisë. Ashtuqë, në vitet para shembjes së Murit të Berlinit, as nuk pyeste kush për Shqipërinë, sepse pritej që – heret ose vonë — edhe Shqipërinë komuniste do ta merrte furtuna e ndryshimeve të mëdha anti-komuniste, anë e mbanë Evropës, që pasuan shembjen e Murit të Berlinit.

Në këtë 40-vjetor të vizitës së Jozef Straussit në Shqipëri, vazhdoj të jem i mendimit se vizita e Jozef Straussit atje, nga pikëpmaja gjermane, ishte pjesë e të ashtuquajturës”ost-politikë”, hapje drejtë lindjes, nga ana e Gjermanisë Perendimore dhe në konsultim me aleatët. Ishte një përpjekje për të parë nëse pashallarët e kuq të Tiranës ishin gati të kthenin sytë nga Perëndimi demokratik. Por, Shqipëria staliniste në arë kohë, nuk kishte marrëdhënie të mira as me vendet komuniste të kohës, lere më me vendet kapitaliste perëndimore, kështuqë vizita e Jozef Straussit në Shqipëri në gusht të vitit 1984 ishte destinuar të dështone, qellimisht – me synim e vullnet të mbrapsht të regjimit diktatorial komunist të Tiranës zyrtare të atyre viteve. A thua nuk e dinin zyrtarët komunistë shqiptarë se kush ishte Jozef Straussi – njeriu i cili shëndrroi Bavarinë nga një shtet agrar në njërin prej qendrave më të mëdha industriale dhe në një prej krahinave më të pasura në Gjermani dhe ndoshta në botë?! Natyrisht e dinin, por nuk dëshironin të përfitonin, sepse me një hapje të vërtetë ndj Perendimit, ata do humbisnin shumë.

Prandaj, qëllimi i Tiranës zyrtare komuniste që lejoi vizitën e Straussit në atë kohë, nuk ishte asgjë tjetër dhe nuk kishte asnjë qëllim vullnet mirë nga regjimi komunist i Shqipërisë, veçse ta përdorte atë vizitë si një mënyrë për të mjelur taksapaguesit gjermanë, duke kërkuar shuma absurde riparimesh të luftës. Straussi dhe gjermanët e kuptuan mirë këtë dhe vizita e tij dështoi, vetëm e vetëm, sepse regjimi komunist në Shqipëri nuk deshi që ajo vizitë të çonte përpara lidhjet midis dy vendeve, as drejtë hapjes ndaj Perendimit.

Si rrjedhim,duhet të konstatojmë se, atëherë dhe sot, ajo vizitë nuk mund të konsiderohet si asgjë tjetër, veçse një rast i humbur, si shumë të tjerë para tij — dhe një gabim trashanik historik permasash kombëtare që nuk mund t’i falet regjimit komunist të Shqipërisë së atëhershme as apologjetëve të sotëm të atij regjimi, disa prej të cilëve ende mund të gjejnë arsye të justifikojnë trajtimin absurd komunist të vizitës së Jozef Straussit në Shqipëri në vitin 1984.  Jozef Straussi erdhi e pa Shqipërinë komuniste, në përpjekje për ta ndihmuar të hapej drejtë Perendimit – por Shqipëria, humbi shumë dhe nuk përfitoi asgjë nga ajo vizitë. Ky nuk ishte faji i Straussit, por i pashallarëve të kuq të Tiranës, të cilët donin që me parat e taksapaguesve gjermanë, të përpiqeshin të shpëtonin ekonominë e shkatërruar të vendit dhe të ruanin sistemin e tyre kriminal komunist – të bindur “në forcat e veta” dhe në “rrugën revolucionare” të Enver Hoxhës në mbrojtje të socializmit dhe të idealeve komuniste.  Nuk ka se si të ishte ndryshe përfundimi i vizitës së Jozef Straussit në Shqipëri 40-vjet më parë, një zyrtari të lartë gjerman, të cilin Enver Hoxha e kishte cilësuar si “përkrahësin më të vendosur të nazizmit hitlerian e një nga militaristët më të egër gjermanë”.Për hir të marëdhënieve aktuale por edhe marëdhënieve në të ardhmen, midis Kombit shqiptar dhe atij gjerman, kjo vizitë e 40-vjetve më parë e Jozef Straussit –duhet të kujtohet sot për meritat historike që ka dhe për ato që mund të ishin.  Për përpjekjet e tija personale vullnet mira dhe dëshirës së vendit të tij — Gjermanisë — që të ndihmonin Shqipërinë dhe Kombin shqiptar– në njërën prej periudhave më të vështira të sajë politike dhe ekonomike – me synimin që të dilte nga vet-izolimi, të fillonte hapjen drejtë Perendimit dhe distancimit të Kombit shqiptar nga ideologjia diktatoriale shtypse sllavo-aziatike, gjysëm shekullore.

Presidenti Ilir Meta duke i dorëzuar dekoratën e lartë së bijës së politikanit dhe udhëheqësit gjerman Franc Jozef Shtrauss, zonjës Monika Holhmeier, eurodeputete dhe anëtare e Grupit të Miqve të Shqipërisë në Parlamentin Evropian.

Ish-Presidenti i Republikës, Z. Ilir Meta në 30-vjetorin e rivendosjes së marrëdhënieve diplomatike dhe si shprehje të vullnetit më të sinqertë për të vlerësuar një mik të shqiptarëve, nderoi me Dekoratën më të lartë të “Flamurit  Kombëtar,  Kryeministrin e Bavarisë në periudhën 1978-1988 Franz Josef Strauss (pas vdekjes) “në shenjë vlerësimi dhe mirënjohjeje ndaj mbështetjes dhe ndihmës së vyer dhënë popullit shqiptar për të dalë nga izolimi; për kontributin historik në ripërtëritjen dhe forcimin e miqësisë mes popullit shqiptar dhe popullit gjerman.”

Të ndalohet coptimi i trojeve shqiptare

Drini.us
-
0
Të ndalohet coptimi i trojeve shqiptare

Afrim Caka

* Shërbimi për lirinë, është një shërbim i rëndë për atdheun!
___
Në mes kafes dhe cigares shqiptari vështron dhe pret Fati i tij quhet të presim, jeta e tij quhet nesër.
Sikur zërin ta dëgjojë zemra.
I dashuri mëmëdhe të dua kështu si je, por kur të shoh të “lodhure e të coptuar” do të të dua edhe më shumë…! Por ne, Kosova duket sikur ndodhet në anën e përtejme të kohës. Janë gjashtëmbëdhjetë vite që na ndajnë nga robëria serbomalazeze.
Duhet t’ju themi dy fjalë: “Ndalë coptimit të tokave shqipatre!” Të thella janë rrënjet e servilizmit e të tradhëtisë te të disa shpiptarë. Kahdo që të hedhish vështrimin sheh vetëm vdekje para kohe, coptim trojesh, tradhëti, korrupsion dhe varfëri të skajshme. Kahdo që të vështrosh duket sheshit se një stuhi e tmerrëshme ka kaluar këndej pari. Në tëvërtetë, populli di diçka di… Po jo atë që kujtojnë Hashim Thaçi, Isa Mustafa e Petrit Selimi! Unë e di që mendja e tyre e varfër s’e kap dot… Coptimi i dytë qeveritar në Kosëvë. Ajo që pritej prej ditësh. Jo që merrej me mend. E megjithatë, kur lajmi u dha, të ngjedhet mishtë e trupit. Erdhi radha e Mustafës pas Hasim Thaçit. Dëshmia do të jetë e tmerëshme.
Kjo më ka shqetësuar mjaft. Ka zot ky vend. Apo “s’është” i yni. Për gati tremijë vjet, mbrojtja e interesave tona kombëtare ka qenë qeshtje e historisë sonë. Njëherë e një kohë Kosova i përkiste Shqipërisë dhe tokat e saj, shqiptarëve. Por një hordhi Grekësh, sllavësh të rreckosur dhe shpirttrazuar e përmbytën vendin. Qenë të uritur dhe të egërsuar. Dhe kaq e madhe ishte uria e tyre për kisha, tokë dhe për ta ndryshuar kulturën tonë, saqë ata më në fund e zaptuan tërë këtë tokë. Grabitën tokat e Shqipërisë, tokat e Kosovës, rrëmbyen prona e mëdha, i coptuan, rrahën, vranë e masakruan gjersa i bënë të tyret. Më e keqja, ata ngritën edhe shtëpi që ta quanin vetën pronar përmbi këto toka…
Çështja shqiptare ende vegjeton në margjinë të vendosjes ndërkombëtare, si brengosje humane dhe drojë për rrezikun potencial të konfliktit. Çështja shqiptare po ndërlikohet me parcializimin e saj, si çështje e brendshme e sovranitetit të shteteve të reja. Vazhdimi i terrorit serbomalazezë dhe zhagitja e çështjes shqiptare mund të shpien në një konflikt të përmasave me pasoja katastrofike.
Çështja shqiptare është çështje fundamentale kombëtare, e drejtë etnike, historike dhe ekzistenciale, nga zgjidhja e së cilës përcaktohet fati kombëtar në të ardhmen. Ajo nu mund të reduktohet vetëm në çështje të të drejtave njerëzore, sepse është çështje e pavarësisë dhe e sovranitetit kombëtar. Është çështje e vetëdijes për tragjedinë kombëtare, të përgjysmimit të saj në pesë shtete. Është ndjenja tragjike për traumat e këtij gjymtimi në zhvillimin dhe emancipimin shpirtëror, kulturor, ekonomik, politik e shoqëror të qenies kombëtare. Ekspansioni sllavo-bizantin e ka rudhur historikisht hapësirën etnike dhe ka detyruar degdisjen e gjysmës së kombit nëpër botë. Fataliteti I gjysmës rrezikon edhe sot qenien shqiptare. Shteti shqiptar i sotëm është i vetmi shtet në botë që kufizohet nga të gjitha anët me veteveten. Hapsira etnike shqiptare është njësi kombëtare, hisotrike, gjeografike, ekonomike e kulturore, ku jetojnë 7 milionë shqiptarë. Njësi të pushtuara të kësaj hapësire me mbi tre milionë shqiptarë sot janë: Kosova me krahun e saj lindor Preshevë-Bujanoc-Medvegjë dhe brezat kufitarë shqiptarë Plavë-Ulqin e Kumanovë-Manasitir-Florinë-Prevezë.
Çështja shqiptare sot është çështje e hapur ndërkombëtare, sepse e ka krijuar vetë diplomacia evropiane, sidomos Antanta, duke miratuar në Londër më 1913 e në Versajë më 1919 pushtimin sllavo-grek të gjysmës së hapsirës etnike shqiptare. Kjo është çështje e rëndë ploitike ndërkombëtare, ballkanike dhe evropiane, sepse është vatër e rrezikshmepër paqen rajonale dhe rendin e ri botëror. Çështja shqiptare është obligim moral e human i ndërgjegjes demokratike ndërkombëtare për t’i korrigjuar padrejtësitë historike ndaj një populli antic evropian. Është larg mendjes që Evropa mund të sigurojë paqen duke varrosur të drejtatme këtij kombi ose duke copëtuar tokën e tij – ka thënë gjatë Luftës së Parë Botërore diplomati amerikan George Ferd Ëiliams.
Realiteti i këtillë është i lindur me vetëdijën tonë kombëtare. Partit kanë pushtet të plotë edhe mbi smundjet, edhe mbi bishat, mbi krejt çka shihet e çka nuk shihet, mbi krejt çka preket e çka nuk preket, prandaj duhet ta pastrojmë shtetin nga injorantët e nga ferrat e tradhëtisë. Vendi i ynë është një vendë i shenjtë dhe vendet e shenjta duhet nderuar. Që fuqitë tona thjesht kombëtare, pa përkrahjen, të paktën në fushën politikës ndërkombëtare nga fuqitë e huaja nuk mjaftojnë për të shpëtuar atdheun nga rreziku ku e futi tradhtia e politës sonë. Ndërsa për realizimin e këtij qëllimi të përbashkët të qështjes së bashkimit të shqiptarëve sot është edhe raporti ndërmjet vetëdijes kombëtare dhe bashkimit të shqiptarëve. Madje vetëdija kombëtare konsiderohet përbërësi më i sigurt i kombit. Këtë e dëshmojnë edhe pohimet se pa vetëdije kombëtare nuk ka kombë, “nuk ka kuptim të flitet për kombin dhe për indentitetin e tij, nëse nuk gjurmohet identiteti i personave që e formojnë kombin dhe indentitetin që e formuan këtë politikë shterpe”.
Vlerësojmë se e vetmja zgjidhje e drejtë, e plotë dhe e përhershme e çështjes shqiptare është njohja e së drejtës së vetëvendosjes kombëtare e shtetërore të shqiptarëve në trojet etnike e historike, ku janë shumicë dërrmuese. Edrejta e vetëvendosjes është e drejtë kombëtare e universal dhe parim themelor i kartave të OKB-së, të Helsinkit e të parisit.
Zakonisht çështja kombëtare, sikurse ajo sociale e politike, është çështje e përgjithshme kombëtare, që kapërcen interesat e ngushta partikulariste e partiake, cilado qoftë dhe sado qoftë e madhe është ajo parti “kombëtare”… Do të duhej një vetëdije më e lartë e kombit, pikërisht ajo duhet të dilte përpara manipulimeve partiake për këtë çështje për qëllime pushtetore. Intelektualë do të quhen, jo ata që kanë grada shkollore e shkencore, pse JO, por ajo kategori njerëzish që mendojnë, që shtrojnë çështje e krijojnë synime e norma shoqërore, detyra e të cilëve është ta thojnë të vërtetën, të tjerët t’i besojnë… Sa kundërthanëse janë këto ndjenja të mia; në njërën anë jamë krenar për punën dhe qëndrimin e “palëkundshëm” të politakanëve tanë, në anën tjetër, nuk dua që ata të vdesin për të qenë heronjtë e të gjithëve. Mëkatin e paguam me jetën njerëzve dhe dhashtë Zoti e përfundon me kaq.

Kjo kohë, është kohë “budallenjve” dhe e horrave, e jo e meritokratëve!

Drini.us
-
0
Kjo kohë, është kohë “budallenjve” dhe e horrave, e jo e meritokratëve!

Prof. Fadil Maloku, sociolog nga Prishtina

1. Debati publik në Kosovë, por, edhe Shqipëri(sidomos!) ka kohë që ka degradua keq. Aq keq sa që jemi dëshmitar të një gjuhe agresive, të vrazhdë fyese paragjykuese dhe do shtoja e dhe stigmatizuese. Gjuhë kjo që kohëve të fundit aq shumë ka degradua sa qē kemi shunë incidente e madje edhe konflikte incidente verbale e jo verbale! Të cilat keqpërdorën me qëllim e pa qëllim, vend e pa vend, kohë e pa kohë vetëm e vetëm për të denigruar, poshtruar, kompromituar, paragjykuar e stigmatizuar tjetrin!. Krejt faktet sociologjike, na flasin se në horizont kemi njē kacafytje permanente midis tē mirës dhe të keqes, midis injorancës dhe dijes, midis rrenës dhe të vërtetë, midis mashtruesve e matrapazëve dhe parimorëve e të drejtëve..etj. Ky trend që pa asnjë diskutim lëre që është duke u forcuar, por, edhe simuluar e madje edhe duke stimuluar fenomenin e asaj që e kemi identifikuar si protagonzëm negativ në mediat tona sociale dhe asaj që shquhet si politikëbërje. Por, me çfarë në fakt ka të bëjë ky fenomeni i protagonizmit? Apo si mund të kuptohet sociologjia e protagonizmit? Protagonizmi si mënyrë e sjelljes, si normë e standard po edhe si fenomen sociologjik, mund të “prodhoj” si konotacione ashtu edhe përvoja pozitive e negative. Krejt kjo varet nga motivet dhe interesat fillestare të personit apo grupit që kërkon apo këmbëngul nē vëmendje të shtuar publike. Personi që e shpreson dhe e synon këtë “stad” e varësi sociale gjithnjë këmbëngulë tē “dëshmoj” e ushtroj epërsi si në komunikim publik ashtu edhe në dialogim e nënshtrim (do thoja tipik sadist e ngandonjëherë edhe sadimazohist!) në “duelet” me individ e komunitete të ndryshme pa dallime gjinore, klasore, sociale, politike, fetare apo kombëtare. Dhe Ai, apo ajo e “ushtrojnë” këtë trysni shlirë dhe publikisht dhe pa kurrëfarë përgjegjësie e morali, në pothuajse gjitha mediet tona sociale.

2. Në fakt, fenomeni i protagonizmit (tashmë) negativ në shumicën e rasteve na “delegon” kah vëmendja apo kah rëndësia qē personi e kërkon dosido, qoftë edhe përmes skandalit (jo tē izoluar, por) publik apo gjuhës së vrazhdë dhe gjuhës fyese e de. Personat e tillë p.sh.nē sferën mediatike, duke qenë të privuar nga kreativiteti dhe natyra perfeksioniste e ligjërimit, po dhe nga pa shkathtësia e argumentimit të asaj çfarë thonë, kompleksin e inferioritetit nuk ngurrojnë fare ta “kompensojnë” edhe përmes skandaleve të ashtuquajtura “inteligjente” vetëm e vetëm që të animoj tërheqje masive të vëmendjes të publikut naiv e të pa emancipuar sa dhe si duhet! Shprehur në gjuhën sociologjike, këta tipa protagonistësh, me imponimet e ligjërimeve të tyre dalluese (në; stil, në sens, e në qasje) e me pamjaftueshmërinë e shquar sociale, mundohen gjithnjë ta “infektojnë” publikun e gjerë me “budallaqet e fshatit” të Umberto Ecos…Dhuna e ushtruar publike, ndaj cilitdo qytetar (pa dallim; gjinie, moshe, etnie, kulture e religjioni) duhet ta brengosë si rendin ashtu edhe sistemin sociopolitik e madje edhe atë kulturor. Ama shumë më brengosëse është protagonizmi negativ që e ka pushtuar gjithë sferën publike mediatike shqiptare.

3. Po jetojmë në një hapësirë dhe dimension kohor, ku si thotë shkrimtari i madh Umberto Eko;”Kur dikujt i duhet të ndërhyjë për të mbrojtur lirinë e shtypit, atëherë ajo shoqëri është e sëmurë”. Pra protagonizmi negativ, ku gjuha dhunës si një manifestim i urrejtjes apo frustrimit që për imperativ nuk e ka informimin e shpejtë, të saktë dhe të vërtetë, por, e ka maksimizimin e lexueshmërisë apo shikueshmërisë (lexo; klikueshmërinë!), është bërë ai synimi dominues sot. Për këtl dukuri tipike sociologjike, Umberto Eco na thotë që; “Mediat sociale u kanë dhënë të drejtën e fjalës budallenjve…Më përpara ata flisnin vetëm në bare pas një gotë me verë, pa e dëmtuar komunitetin. Ua mbyllnin menjëherë gojën, ndërsa tani kanë të njëjtën të drejtë fjale me një fitues të çmimit Nobel. Është pushtim nga budallenjtë”! Për Umberto Econ, sfera publike ku luhet loja e protagonizmave (lexo; budallenjve) negativ, është një dramë e vërtetë ngase, promovon “budallain e fshatit si garantues (pothuajse të vetëm!) të së vërtetës”, në vend të meritokratit dhe të dijturit. Shikuar kështu, ketë dukuri që po përhapet me aplikativitet masiv e shpejtësi drite… më shqetësuese dhe më brengosëse do duhej të ishte “pushtimi” dhe “zbarkimi” i “budallenjve të fshatit” në sferën publike dhe në komunikimin masiv publik, se sa aktet sporadike të ushtrimit të dhunës.

Sepse, pasioni për lirinë e shprehjes, nuk duhet assesi ta përfshij të drejtën e abuzimit e përgojimit me të tjerët…

Sibela Alimovska, flamurtarja shqiptare nga Manastiri

Drini.us
-
1
Sibela Alimovska, flamurtarja shqiptare nga Manastiri
Ibrahim Kelmendi, Gjermani
SIBELA ALIMOVSKA – FLAMURTARE SHQIPTARE NË MANASTIR🌻
Vështrimi i parë i kësaj Zonje, nga ata “burrat” e zakonit, ngjall paragjykimin se është një fotomodele apo vajzë e showbizit. Jo, është Shqiptarja Sibela Alimovska, e shquar në Manastir, dikur kryeqendër e Rilindjes kombëtare, tashmë i deshqiptarizuar deri në tjetersim të krejtësishëm.
Kam pas Shoqen Sibela nderin ta njoh personalisht, nese e mbaj mend korrekt, në vitin 2007, në kuadër të veprimtarisë për formim të Shoqatës Josif Bageri. Atëherë Sibela ishte absolvente e Fakultetit juridik të Universitetit të Europës Juglindore në Tetovë.
Pos tjerash, Sibelës i jam falënderues që më ka njohur me Pianisten me famë botërore e cila e kishte bashkëthemeluar Akademinë e Muzikls në Prishtinë, por që askush nuk e dinte se ajo ishte angazhuar si Shqiptare klandestine, edhe pse zyrtarisht njihej vetëm si Makedone. Më ka emcionuar deri në përlotje duke e dëgjuar rrëfimin e saj për histori familjare, si janë detyruar ta fshehin përkatësinë shqiptare. Ajo tashmë kishte një dëshirë ekstra: në një manifestim të madh shqiptar, si Manifestimi për Ditë të Flamurit, ta ekzuton me piano Hymnin e Flamurit dhe ta publikonte përkatësinë e saj kombëtare.
Sibelën e falëndroj për njohjen me një gjyqtare makedone, e cila e mbante klandestine përkatësinë etnike shqiptare por i vlonte krenaria shqiptare.
Fatkeqësisht ua kam harruar emrat atyre Zonjave fisnike, por ruaj respektin sublim për to.
Sibelën e falënderoj që më ka njohur me Familjarin e Familjes Qiriazi, tashmë me emrin Risto Kiriazov.
Meqë më pat godit sëmundje e keqe, Risto ma sygjeroj një kontroll falas mjekësor te një Mjeke e njohur në Shkup, gjithashtu pinjolle e Qiriazve të famshëm të Manastirit. Ajo më udhëzoj për Klinikë universitare të Shkupit, duke e paralajmëruar shefin e klinikës të më trajtonte personalisht. Shefi i repartit, shqiptar ortodoks nga Reka e Epërme, më mirëpriti, duke me surprizuar me shqipen e tij origjinale krahinore, edhe pse përkatësinë shqiptare nuk e bënte publike. Edhe trajtimi qe tejet vellazeror…
Përfundova në një spital privat në Shkup, meqë thuhej se aty punonte specialisti më i shquar në Makedoni për atë sëmundje. Ate e njihte personalisht Shoku Havzilatif Xhemaili, ish-sekretar i shtetit në Ministrinë e shëndetësisë në Makedoni. Ai profesor kishte qenë edhe ministër në qeveri të mëhershme. Tashmë kur filloj të më kontrollonte dhe unë po flisja shqip, që t’ia përkthente Havzilatifi (takozvani Lata), Profesori e urdhëroj motren medicinale të delte jashtë. Profesori foli pasi infermeria doli: “Fol shqip, nuk kam nevojë për përkthyes, sepse shqipen e kam gjuhë të prindërve.” U befasua edhe Havzilatifi…
Në një vizitë në Manastir Sibela më shoqe të saj na mirëpriten më bujari fisnike. Njëra nga shoqet e Sibelës me të tallur më foli: “Baci Brahim, intersou të na fejosh pa na pyet, sepse moshatarët tanë janë emigruar e ne po vegjetojmë si beçaresha…” Në fakt, gjithandej në Shqiptari ka ndodh prishja e ekuilibrit biologjik, sepse sidomos gjatë viteve të 1990-ta pothuajse vetëm meshkujt janë emigruar, e kanë mbet femrat pa bashkëmoshatarë për ta nis jetën bashkëshortore…
Sibela shquhet për veprimtari kulturore e arsimore shqiptare në Manastir me Rrethinë.
UROJ, shqiptarët vullnetmirë, të komunikojnë me Sibelën për ta përkrah Shoqatën që ajo e udhëheq në Manastir, që Maniastiri me rrethinë të frymon sa më shumë shqip.
Shëndet, mbarësi, suksese e respekt Mikeshës Sibela!
(ibrahim Kelmendi)
***
Foton e mora, pa marrë leje paraprakisht, nga profili:

Kryeministri Kurti ka udhëtuar drejt Shteteve të Bashkuara të Amerikës

Drini.us
-
0
Kryeministri Kurti ka udhëtuar drejt Shteteve të Bashkuara të Amerikës

Kryeministri i Republikës së Kosovës, Albin Kurti, udhëtoi drejt Shteteve të Bashkuara të Amerikës, ku do të marrë pjesë në Konventën Kombëtare Demokratike, e cila nis sot dhe zhvillohet në Çikago. Kryeministri Kurti do të jetë pjesëmarrës dhe në një panel diskutimi me titull “Konventa Kombëtare Demokratike dhe Roli i Partive Politike”.

Paneli do të hapet nga kryesuesi i bordit drejtues të NDI, Tom Daschle, dhe do të moderohet nga Presidentja e NDI, Tamara Wittes, e ku ndër të tjerë pjesë e panelit do të jetë dhe ish-Sekretari i NATO-s, Lord George Robertson dhe Donna Brazile, ish-drejtuese e Komitetit Kombëtar Demokrat dhe tashmë pjesë e bordit të NDI.

Përgjatë qëndrimit në ShBA, Kryeministri do të ketë edhe takime të ndryshme bilaterale.

Ushtrimet ushtarake Shqipëri-Kosovë, testimi i reagimit të përbashkët

Drini.us
-
0
Ushtrimet ushtarake Shqipëri-Kosovë, testimi i reagimit të përbashkët

Ministria e Mbrojtjes 

12 gusht 2024🇽🇰🇺🇸 Trupat specialë të Forcave të Armatosura të Shqipërisë, Forcës së Sigurisë së Kosovës dhe Njësisë së Ndërhyrjes së Shpejtë të Policisë së Kosovës testuan së bashku aftësitë reaguese dhe ndërvepruese gjatë operacioneve speciale, nën vëzhgimin e Komandës Amerikane të Operacioneve Speciale për Evropën.
Gjatë stërvitjes #ValorShield24, trupat specialë të njësive tona simuluan skenarë të ndryshëm, përfshirë operacione të zbulimit taktik, operacione psikologjike, analizimin e të dhënave të zbulimit, përdorimin e dronëve gjatë fazave të zhvillimit të operacioneve për goditjen e objekteve, si dhe parandalimin e veprimeve të grupeve taktike sulmuese.
1...763764765...1,783Faqja 764 nga 1,783